Ας γίνει ο Άλκης η αφορμή για αλλαγή

Ας γίνει ο Άλκης η αφορμή για αλλαγή

Κυριακή. Η μέρα που για τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους είναι συνυφασμένη με το αγαπημένο τους άθλημα. Η μέρα που πας στο γήπεδο να δεις την αγαπημένη σου ομάδα ή την βλέπεις από την τηλεόραση. Τα 90 λεπτά που σου δημιουργούν ποικίλα συναισθήματα, χαρά, ενθουσιασμό, απογοήτευση, λύπη και άλλα πολλά. Μια τέτοια μέρα ήταν και η Κυριακή που μας πέρασε. Έπαιζε στις 15:00 η αγαπημένη μου ομάδα, ο Πανιώνιος, ένα κρίσιμο ματς για την κατάκτηση της ανόδου στη Β’ εθνική κατηγορία απέναντι στην ομάδα του ΠΑΟ Ρουφ. Ένα ματς που η νίκη ήταν κομβικής σημασίας  για να επιστρέψει η ομάδα εκεί που της αξίζει.

Το περίμενα με ανυπομονησία όλη την εβδομάδα. Στις 3 συντονίστηκα στο κανάλι που θα μετέδιδε τον αγώνα. Το ματς ήταν ισορροπημένο, και οι δύο ομάδες είχαν τα καλά τους διαστήματα. Προηγήθηκε ο Πανιώνιος, ισοφάρισε η ομάδα του ΠΑΟ Ρουφ, σκορ ημιχρόνου 1-1. Στο δεύτερο ημίχρονο έγιναν δύο φάσεις που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα του αγώνα. Δεν δόθηκε πέναλτι υπέρ του Πανιωνίου σε χέρι του αντίπαλου αμυντικού και δεν μέτρησε λανθασμένα γκολ για τον Ιστορικό. Λήξη της αναμέτρησης. Σκορ 1-1. Πόνεσε. Θυμός και απογοήτευση τα συναισθήματα που ένιωθα.

Αναρωτιόμουν, γιατί στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι; Σαν παιχνίδι χαράς, διασκέδασης που παίζεται μέσα στις γραμμές του γηπέδου και παίρνει ο καθένας ό,τι του αναλογεί; Γιατί υπάρχει τοξικότητα και αδικία ακόμα και στις μικρότερες κατηγορίες; Μην έχοντας απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, συνέχισα τη μέρα μου απογοητευμένος με το ελληνικό ποδόσφαιρο και κρατώντας στο μυαλό μου τις πολύ όμορφες εικόνες με τον κόσμο του Πανιωνίου να στηρίζει με τη φωνή του την ομάδα και να συνυπάρχει αρμονικά με τους γηπεδούχους οπαδούς του ΠΑΟ Ρουφ.   

Λίγο πριν βγω το βράδυ, έβαλα στην τηλεόραση να δω ένα ματς από την πρεμιέρα των πλέι οφ της πρώτης κατηγορίας του Ελληνικού πρωταθλήματος και συγκεκριμένα το ματς Ολυμπιακός-Άρης. Προς ευχάριστη έκπληξή μου, βλέπω σε μια θύρα του γηπέδου Καραϊσκάκη 50-100 οπαδούς του Άρη να στέκονται εκεί φορώντας το κασκόλ και τη φανέλα της ομάδας τους. Περίεργος να δω τι αντιδράσεις έχει προκαλέσει αυτό το ασυνήθιστο γεγονός, καθώς οι μετακινήσεις οπαδών απαγορεύονται, ειδικά σε ματς μεταξύ των “μεγάλων” ομάδων, έκανα μια βόλτα στον κόσμο των σόσιαλ μίντια και είδα άρθρα με τίτλους “Απίστευτο! Οπαδοί του Άρη στο γήπεδο του Ολυμπιακού!”

