Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν

Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν

Η σχέση μου με το γήπεδο ήταν πάντα μια πολύ ροκ κατάσταση. Η εναλλαγή από την χαρά στην λύπη είναι πάντα μια διαδικασία ελαχίστων δευτερολέπτων, ειδικά όταν είσαι ΑΕΚ. Πολλές φορές ένιωθα την ανάγκη να μην πάω στο επόμενο παιχνίδι για να γίνει εμφανής η οργή μου με την εκάστοτε αγωνιστική συνθήκη, ή να προβώ σε αποδοκιμασίες κατά ορισμένων προσώπων. Για να μην περιττολογώ, ουδέποτε έκανα αποχή, ουδέποτε αποδοκίμασα κανένα παίκτη ή κάποιο πρόσωπο της ομάδας. Πάντα η ορμή του γηπέδου και τα συναισθήματα που έβγαιναν στην επιφάνεια του ψυχισμού μου ήταν η στήριξη μέχρι εσχάτων, το άγχος και οι επιδοκιμασίες. Αλλά επειδή είναι αλλιώς να είσαι ΑΕΚ, όχι μόνο από την καλή αλλά και από την ανάποδη, παραθέτω 3 αγώνες που το άγχος οριακά δεν με οδήγησε στο να αφήσω την τελευταία μου πνοή στο γήπεδο (μεταφορικά πάντα).

ΑΕΚ – Ολυμπιακός 0-1 (2-2), 2017, Κύπελλο.

Η τότε κάτοχος του κυπέλλου ΑΕΚ, αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό στα πλαίσια της φάσης των προημιτελικών του ίδιου θεσμού. Έχει κερδίσει στον πρώτο αγώνα στο Καραϊσκάκη με 1-2 και έχει το πάνω χέρι. Τότε, όντας κάτοικος Ζακύνθου απεφάνθη να πάω αυθημερόν μαζί με έναν θείο μου. Όλοι ζούσαμε στην ουτοπία πως θα επρόκειτο περί ενός σχετικά εύκολου αγώνος. Και έτσι έδειχναν όλα μέχρι το τελευταίο 10λεπτο. Λάθος του Πέτρου Μάνταλου λίγο πίσω από το κέντρο, υποδειγματική συνεργασία των παιχτών του ΟΣΦΠ, 0-1 και ο Ολυμπιακός είναι ένα γκολ μακριά από την πρόκριση. Μερικά λεπτά αργότερα, σέντρα από τα δεξιά, κεφάλια του Όσκαρ Καρντόσο, η μπάλα στο αριστερό κάθετο δοκάρι του Γιάννη Ανέστη. Αστεία αποβολή του Ανέστη μετά από λίγο (με δική του υπαιτιότητα) η ΑΕΚ συνεχίζει για το 8λεπτο των καθυστερήσεων με 10 παίκτες και τερματοφύλακα τον Ούγκο Αλμέιδα. Τέλος καλό όλα καλά, το σκορ δεν άλλαξε και η Ένωση προχώρησε στην επόμενη φάση, αλλά ακόμα θυμάμαι το τρέμουλο και τις βαριές ανάσες που με είχαν κυριεύσει.

ΑΕΚ-Μπενφίκα 2-3, 2017, Champions league

Μόλις έχω μετακομίσει μόνιμα στην Αθήνα, όντας πλέον φοιτητής. Η ΑΕΚ έχει κατορθώσει να προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ μετά από 11 χρόνια και στα πλαίσια της 2ης αγωνιστικής των ομίλων, φιλοξενεί την Μπενφίκα. Εμένα συγκεκριμένα ήταν το πρώτο μου παιχνίδι που έβλεπα την ΑΕΚ δια ζώσης δίχως το άγχος του ταξιδιού την επόμενη μέρα. Η ΑΕΚ χάνει στο 11′ περίπου ήδη 0-2. Ο κόσμος συνέχιζε να στηρίζει αλλά φαινόταν να το έχει πάρει απόφαση. Έλα όμως που γύρισε το σκηνικό. Στην τελευταία φάση του ημιχρόνου οι Πορτογάλοι μένουν με 10. Η ΑΕΚ μέχρι το 60′ έχει κατορθώσει να ισοφαρίσει το ματς με δύο γκολ του Κλωναρίδη και έπαιζε την Μπενφίκα για μισή ώρα στο δικό της κλειστό. Το ΟΑΚΑ φλέγεται και ο κόσμος είναι κρεμασμένος και περιμένει την ολική ανατροπή. Τετ α Τετ πάλι ο Κλωναρίδης, έχοντας επιλογή να δώσει πάσα στον Γιακουμάκη που είχε άδειο τέρμα, σουτάρει… εν τέλει άουτ η μπάλα. Τραγικό. 10 λεπτά μετά, πρώτη τελική μετά από μισή ώρα της Μπενφίκα, κακή εκτίμηση του Μπάρκα, 2-3 και το ΟΑΚΑ «σβήνει». Θυμάμαι χαρακτηριστικά το διάστημα που η ΑΕΚ είχε μπει στο παιχνίδι, όπου σε συνδυασμό με την χαμένη ευκαιρία του Κλωναρίδη, με οδήγησε σε 7 μέρες αφωνίας.

