Για την Δήμητρα

Για την Δήμητρα

Δήμητρα, συγγνώμη. Συγγνώμη που η κοινωνία μας είναι τόσο φρικτή. Συγγνώμη για τον πόνο που σου προκαλέσαμε. Συγγνώμη που σε κάναμε να νιώθεις μόνη και δυστυχισμένη. Συγγνώμη που σε περιθωριοποιήσαμε και σε κοροϊδεύαμε. Συγγνώμη που δεν σε ακούγαμε και δεν ήμασταν δίπλα σου…

Έμαθα για εκείνη, αφού εξαφανίστηκε και αφού -φυσικά- αποφάσισαν να γνωστοποιήσουν τα κανάλια την εξαφάνισή της. Οι φωτογραφίες της έκαναν το γύρο του διαδικτύου και η προσοχή μου στρεφόταν διαρκώς στα δυο της θλιμμένα μάτια, ενώ κύριο χαρακτηριστικό της ήταν εκείνο το ζεστό αλλά και μελαγχολικό βλέμμα. Αυτό που πληγώνει εμένα βαθιά, είναι ότι η Δήμητρα δεν έλαβε ποτέ την αγάπη που της άξιζε. Ήξερε, όμως, ποια ήταν και γι’ αυτό αγάπησε και λάτρεψε τον εαυτό της. Είχε μια τέτοια δύναμη, που μέσα σε μία κοινωνία γεμάτη μούχλα και μιζέρια εκείνη φορούσε τα χρωματιστά της ρούχα και τις υπέροχες πέρλες της, αντιμετωπίζοντας –μόνη- αυτή τη βρωμιά, κάθε μέρα.

Η Δήμητρα μετά από πολύ καιρό, βρισκόταν σ’ ένα παγωμένο ψυγείο, γιατί ένιωθε το κελί της κοινωνίας να στενεύει όλο και περισσότερο και το οξυγόνο της μειωνόταν. Ήθελε να αποδράσει… Να νιώσει επιτέλους ελεύθερη, αφού μιλούσε και κανείς δεν την άκουγε… Αφού όλοι κλείνανε τ’ αυτιά κι έστρεφαν το βλέμμα τους αλλού. Η Δήμητρα, λοιπόν, δολοφονήθηκε απ’ την κοινωνία μας.

Λυπάμαι που αποτύχαμε ως άνθρωποι. Λυπάμαι που εξοντώσαμε έναν αγνό και καλοσυνάτο άνθρωπο. Λυπάμαι που, αντί να προοδεύουμε, κυλιόμαστε πάνω από πτώματα αθώων ψυχών. Λυπάμαι που ο διπλανός μου ή η διπλανή μου φοβάται να ευτυχήσει, να αγαπήσει… να είναι ο εαυτός του/της. Λυπάμαι που πριν κοιμηθούμε αντί να μετράμε τις χαρές και τα γέλια μας, μετράμε τις ενοχές μας. Μην γελιέστε όμως, όλοι συνένοχοι είμαστε, κι εγώ κι εσύ, σε τέτοια εγκλήματα. Γιατί είναι έγκλημα να χάνονται κατά αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι. Ας ήταν, λοιπόν, το τελευταίο θύμα της εγκληματικής μας κοινωνίας… της το χρωστάμε άλλωστε… τους το χρωστάμε!

Εάν καταφέρω και πάω ποτέ στη Λέσβο, θα ήθελα να αφήσω έστω ένα τριαντάφυλλο στο περβάζι του σπιτιού της, για να τιμήσω τη μνήμη της…

Δήμητρα, συγγνώμη, μα σου υπόσχομαι ότι «αυτός ο κόσμος, θα αλλάξει».

+ posts

Ονομάζομαι Κατερίνα Δημητρέσκου, κατάγομαι από την Ρόδο και σπουδάζω στο Τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Δηλώνω λάτρης των τεχνών, αλλά την μεγαλύτερη αγάπη την τρέφω για τον κόσμο του θεάτρου. Είμαι ένα πνεύμα ανήσυχο και μ’ αρέσει να καταπιάνομαι με όσα πράγματα με κάνουν ευτυχισμένη. Ένα απ’ αυτά είναι η γραφή, που μέσω αυτής μπορώ και μοιράζομαι σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμούς κ.α. με τον υπόλοιπο κόσμο.