Αφού δεν ντρέπεστε εσείς, ντρέπομαι εγώ εκ μέρους σας

Αφού δεν ντρέπεστε εσείς, ντρέπομαι εγώ εκ μέρους σας

Τους τελευταίους λίγους μήνες εργάζομαι σε κατάστημα εστίασης που εξυπηρετεί τους πελάτες του κυρίως μέσω delivery και take away, αν κι η διανομή στα σπίτια των πελατών είναι πιο συχνή, με διαφορά. Το μαγαζί ήταν ανοιχτό με υψηλές θερμοκρασίες κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες που επικρατούν τον χειμώνα, κυρίως τις τελευταίες ημέρες. Δεν επιθυμώ να κάνω αναφορά στο κατάστημα ούτε να δημιουργήσω πρόβλημα, βασικά γιατί το πρόβλημα είστε εσείς. Οι πελάτες.

Σαφώς, κάθε άλλο παρά ιδανική είναι η απόφαση του εργοδότη να ανοίξει το μαγαζί του ενώ στους δρόμους υπάρχει σε διάφορες περιοχές της Αθήνας πάγος, σε κάποιες ακόμα λίγο χιόνι, ενώ η θερμοκρασία είναι υπερβολικά χαμηλή, αν αναλογιστούμε κιόλας τους βαθμούς στους οποίους έχουν συνηθίσει να εργάζονται οι διανομείς στην Ελλάδα με το μεσογειακό της κλίμα. Από εκεί και πέρα όμως, εφόσον ο εργοδότης πήρε την απόφαση να ανοίξει το μαγαζί του, είναι στα χέρια του κάθε πελάτη αν θα βάλει το φιλότιμο του πιο πάνω από την ανάγκη του να παραγγείλει έτοιμο μαγειρεμένο φαγητό.

Υπερηφανευόμαστε και βροντοφωνάζουμε πως στην δική μας χώρα γεννήθηκε το φιλότιμο και πως σε καμία άλλη δεν θα βρεις καν αυτήν την λέξη. Μία λέξη που, κακά τα ψέματα, κρύβει από πίσω της άλλες τόσες. Μα κάπου εκεί χάσαμε το τόπι. Μας έμεινε η υπερηφάνεια στο χέρι και αυτό το χαρακτηριστικό που ο λαός μας γέννησε, μάλλον το έδωσε κάπου για υιοθεσία γιατί μόνο εμείς δεν το διαθέτουμε.

Μιλάω για εσένα, πελάτη που έχεις πάντα δίκιο(!). Που δεν μπόρεσες να συγκρατηθείς και ενώ στην εφαρμογή του κινητού σου βλέπεις ότι τα περισσότερα καταστήματα που είναι κοντά στην διεύθυνση σου δεν λειτουργούν, δεν παίρνεις το μήνυμα. Αντί να σκεφτείς χρησιμοποιώντας την κριτική σου ικανότητα, και να καταλάβεις ότι τα περισσότερα είναι κλειστά, διότι είναι επικίνδυνο για τους διανομείς να ανέβουν ανηφόρες και να κατέβουν κατηφόρες, κάνεις χαρές εντοπίζοντας το ένα κατάστημα που θα είναι ανοιχτό ώστε να θρέψεις τόσο το στομάχι, όσο και τον εγωισμό σου.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχεις το θράσος αν η παραγγελία σου αργήσει δέκα λεπτά, να καλέσεις και να κάνεις παράπονα πως έχει καθυστερήσει το πακέτο που ζήτησες πριν τόση ώρα. Βέβαια, χωρίς ντροπή εγώ σου απάντησα σήμερα πως επειδή κάτω έχει πάγο και είναι επικίνδυνο οι διανομείς δεν μπορούν να τρέχουν, με αποτέλεσμα να οδηγούν με μία μικρή καθυστέρηση. Και η απάντησή σου; Πως αν το γεύμα σου είναι κρύο θα το γυρίσεις πίσω.

Ορίστε λοιπόν μία συμβουλή, από εργαζόμενο προς πελάτη: Εάν θέλεις το φαγητό σου να είναι μπροστά σου σε μία συγκεκριμένη ώρα και να αχνίζει από την ζέστη, μπορείς κάλλιστα να σηκωθείς από τον διθέσιο, να κάνεις τέσσερα βήματα μέχρι την κουζίνα και να φτιάξεις ένα εύκολο και γρήγορο φαγητό. Φαντάζει αγγαρεία, το γνωρίζω, αλλά, είναι αρκετά μεγαλύτερη αγγαρεία να στο φέρει ένας άνθρωπος πάνω στο δίκυκλο που τρεμοπαίζει επειδή κάτω από τις ρόδες χοροπηδάει ο πάγος ενώ ο ίδιος τουρτουρίζει από τον παγωμένο αέρα που τον χτυπάει από παντού, με αποτέλεσμα να μην αισθάνεται καν τα άκρα του από ένα σημείο και μετά. Αλήθεια, μπορείς να φτιάξεις φαγητό σπίτι σου, ενώ ο διανομέας μπορεί να κάνει τα παραπάνω, και μάλιστα πολυάριθμες φορές μέσα σε μία ώρα. Ειλικρινά, θα τα καταφέρεις. Πιστεύω σε εσένα.

