Δίχως χέρια μόνο χείλη/Στο καμαράκι

Δίχως χέρια μόνο χείλη/Στο καμαράκι

Θέλω τώρα να σε πάρω αγκαλιά να μη σε αφήνω
Σαν τότε σε εκείνο το μικρό καμαράκι…


Να νιώθω την ανάσα σου πάνω μου…
Και το άρωμά σου. Ναι, εκείνο το υποκειμένου του πόθου μας που το αναζητούμε στην ατμόσφαιρα όταν μας λείπει…
Είτε εδώ, στις πινελίες του Αιγαίου, είτε στις στοές της βρωμερής ρουτίνας…
Μια βαθιά ανάσα να μυρίσω κάτι από εσένα…
Και το βράδυ μοναδική παρηγοριά…
Μήπως τα μάτια μας διασταυρωθούν στις οδούς των αστεριών…


Και για να ξεχαστώ από την απουσία σου…
Μικρά στιχάκια, φρασούλες της στιγμής, λέξεις του δευτερολέπτου σκαρφίζομαι κρυφά. Μαγικά ενώνονται και από μέσα μου κινούνται στο χαρτί…
Φαντασιώσεις με τα δυο σου χέρια να με αγκαλιάζουν…
Αυτά κι άλλα πολλά σκαρφίζομαι για να ξεγελώ την νοσταλγία μου…

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις γραμμές σου. Εκεί που κατάλαβα πως μιλάμε την ίδια γλώσσα…
Και πως δεν χρειάζονται πολλά για εσένα και εμένα μικρό μου πλάσμα…
Παρα μόνον δυο ματιές για να κατευνάσουν κάθε μπουρίνι δεύτερης σκέψης και συννεφιά ανασφάλειας που μας άφησαν άλλα πρόσωπα παλιά…
Αυτά τα ίδια χέρια που με έκαναν να δακρύσω όταν κατάλαβα πόσο μοναδικά ταιριάζουν τα χνώτα μας…
Αυτά που ονειρεύομαι να μου σκίζουν το κορμί δίπλα σε μια παραδεισένια ακρογυαλιά…


Μόνο τα αγγίγματα και το σκοτάδι…
Εκεί όπου τα αστέρια ρίχνουν παραγάδι…
Για να πιάσουν τα όνειρα και τις στιγμές δυο σωμάτων που ενώνονται…

Ξαπλωμένοι και τυλιγμένοι με τις πετσέτες…
Σαν την πρώτη μας φορά και το φιλί…
Να γευτώ ατόφια από τα απόκρυφα του κορμιού σου την αλμυρή πνοή της θάλασσας…
Να σε φιλάω ασταμάτητα, να σε γλείφω, να με γεμίσεις σημάδια και γρατζουνιές…
Σαν τα δυο μας κορμιά χορεύουν ρυθμικά κάτω από τα κύματα, το φεγγάρι και τους αστερισμούς…
Εμείς να χαράζουμε ο ένας στο σώμα του άλλου τους δικούς μας προσανατολισμούς…
Χάδια, νυχιές, δαγκωνιές και τριψίματα…
Μου δίνεις την καρδιά σου… σου δίνω το κορμί για τον χάρτη σου…
Εκεί θα βρεις και την καρδιά μου που είναι δική σου…


Αυτά κι άλλα πολλά όσο δεν είσαι εδώ…
Μέχρι να σε ξαναδώ. Μου λείπεις…
Και εκείνο το χάδι σου στο καμαράκι να γυρίζει στο μυαλό μου σε ανύποπτες στιγμές…
Τα δύο μας χείλη που σκίζονταν..
Τα δυο μας χέρια όταν αγκαλιάζονταν…
Τις στιγμές που είχα τη γεύση σου στα χείλη μου…
Και εκείνα τα μάτια σου… αχ αυτά τα μάτια…
Που σε κάθε παθιασμένο μου άγγιγμα στα απόκρυφά σου…
Ταυτόχρονα κοιταζόμασταν με τις ίδιες βρώμικες σκέψεις…
Δίχως χέρια μόνο χείλη…


Και κάθε κύτταρο της ύπαρξής μου να ανυπομονεί να σε δει…

Μου λείπεις αθάνατό μου όνειρο…

+ posts

Ονομάζομαι Βαγγέλης Βαλαβάνης. Συντάκτης, από τα ιδρυτικά μέλη του Φοιτητικού Κόσμου. Είμαι φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Αν και ερωτευμένος βαθιά με την Ιστορία και το Ιστορικό-Αρχαιολογικό, ο αέρας των Πανελληνίων με έστειλε στο εξωτικό και γυναικοκρατούμενο Πάντειο. Ιστορία, η πρώτη αγάπη. Πολιτικές Επιστήμες η δεύτερη. Η συγγραφή όμως, μια και μοναδική. Ίσως ο μοναδικός τρόπος να μπορώ να είμαι κοντά και στις δυο μου αγάπες. Να εκφράζομαι, να προβληματίζομαι, να αναδεικνύω τα κακώς κείμενα της εποχής μου, να δέχομαι και να ασκώ κριτική, να…να…να… Να ταξιδεύω και να αναπνέω.
Γιατί αυτό είναι η συγγραφή. Μια ανάσα μες στην σκόνη του κόσμου. Μια πράξη βαθιά πολιτική και συναισθηματική. Γιατί η γραφή ήταν, είναι και θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργήματα του Ανθρώπου. Ο τρόπος του να αποτυπώσει την ψυχή του, το αέναο πάθος του για τη ζωή και να ακολουθεί το βαθύ του χτυποκάρδι. Ένα ταξίδι για να τον ανακαλύψουμε και να τον κάνουμε καλύτερο. Και αυτός εδώ στον Φ.Κ. είναι και ο δικός μας στόχος. Γράψτε. Προβληματιστείτε. Ανακαλύψτε και Ονειρευτείτε για τον δικό σας. Για έναν κόσμο που μας αξίζει. Για τον δικό μας κόσμο. Τον Φοιτητικό Κόσμο.