Αυτήν την φορά…;

Αυτήν την φορά…;

Της Παναγιώτας Μητσοπούλου, πρώην συντάκτριάς μας

Ένας έρωτας που δεν πρόλαβε να γεννηθεί. Δύο παράλληλες ζωές που μάταια προσπάθησαν να συναντηθούν. Εκείνος πολύ υπάκουος για να τα βάλει με όλους και να γυρίσει ανάποδα την ζωή του. Εκείνη ανώριμη και θαρραλέα, υπέφερε στο λίγο του. Αποφασίζει να φύγει, εξαφανίζεται για 10 ολόκληρα χρόνια. Η σκηνή διαδραματίζεται στον μυστικό χώρο που έκαναν τις συναντήσεις τους, σε ένα άδειο σπίτι γεμάτο κούτες, σε μια  παγωμένη Αθήνα ανήμερα των Φώτων. 

-Γιατί επέστρεψα; 

 Ή γιατί δεν τόλμησα να μείνω τότε; 

 Θα έκανα τα πάντα για να υπάρξει το εμείς. 

 Όποιο εμείς και αν άντεχες, όποιο εμείς και αν μπορούσες να έχεις στην ζωή σου. 

 Θα συμβιβαζόμουν, για να με έχεις στην ζωή σου. 

 Ναι, θα συμβίβαζα τον παράδεισο που ήξερα ότι θα βίωνα κοντά σου. 

 Ζώντας απλές στιγμές κόλασης, πλάι στο λίγο σου. 

-Δεν μου μιλάς, δεν έχεις τι να πεις  

 Απλά με κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα.  

 Όσες ηπείρους και αν έβαλα ανάμεσά μας,  

 Όσους ανθρώπους κι αν γνώρισα, πάντα το δικό σου βλέμμα αναζητούσα.  

 Το έψαχνα, μέσα στις σιωπές και τους εκκωφαντικούς θορύβους.  

 Πέρασα μήνες που είχα πείσει βαθιά μέσα τον εαυτό μου ότι έκανα το σωστό,  

 Ότι προστάτεψα εμένα, ότι με έσωσα  

 Και τελικά κατάλαβα πόσο δειλή ήμουν.  

Δεν είχα το κουράγιο να αντέξω δίπλα σου, είπα ψέματα.  

Έφυγα, γιατί έτσι πίστευα ότι θα έβαζα ένα τέλος.  

Αλλά πώς δίνεις ένα τέλος, όταν το  σφύριγμα της αρχής  δεν έχει ακουστεί ποτέ; 

Και τώρα είμαι εδώ, έτοιμη και αντέχω  

Αντέχω, γιατί αισθάνθηκα στο πετσί μου πώς είναι πραγματικά να μην αντέχεις.  

Αυτή την φορά, θα μας συγχωρέσεις και τους δύο; 

Αυτή την φορά, θα ακουστεί το σφύριγμα της αρχής; 

(Κρυώνω, πάρε με αγκαλιά) 

+ posts