Και τώρα θα ασχοληθούμε με ένα άλλο κεφάλαιο που ονομάζεται πουρμπουάρ ή αλλιώς τα λεγόμενα tips. Αμφιλεγόμενο ζήτημα. Και γι’ αυτό ακριβώς επιθυμώ να το θίξω. Σαφώς, κανένας δεν υποχρεώνει κανέναν να αφήσει παραπάνω λεφτά στον διανομέα. Όπως και στον σερβιτόρο, όπως και στον άνθρωπο που θα σου φτιάξει τον καφέ σου. Αλλά, είναι και αυτό θέμα ανθρωπιάς και ευγένειας και κατανόησης. Α! Και φιλότιμου…

Όταν ο εργαζόμενος, συγκεκριμένα ο διανομέας, κάνει τα αδύνατα δυνατά να σου φέρει την παραγγελία σου, είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σου να δώσεις το κάτι παραπάνω. Θα εκτιμηθεί και θα κοιτάξει το νόμισμα στην παλάμη του σαν να του άφησες έναν μικρό θησαυρό. Θα μου πεις, πελάτη, ότι έδωσες τόσα λεφτά για την παραγγελία σου και δεν επιθυμείς να δώσεις κι άλλα. Όμως, θα σου απαντήσω, ότι μπόρεσες να δώσεις σαράντα ευρώ για σούσι, αλλά δεν μπορείς να δώσεις ένα ή δύο ευρώ για τον άνθρωπο που -ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ- ρίσκαρε την ζωή του για να σου φέρει την τροφή σου; Και όχι, η λέξη ρίσκο δεν είναι υπερβολική αν αναλογιστείς τον κίνδυνο που διατρέχουν καθημερινώς, και πόσο μάλλον, τις ημέρες σαν και τούτες που ο δρόμος είναι ακατάλληλος μέχρι και για αυτοκίνητα.

Είναι εξοργιστικό αυτό που συμβαίνει. Οι ίδιοι άνθρωποι που τέτοιες μέρες παραγγέλνουν φαγητό είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δαχτυλοδείχνουν τους συνανθρώπους τους ακατάπαυστα και κατακρίνουν κάθε συμπεριφορά ασέβειας και έλλειψης ανθρωπιάς. Γιατί σε όλο αυτό η ύπαρξη ή η απουσία της ανθρωπιάς είναι εκείνη που εν τέλει θα σε οδηγήσει είτε στην κουζίνα για να μαγειρέψεις, είτε στο τηλέφωνο για να παραγγείλεις.

Δεν νομίζω ότι χρειάζονται παραπάνω λόγια για το συγκεκριμένο θέμα. Αν δεν νιώθετε ντροπή για τους εαυτούς σας, νιώθω εγώ για όλους σας.

Και μην ξεχάσετε: με την ίδια ταχύτητα που πληκτρολογήσατε το νούμερο του καταστήματος για να κάνετε την παραγγελία σας, ενώ χιονίζει και ενώ έχει πάγο στους δρόμους, σε λίγους μήνες αν προκύψει κάποιο πρόβλημα να βάλετε στα social media σας δημοσιεύσεις που να λένε #cancel_efood.

+ posts

Καταγωγή από τον πυρήνα της Ελλάδας γεμάτη με θαυμασμό για τα τοπία που περιέχουν το πράσινο της φύσης και το γαλάζιο του βυθού. Λάτρης της hip hop μουσικής, της στάσης ζωής των χίπηδων και της εκμετάλλευσης του τώρα παρά του άγχους για το αύριο.
Πάθος για την γραφή από μικρή κιόλας ηλικία, ξεκινώντας με άρθρα “Πού πήγα διακοπές το καλοκαίρι” και καταλήγοντας σε παραγράφους γεμάτες επανάσταση και αφυπνισμό. Θαμώνας συνεργατικών καφενείων, πλατειών, ροκ μπαρ και χώρων συναυλιών. Ελπίζω σε έναν καλύτερο κόσμο όχι από άποψη, αλλά από ασυγκράτητο αίσθημα δικαιοσύνης. Μ’ αρέσει να υπογράφω με έμμεση αναφορά στο όνομά μου. Peace.