Γιατί στην Ελλάδα το φυσικό να μας φαίνεται απίστευτο; Γιατί να μην μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά οπαδοί διαφορετικών ομάδων; Τι είναι αυτό που τους χωρίζει; Για ποιο λόγο να έχουν μίσος μεταξύ τους και να μην αντέχουν ούτε 90 λεπτά στο ίδιο χώρο; Τους οπαδούς τους ενώνουν περισσότερα από όσα τους χωρίζουν. Είναι άνθρωποι που αγάπησαν μια ομάδα όταν ήταν μικροί, είτε επειδή πήγαν στο γήπεδό της και μαγεύτηκαν, είτε επειδή η οικογένειά τους υποστήριζε εκείνη την ομάδα, είτε επειδή τους άρεσε το χρώμα στο σήμα και στη φανέλα ή ένας παίκτης που με τις κινήσεις του προκάλεσε τον θαυμασμό τους. Πηγαίνουν στο γήπεδο να την υποστηρίξουν με τη φωνή τους και τα συνθήματά τους. Είναι αντίπαλοι για 90 λεπτά, καθώς θέλουν να κερδίσει η ομάδα τους. Για μένα ο ανταγωνισμός τους θα έπρεπε να περιορίζεται στο ποιος θα δημιουργούσε το πιο ευφάνταστο σύνθημα και ποιος θα υποστήριζε την ομάδα του με μεγαλύτερη ένταση φωνής. Να είναι δεδομένη η αρμονική συνύπαρξή τους στον ίδιο χώρο και όχι η βίαιη επίθεση. Άλλωστε, αν βγουν από το γήπεδο οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να είναι φίλοι μεταξύ τους, να διεκδικούν δίπλα-δίπλα σε διαδηλώσεις τα δικαιώματά τους. Γιατί μόλις μπουν στο γήπεδο να διακατέχονται με μίσος για τα παιδιά της αντίπαλης θύρας που φορούν άλλη φανέλα και υποστηρίζουν άλλη ομάδα;

Άλλη μια όμορφη στιγμή συνέβη στο 19ο λεπτό του αγώνα, όταν οι οπαδοί του Άρη φώναξαν το όνομα του αδικοχαμένου Άλκη με τους φιλάθλους του Ολυμπιακού να χειροκροτούν στο άκουσμά του. Πόσο υγιές και όμορφο. Πόσο έλειψαν τέτοιες εικόνες από τα γήπεδα και πόσο μας αρέσει να τις βλέπουμε. Ο Άλκης έφυγε άδικα. Δολοφονήθηκε, επειδή ήταν άλλη ομάδα. Επειδή επέλεξε αγνά από μικρός να υποστηρίζει τον Άρη. Όσοι του αφαίρεσαν τη ζωή ήταν φανατισμένα αρρωστημένα μυαλά που θέλουν βοήθεια. Είναι αναγκαίο οι σύνδεσμοι και γενικότερα η οπαδική κοινότητα να επαναπροσδιορίσει τις αξίες της. Να μη θεωρεί παράσημο το να χτυπήσει τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας αλλά να τους αντιμετωπίζει με σεβασμό, γιατί είναι άνθρωποι με κοινή αγάπη. Την αγάπη για το ποδόσφαιρο και την ομάδα τους. Αν είχαν κάνει διαφορετική επιλογή ομάδας μικροί θα μπορούσαν να βρίσκονται αγκαλιά στην κερκίδα. Τυχαία δεν είναι συνοπαδοί. Γίνεται να είναι εχθροί; Όχι βέβαια!

Υπάρχει η πληροφορία ότι θα υπάρξει συνεννόηση μεταξύ των οπαδών να γίνουν και άλλες μετακινήσεις οπαδών στα επόμενα ματς των πλέι οφ, αρχής γενομένης από το ματς αυτής της Κυριακής μεταξύ Άρη και Παναθηναϊκού όπου κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθούν οπαδοί του Παναθηναϊκού στο γήπεδο του Άρη για να παρακολουθήσουν τον αγώνα. Τέτοιες ενέργειες είναι αχτίδα φωτός για το ελληνικό ποδόσφαιρο που φέρνουν αισιοδοξία για το μέλλον και κινούνται στην κατεύθυνση που όλοι θέλουμε: Το ποδόσφαιρο και γενικότερα ο αθλητισμός να είναι γιορτή. Και όχι μέρος σκοτεινό, με βία, διαπλοκή, αδικία. Ας γίνει ο Άλκης η αφορμή για αλλαγή.

Εμείς θα την φέρουμε. 

+ posts

Ονομάζομαι Θανάσης Σχοινάς και είμαι 4ετής φοιτητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ. Είμαι λάτρης των αθλημάτων και κυρίως του ποδοσφαίρου, ευαίσθητος στα κοινωνικά ζητήματα, θεατρόφιλος και μουσικόφιλος και στον ελεύθερο χρόνο μου αρέσει να διαβάζω βιβλία. Επιθυμώ ένα κόσμο που ο ρατσισμός, η βία και η αγένεια θα 'ναι άγνωστες λέξεις και η αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση, η ευγένεια και ο σεβασμός ευρέως διαδεδομένες. Άλλωστε... την Άνοιξη αν δεν τη βρεις την φτιάχνεις!