Αυτή την φορά…;

Αυτή την φορά…;

Ένας έρωτας που δεν πρόλαβε να γεννηθεί. Δύο παράλληλες ζωές που μάταια προσπάθησαν να συναντηθούν. Εκείνος πολύ υπάκουος για να τα βάλει με όλους και να γυρίσει ανάποδα την ζωή του. Εκείνη ανώριμη και θαρραλέα, υπέφερε στο λίγο του. Αποφασίζει να φύγει, εξαφανίζεται για 10 ολόκληρα χρόνια. Η σκηνή διαδραματίζεται στον μυστικό χώρο που έκαναν τις συναντήσεις τους, σε ένα άδειο σπίτι γεμάτο κούτες, σε μια  παγωμένη Αθήνα ανήμερα των Φώτων. 

-Γιατί επέστρεψα; 

 Ή γιατί δεν τόλμησα να μείνω τότε; 

 Θα έκανα τα πάντα για να υπάρξει το εμείς. 

 Όποιο εμείς και αν άντεχες, όποιο εμείς και αν μπορούσες να έχεις στην ζωή σου. 

 Θα συμβιβαζόμουν, για να με έχεις στην ζωή σου. 

 Ναι, θα συμβίβαζα τον παράδεισο που ήξερα ότι θα βίωνα κοντά σου. 

 Ζώντας απλές στιγμές κόλασης, πλάι στο λίγο σου. 

-Δεν μου μιλάς, δεν έχεις τι να πεις  

 Απλά με κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα.  

 Όσες ηπείρους και αν έβαλα ανάμεσά μας,  

 Όσους ανθρώπους κι αν γνώρισα, πάντα το δικό σου βλέμμα αναζητούσα.  

 Το έψαχνα, μέσα στις σιωπές και τους εκκωφαντικούς θορύβους.  

 Πέρασα μήνες που είχα πείσει βαθιά μέσα τον εαυτό μου ότι έκανα το σωστό,  

 Ότι προστάτεψα εμένα, ότι με έσωσα  

 Και τελικά κατάλαβα πόσο δειλή ήμουν.  

Δεν είχα το κουράγιο να αντέξω δίπλα σου, είπα ψέματα.  

Έφυγα, γιατί έτσι πίστευα ότι θα έβαζα ένα τέλος.  

Αλλά πώς δίνεις ένα τέλος, όταν το  σφύριγμα της αρχής  δεν έχει ακουστεί ποτέ; 

Και τώρα είμαι εδώ, έτοιμη και αντέχω  

Αντέχω, γιατί αισθάνθηκα στο πετσί μου πώς είναι πραγματικά να μην αντέχεις.  

Αυτή την φορά, θα μας συγχωρέσεις και τους δύο; 

Αυτή την φορά, θα ακουστεί το σφύριγμα της αρχής; 

(Κρυώνω, πάρε με αγκαλιά) 

+ posts

Γειαα! Ένα άβολο γεια σε όποιον τύχει να διαβάσει το «βιογραφικό μου». Ονομάζομαι Παναγιώτα Μητσοπούλου, αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν «Μήτσο», Γιώτα-το απεχθάνομαι-και αλλά σχετικά με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μου παρατσούκλια που δεν είναι της παρούσης- κρίμα να με αντιπαθήσετε αμέσως-.Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στην ζωή νομίζω είναι το να εκφράζεσαι. Πολλές φορές όμως από φόβο -νομίζω κυρίως, το ψάχνω ακόμα- είτε δεν απευθύνουμε τις χρωματισμένες σκέψεις μας- συναισθήματα τις αποκαλούν κάποιοι- στα κατάλληλα πρόσωπα, είτε τα λόγια δεν σου έρχονται τις κατάλληλες στιγμές και έτσι αναγκάζεσαι να τις επαναπλάσεις στο μυαλό σου και ύστερα να τις μορφοποιήσεις στο χαρτί. Αυτό λοιπόν είμαι εγώ, η δειλία μου να μιλήσω, η ανάγκη μου να φωνάξω και η προσπάθεια μου να φυλάξω στιγμές και να τις φυλακίσω σε λεξεις.
Σε άλλα νέα η ζωή μου μοιράζεται μεταξύ Κορίνθου και Αθήνας, όπου σπουδάζω φιλολογία-ενίοτε. Μ΄αρέσει να τραγουδάω, να κάνω όμορφους περίπατους , πεθαίνω για πανκεικς με σοκολάτα μπουένο , α και καμιά φορά νευριάζω εύκολα- σχεδόν πάντα🤫.
Αυτή είμαι εγώ και εύχομαι μέσα από τα σκοτάδια των κειμένων μου , να ανακαλύπτετε το φως, που εγώ ακόμη ψάχνω.
Υ.Γ Να χαμογελάτε στην ζωή και εκείνη θα σας χαμογελάει δίπλα.
🌹🌻🎈