Ένωση

Ένωση

Πόσο θα ‘θελα να είσαι εδώ 

Με φόρα να γεμίσεις την άδεια την ψυχή μου 

Σαν το κύμα που σκάει στην άκρη του γιαλού 

Έτσι να κυριεύσεις ολάκερη την ύπαρξή μου 

————————————————————-

Είμαι μια πέτρα που περιμένει υπομονετικά το ορμητικό νερό να την σμιλέψει 

Έρχεσαι και κάνεις τις γωνίες μου να παίρνουν σχήμα στρογγυλό.

Φεύγεις και νιώθω την συμπαγή μορφή μου και άλλο να σκληραίνει.

Δεν είμαστε τα αντίθετα 

Αλληλοσυμπληρούμενες δυνάμεις που μαζί φτιάχνουμε τον κόσμο από την αρχή. 

Έρχεσαι και ο ήλιος της διαρκούς μου προσμονής παύει προσωρινά να με καίει

Ανακούφιση 

Το δροσερό σου άγγιγμα με κάνει να ξεχνάω το πριν και το μετά 

Υπάρχω μόνο για το τώρα.

————————————-

Ξέρω πώς και εσύ για αυτές τις στιγμές της ένωσής μας ζεις.

Και ας έχεις πνεύμα ελεύθερο, αδέσμευτο από ιδιοκτησίες.

——————————————————————————— 

Δεν είμαστε τα αντίθετα

Αλληλοσυμπληρούμενες δυνάμεις που μαζί μαθαίνουμε τον εαυτό μας από την αρχή. 

Αν ήμασταν από ίδιο υλικό φτιαγμένοι πάντοτε θα κινούμασταν σαν δυο παράλληλες γραμμές, 

στάλα δίπλα σε στάλα,

πέτρα δίπλα σε πέτρα. 

Το χρυσό σημείο τομής μας έγκειται στη διαφορετικότητα.

——————————————————————————– 

Η παγιότητά μου, 

η μόνιμη θέση μου ανάμεσα στα βότσαλα 

διψάει για μία αλλαγή,

για μία έστω κίνηση ενός εκατοστού

για μία πνοή ανεξαρτησίας που φέρνει η άφιξή σου. 

Έχω κουραστεί να στέκω αμετακίνητη σε έναν κόσμο που αλλάζει.

—————————————————————————————— 

Η ρευστότητά σου, 

η μόνιμα προσωρινή σου θέση ανάμεσα στα κύματα  

διψάει για ένα ξαπόσταμα 

για μία έστω στάση ενός μόνο λεπτού 

για μία δόση σιγουριάς που προσφέρει η επαφή μαζί μου.

Έχεις κουραστεί να περιπλανιέσαι δίχως τέλος μέσα στο άγνωστο.

——————————————————————————————- 

Είσαι για μένα μία ανάσα που σπάει την συνήθεια 

Μία τυχαία στιγμούλα στην τόσο προβλέψιμη ζωή μου.

—————————————————————————

Είμαι για σένα μία σανίδα σωτηρίας

Ένας φάρος στην άκρη της αβύσσου 

Ξέρω πως το ελεύθερο κολύμπι σου φθάνει μέχρι την σιγουριά της στεριάς που σε περιβάλλει.

Δεν σου ανήκω και δεν μου ανήκεις 

Καθένας πρέπει να είναι μονάχος κύριος του εαυτού του

Μας ανήκουν όμως εκείνες οι μικρές στιγμές που γινόμαστε ένα. 

Τα δευτερόλεπτα που πηγαίνουμε κόντρα στην φύση μας 

είναι η παρηγοριά για να αντέξουμε το βάρος της ύπαρξής μας.

+ posts

Ονομάζομαι Κωνσταντίνα Τσέλιου και σπουδάζω στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο ΕΚΠΑ. Διαβάζω βιβλία, αγαπάω τη μουσική και παίζω κιθάρα. Έχω μία ιδιαίτερη αγάπη προς τη λογοτεχνία και την ποίηση ενώ ανέκαθεν το γράψιμο ήταν η διέξοδός μου. Πιστεύω στην ομορφιά αυτού εδώ του κόσμου και κυρίως στη δύναμη που διαθέτουμε για να τον κάνουμε καλύτερο!