Ένα (ήταν) το ΧΕΛΙΔΟΝΙ…

Ένα (ήταν) το ΧΕΛΙΔΟΝΙ…

Της κα. Ελένης Αραχωβίτου, καθηγήτρια του 2ου ΕΠΑΛ Πατρών Ηλεκτρολόγος μηχανικός

Ο Μίκης.

Και όμως έφερε την ΆΝΟΙΞΗ όταν έπρεπε.

Και τώρα ήρθε η ώρα να αποδημήσει…

Εις τόπον χλοερόν. Εις Κύριον.

Τόσα πρόσφερε στον συνάνθρωπο άλλωστε…

Εξάλλου, πώς να πετάξει πια εδώ;

Σε αυτό τον μαύρο τον ουρανό;

Και κοίτα να δεις ποια μέρα διάλεξε να φύγει (ο νους αρέσκεται στους συσχετισμούς)!

Την μέρα που επιδόθηκαν τα ραβασάκια στους υγειονομικούς! ΝΑ ΤΗΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ!!! Από τις πιο βαριές του ΧΕΙΜΩΝΑ που άρχισε να μας σκεπάζει…

Και, ταυτόχρονα, ξημερώνοντας η 3η του Σεπτέμβρη!

«Ζήτω το Σύνταγμα!» λοιπόν.

-Να ‘χαμε να λέγαμε… για την ακρίβεια…- Αλλά και τότε, το 1843 Μίκη μου, λίγα ήταν τα ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ. Και ο στρατηγός Μακρυγιάννης ένας ήταν αλλά την έφερε την ΆΝΟΙΞΗ. Μα έλα που οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη…

Και να ‘μαστε πάλι στην καρδιά του ΧΕΙΜΩΝΑ… Και σήμερα όμως υπάρχουν ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ! Τα βλέπω που (τα) πετούν δίπλα μας. Με τα ραβασάκια τους στο χέρι. Αυτά τα ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ που χειροκροτούσαμε όλοι μαζί στα μπαλκόνια μας μόλις πέρσι καθ’ υπόδειξη μιας υπέρκομψης κυρίας. Ναι, για εκείνα λέω, που πετούσαν νυχθημερόν ασταμάτητα να ανακουφίσουν όλους εμάς μες τα ιδρύματα και τα νοσοκομεία. ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ! ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ! ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΕΛΕΣ! Με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής! Αυτά τα ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ λέω. Που τα αποδημούμε εμείς σήμερα με το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Που τα στέλνουμε στην Μακρόνησο και την Σπιναλόγκα τους για να ξεχειμωνιάσουν. Γιατί αυτό το ΧΕΙΜΩΝΑ, βλέπεις, άλλαξαν τα πράγματα. Φέτος είναι αλλιώς. Αποτελούν, λένε, δημόσιο κίνδυνο. ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ δεν είναι; Ε, θα ‘χουν και την γρίπη των πτηνών! Άσε που μπορεί να ξαναφέρουν και την ΆΝΟΙΞΗ. Που μάλλον γι’ αυτό αποτελούν και δημόσιο κίνδυνο…

Αλλά να ξέρεις πως θα ξαναγυρίσουν πίσω. Αδιαμφισβήτητα! Γιατί μετά το ΧΕΙΜΩΝΑ έρχεται πάντα η ΆΝΟΙΞΗ. Έχουν στήσει τις φωλιές τους εδώ και χρόνια δίπλα στον ανθρώπινο πόνο και εκεί θα ξαναγυρίσουν. Και για μένα συνεχίζουν να είναι οι ήρωές μου. Όπως και πέρσι. Διότι δεν υποκύπτουν στους εκβιασμούς. Διότι μένουν σταθεροί στα πιστεύω τους με κάθε τίμημα. Όποια και να είναι αυτά. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Δεν είναι αυτό το θέμα μου εξάλλου. Έχουμε βγει εκτός θέματος. Δεν το κατάλαβες ακόμα; Θα ξανάρθει λοιπόν η ΆΝΟΙΞΗ! Θα ξαναγυρίσει ο ΉΛΙΟΣ! Θέλει δουλειά πολλή. Και ζωντανούς να δίνουν το αίμα τους. Ευτυχώς τους έχουμε και σήμερα όμως καλέ μου Μίκη. Το έδιναν πέρσι, το δίνουν και φέτος. Και θα ξαναφέρουν την ΆΝΟΙΞΗ! Θα μαζευτεί το απαραίτητο σμήνος. Η κρίσιμη μάζα. Είναι υπόσχεση! Για να μην τρίζουν τα κόκαλά σου και τα κόκαλα των προγόνων μας! Διότι έχουμε υποχρέωση στα παιδιά μας. Διότι η κάθε γενιά πρέπει να παλεύει για την δική της ΆΝΟΙΞΗ!

«Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις εκεί που πάει να σκύψει με το σουγιά στο κόκκαλο με το λουρί στο σβέρκο

Να τη πετιέται από ‘ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου»

Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε αδελφέ ημών Μιχαήλ!

Αιωνία σου η μνήμη αθάνατε Μίκη!

+ posts