Απολογισμοί Αυγούστου 

Απολογισμοί Αυγούστου 

Τώρα που ένας ακόμη Αύγουστος έφτασε στο τέλος του

Όλο και πιο πολύ τριγυρνάς μες στο μυαλό μου.

Στροβιλίζεις στους χαοτικούς λαβύρινθούς μου, ανοίγοντας κλειδαριές σε σκουριασμένες πόρτες της φαιάς μου ουσίας και ανακατεύεις άμμο και αλάτι μαζί με αναμνήσεις και όνειρα. 

 —————————————————

Στιγμές που χαράχθηκαν στην ψυχή και στο κορμί μου από το πρώτο λεπτό ξεπηδάνε τώρα άξαφνα μπροστά μου

Και άλλες πολλές που είχαν χαθεί μέσα στη δίνη της βραχυπρόθεσμής μου μνήμης βρίσκονται εδώ ξανά. 

————————————————

Εικόνες που αφέθηκα 

Λέξεις που είπα και δεν τις σκέφτηκα 

Και άλλες πολλές που θα σου έλεγα αν ήμουν περισσότερο γενναία κρέμονται στην άκρη των χειλιών μου, με μια ελπίδα ότι κάποτε θα ζήσουν.

—————————————————

Η θάλασσά μας, η ζεστή μας, γαλάζια θάλασσα γεμίζει κάθε κύτταρό μου και φουσκώνει μέσα στις φλέβες μου σε κάθε μου ανάσα.  

Τρικυμία, τα μάτια σου και εσύ 

Αλμύρα, το φιλί σου και πάλι εσύ

Θυμάσαι που χτίσαμε το μαζί από τα σκόρπια μας εγώ και εσύ; Ναι, εκεί ψηλά σε εκείνο τον αμμόλοφο, να μην τον πιάνει κύμα.

 ——————————————————

Και εκείνη την μικρή, πορτοκαλιά φλούδα που είχε σταθεί στα μπροστινά δόντια του χαμόγελού σου; Εντύπωση μου είχε κάνει θυμάμαι το πόσο ασφυκτικά είχε στριμωχθεί ανάμεσα στην λευκή σου βιτρίνα. 

———————————————————

Μα ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μου είχε κάνει θυμάμαι το πόσο πολύ ήθελα να πάρω την θέση αυτής της αυτόνομης φρουτένιας ύπαρξης. Πάνω στο χαμόγελό σου και δίπλα στο στραβό λακκάκι σου που είναι υπεύθυνο για το δικό μου. Έτσι, να μείνω και εγώ, ασφυκτικά κολλημένη πάνω σε κάτι δικό σου.

Τα ξεφλουδισμένα μας δέρματα, μάγουλα και ώμοι, ακόμη στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο και ας μας χωρίζουν τώρα μίλια απόστασης. Πάλλονται μες στην ψυχή μου, κινούνται και χορεύουν. Μουσική έχουμε. Είναι τα τζιτζίκια που ακολουθούν τον πυρετό της ζέστης, τα κύματα που διαταράσσουν το νερό, οι χτύποι της καρδιάς μας που συγχρονίζονται. 

——————————————————

Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ, πόσες στιγμές και συγκινήσεις να κλείσω μέσα σε έναν μόνο Αύγουστο, μέσα σε 31 μόνο ημέρες. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά ότι έχω χαράξει στην καρδιά μου κάθε ηλιοβασίλεμα που είδαμε παρέα και κάθε φεγγάρι που μας κρατούσε συντροφιά. 

——————————————————

Τώρα που ο καιρός κρυώνει και ο ήλιος παραχωρεί τη θέση του σε κρύες μάζες αέρα 

το καλοκαίρι παύει να είναι μια εποχή μα γίνεται συναίσθημα. 

———————————————————

Με τόση ζέστη απόθεμα 

δεν με φοβίζουν οι βρεγμένες μας αγκαλιές, ούτε αν οι καρδιές μας αρπάξουν λίγη υγρασία. 

Δεν με φοβίζει το ξεθώριασμα της σταρένιας μας επιδερμίδας, ούτε η αντικατάσταση της ανάλαφρης στολής μας με υφάσματα χοντρά και ανυπόφορα. 

———————————————————

Το μόνο που με φοβίζει είναι μήπως κάποτε ξεχάσω. 

Μήπως κάποτε ξεχάσω 

Όπως αφήνουμε πίσω μας υγρές πατημασιές που γρήγορα εξαφανίζει το κύμα 

πώς μαζί σου 

σε έναν μόνο Αύγουστο έζησα μαζεμένους όλους τους χαμένους μου Αυγούστους. 

+ posts

Ονομάζομαι Κωνσταντίνα Τσέλιου και σπουδάζω στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο ΕΚΠΑ. Διαβάζω βιβλία, αγαπάω τη μουσική και παίζω κιθάρα. Έχω μία ιδιαίτερη αγάπη προς τη λογοτεχνία και την ποίηση ενώ ανέκαθεν το γράψιμο ήταν η διέξοδός μου. Πιστεύω στην ομορφιά αυτού εδώ του κόσμου και κυρίως στη δύναμη που διαθέτουμε για να τον κάνουμε καλύτερο!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.