Η… προβληματική αντιμετώπιση των Α.Ε.Ι. από την «Κ»

Η… προβληματική αντιμετώπιση των Α.Ε.Ι. από την «Κ»

Του Μανώλη Θεοχάρη, πρώην συντάκτη μας

Ήθελα αρχικά να σχολιάσω ένα συγκεκριμένο άρθρο της «Κ», ωστόσο ψάχνοντας στην ιστοσελίδα της όλο νέες αφορμές για σχολιασμό μου δίνονται. Θα σταματήσω όμως στα 2 άρθρα μόνο, το υπόσχομαι! Η «Κ» είναι προφανώς μια ιστορική εφημερίδα κι η πιο αξιόλογη φιλοκυβερνητική εφημερίδα, αλλά υπάρχουν φορές που χάνει το νόημα, σκοπίμως!

Άρθρο Νο1: «Ιστορικό ¨διεθνές¨ άνοιγμα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών»

Το εν λόγω άρθρο μας πληροφορεί ότι η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ιδρύει το πρώτο Αγγλόφωνο προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών επί πληρωμή. «Το πρόγραμμα όπως αναφέρει θα είναι για ξένους φοιτητές και θα είναι ακριβώς ίδιο με αυτό που παρακολουθούν οι Έλληνες φοιτητές». Τα δίδακτρα θα ανέρχονται στα 13.000 ευρώ ετησίως (!) και οι εισακτέοι «θα πρέπει να έχουν παρακολουθήσει με πλήρη φοίτηση τις τελευταίες δύο τάξεις του λυκείου ή αντίστοιχου σχολείου σε χώρα της αλλοδαπής και να προσκομίζουν απολυτήριο λυκείου ή άλλο ισοδύναμο τίτλο που τους παρέχει δικαίωμα εισαγωγής στα Α.Ε.Ι. της χώρας τους». Τέλος, οι εισακτέοι θα είναι περίπου 40 άτομα.

Αρχικά, το βασικότερο από όλα και πιο χαρακτηριστικό: Δεν είναι τεράστια η αδικία για τους Έλληνες φοιτητές; Είναι δίκαιο να εισάγονται σε ισοδύναμο αλλά και πανομοιότυπο τμήμα, παιδιά με κριτήρια το απολυτήριο λυκείου και το αν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο οικονομικό αντίτιμο των 13.000 ευρώ; Σοβαρά τώρα, τα κριτήρια για την αναβάθμιση των Ελληνικών Α.Ε.Ι. είναι να έχεις τελειώσει το λύκειο και να μπορείς να δίνεις 13.000 το χρόνο; Μάλιστα, όταν η Υπουργός Παιδείας διατείνεται ότι παιδιά τα οποία έχουν γράψει στις πανελλήνιες κάτω από 10.000 μόρια δεν έχουν καμία προοπτική στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Πώς ξέρουμε ότι οι φοιτητές του αγγλόφωνου προγράμματος θα έγραφαν τα αναγκαία μόρια για να εισαχθούν; Είναι, βέβαια, κοροϊδία όχι μόνο προς τα παιδιά που μπήκαν στην Ιατρική περνώντας δύο χρόνια από τη ζωή τους διαβάζοντας «σαν να μην υπάρχει αύριο», αλλά και για τα παιδιά που έκαναν το ίδιο αλλά εν τέλει δεν εισήχθησαν. Γιατί παιδιά που έχασαν την Ιατρική -το όνειρό τους ενδεχομένως- από αυτό το ήδη στρεβλό και απάνθρωπο σύστημα των Πανελληνίων Εξετάσεων για 50 μόλις μόρια, να μην έχουν τη δυνατότητα να κάνουν αυτό που θέλουν και να την έχουν άτομα απλώς με πολλά-πολλά λεφτά; Αυτή είναι η αριστεία; Αυτή είναι η βελτίωση των Πανεπιστημίων; Αυτή είναι πράξη με κοινωνικό χαρακτήρα, υπέρ της καταπολέμησης των ταξικών ανισοτήτων;

Επιπροσθέτως, στο άρθρο επευφημείται διαρκώς η Ιατρική σχολή του ΕΚΠΑ. Εγώ να ρωτήσω όμως κάτι άλλο: Τελικά τα ΑΕΙ μας είναι καλά ή κακά; Γιατί, όποτε ερχόμαστε στο ζήτημα της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, του ν+2, του πειθαρχικού δικαίου κ.α. ξαφνικά τα πανεπιστήμια μετεξελίσσονται σε άνδρα ανομίας, παραβατικές περιοχές, κ.λπ. Τι είναι τελικά ζητώ να μάθω. Μήπως όποτε μας χρειάζεται είναι καλά και όποτε μας χρειάζεται κακά; Γιατί αυτό αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων δεν το λες.

Μάλιστα, ήδη λειτουργεί παρόμοιο προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών (αγγλόφωνο, για ξένους σπουδαστές στη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ) και υπάρχουν φιλοδοξίες να ιδρυθούν παρόμοια σε όλες τις σχολές. Μα αν τα ελληνικά Α.Ε.Ι. είναι κακά, γιατί να φέρνουμε κόσμο να φοιτήσει εδώ; Θέλουμε να δυσφημίσουμε τη χώρα; Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια είναι μια χαρά, το πρόβλημά τους έγκειται στο ότι δεν χρηματοδοτούνται από το Κράτος. Η ίδρυση των αγγλόφωνων τμημάτων δεν έχει στόχο ούτε την «εξωστρέφεια» των ΑΕΙ που αναφέρουν, ούτε τίποτα άλλο. Την προσέλκυση χρημάτων έχει μόνο. Ας σκεφτούμε και τα νούμερα: 40 φοιτητές ετησίως επί 13.000 ευρώ = 520.000 ευρώ ετησίως… Όχι κι άσχημα!