ΑΕΚ-Bamberg 69-67, 2018, Βasketball Champions League

Μπάσκετ αυτή την φορά, καθότι και μπασκετικός (λίγο). Η ΑΕΚ έχει κατακτήσει το BCL της προηγούμενης χρονιάς και αγωνίζεται στα προημιτελικά του θεσμού έναντι της πανίσχυρης Bamberg των πολλών εκατομμυρίων, με απώτερο σκοπό να διατηρήσει το στέμμα της. Στον πρώτο αγώνα που διεξάγεται, η ΑΕΚ χάνει τον αγώνα για 4 πόντους, ένα ματς που είχε στα χέρια της μέχρι να τραυματιστεί ο σταρ της, Γιόνας Ματσιούλις. Συνεπώς, στο ΟΑΚΑ έπρεπε να κερδίσει τους Γερμανούς με 4 πόντους. Το γήπεδο ασφυκτικά γεμάτο. Η ΑΕΚ διατηρεί το προβάδισμα καθ’ όλη την διάρκεια του αγώνα, αλλά ποτέ σε τέτοιο βαθμό να νιώθει ασφάλεια. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, ύστερα από λέι απ του Τζόρνταν Θίοντορ, φτάνει στο +12, με όλους μας να ετοιμαζόμαστε για τους πανηγυρισμούς. Απανωτά τρίποντα και ένα μεγάλο clutch καλάθι του Rice ήσαν αρκετά για να αλλάξουν σε ελάχιστα λεπτά την εικόνα του ματς, με το τελικό 69-67 να βρίσκει τους Γερμανούς ηττημένους μεν, στην επόμενη φάση δε. Αυτά τα τελευταία λεπτά φάνηκαν αιωνιότητα για όλους τους οπαδούς, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε ένα τόσο ψυχοβγαλτικό άθλημα. Προσωπικά, μου πήρε ένα διήμερο να συνέλθω από αυτή την τραυματική εμπειρία.

+ posts

Tο όνομά μου είναι Κωνσταντίνος-Διονύσιος Ρουκανάς, κάτι που δεν ήταν επιλογή μου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο νησί της Ζακύνθου, πάλι, χωρίς να το επιλέξω. Κατάφερα να γίνω
φοιτητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, με σκοπό να πολεμήσω το οικονομικό σύστημα από μέσα. Βέβαια τώρα, σκέφτομαι ήδη τρόπους να το υπηρετήσω μελλοντικά. Αυτό ενδέχεται όμως να είναι μια επιλογή μου.
Επιλογή μου σίγουρα, πάντως, ήταν να μπω στην ομάδα του Φοιτητικού
Κόσμου, διότι από την μία η ενασχόληση με την δημοσιογραφία και την αθλητικογραφία αποτελεί μια ουτοπία που θα ήθελα να ζήσω, από την άλλη η γενικότερη δομή της ιστοσελίδας βασίζεται πάνω σε αρχές οι οποίες έχουν βασικό ρόλο στην δική μου ιδιαίτερη κοσμοθεωρία. Η απορία που έχω, ωστόσο, είναι για πόσο καιρό τα παιδιά της ομάδας θα αντέξουν ένα άτομο που δεν έχει υπάρξει σοβαρό ποτέ στην ζωή του για πάνω από 1 λεπτό.
Ίσως, όταν παίζει η ομάδα μου, η ΑΕΚ, κι είναι δύσκολα τα πράγματα γίνομαι υπερβολικά σοβαρός, σε βαθμό να ξεχνάω τις προτεραιότητες που υποτίθεται πως έχω θεσπίσει στην ζωή μου.