Ένα τελευταίο ζήτημα πάνω σε αυτό που θέλω να θίξω. Σκεφτείτε έναν Βρετανό φοιτητή στο 3ο έτος της Ιατρικής, όπου ξεκινούν τα κλινικά μαθήματα, να μπαίνει στο νοσοκομείο για να έρθει σε επαφή με τους ασθενείς και να δει πώς λειτουργεί η διαδικασία. Πώς θα μπορούσε να λάβει το ιστορικό από μια 90χρονη γιαγιά που δεν μιλάει αγγλικά; Ακόμα και αν δεν το λάβει ο ίδιος, πώς θα καταλάβει τη διαδικασία, αφού δεν ξέρει την γλώσσα; Μάλιστα, γνωρίζουμε ότι τα Ελληνικά είναι και μια πολύ δύσκολη γλώσσα για να μάθει κάποιος, πόσο μάλλον όταν περιπλέκεται το αντικείμενο σπουδών και η σύνθετη ορολογία. Δεν φαίνεται και ιδιαίτερα λειτουργικό μάλλον, εκτός αν υπάρχουν στην Ελλάδα αγγλόφωνα νοσοκομεία και εγώ δεν το γνωρίζω. Ακόμα και με την παράλληλη εκμάθηση των ελληνικών στα ξενόγλωσσα προγράμματα, δύσκολα θα μπορούσε ο φοιτητής να παρακολουθεί και την γλώσσα και τα μαθήματα, ενώ ακόμα και αν τα κατάφερνε, δύσκολα θα μπορούσε να φτάσει το επίπεδο ελληνικών που οφείλει να έχει ένας γιατρός σε 2 μόλις χρόνια.

Άρθρο Νο2: «Διαφθορά και διαπλοκή στα ΑΕΙ»

Ένα άρθρο με αποκλειστικό στόχο το «ξέπλυμα» της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία-Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση). Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι η διατύπωση «η πιο διεφθαρμένη και διαπλεκόμενη παράταξη» όσον αφορά τη ΔΑΠ δεν ισχύει, και κυρίως ότι δεν τη συμμερίζεται η πλειονότητα των φοιτητών. Εγώ εξ αρχής θα διατυπώσω τη θέση μου, λέγοντας ότι η ΔΑΠ συνιστά πραγματικά την πιο διεφθαρμένη και διαπλεκόμενη παράταξη.

Αρχικά, ο αρθρογράφος για να στηρίξει την άποψή του αναφορικά με το γεγονός ότι δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη η πλειονότητα των φοιτητών, αναφέρεται στους αριθμούς των φοιτητικών εκλογών λέγοντας:

«Δεν ξέρουμε πόσοι συμμερίζονται αυτή την άποψη, αλλά δεν την ασπάζεται η πλειονότητα των φοιτητών. Δεν είναι μόνον αυτοί που δεν πάνε να ψηφίσουν στις φοιτητικές εκλογές· σύμφωνα με το προαναφερθέν δημοσίευμα, «τα ποσοστά αποχής αυτήν τη στιγμή υπερβαίνουν το 50%». Ο Απόστολος Λακασάς είναι πιο σαφής: «Η συμμετοχή πανελλαδικά κυμαίνεται στο 25% επί των εγγεγραμμένων φοιτητών» («Καθημερινή», 29.10.2019)».

Ύστερα, αναφέρει ότι στις φοιτητικές εκλογές πανελλαδικά η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μάζεψε το 40% των ψήφων. Καταλήγει λοιπόν στο συμπέρασμα ότι οι μισοί περίπου φοιτητές αναγνωρίζουν τη ΔΑΠ, συγκεκριμένα λέει: «Τι στην ευχή; Οι μισοί φοιτητές είναι φίλοι της «διαφθοράς και της διαπλοκής»; Το θέμα είναι ότι κατέληξε σε άκυρο συμπέρασμα. Γιατί; Καθώς ανέφερε πιο πάνω ότι μόλις το 25% των φοιτητών ψήφισε στις φοιτητικές εκλογές. Από αυτό το 25%, λοιπόν, το 40% ψήφισε τη ΔΑΠ. Άρα, αν είχαμε 100 φοιτητές θα είχαν ψηφίσει 25 από αυτούς. Από αυτούς τους 25, οι 4 από κάθε 10 θα ψήφιζαν την ΔΑΠ. Άρα, στους 100 φοιτητές, μόλις 10 θα ψήφιζαν τη ΔΑΠ. Συνεπώς, δεν αναγνωρίζουν περίπου οι μισοί φοιτητές την ΔΑΠ (40%), αλλά μόλις το 10%, δηλαδή 1 στους 10. Δεν το λες και πλειοψηφία! Ιδιαίτερα αν σκεφτείς ότι είναι κατά πολύ χαμηλότερός ο αριθμός σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία.

Συγκρίνοντάς το, μάλιστα, με τις ψήφους της ΝΔ στις εκλογές του 2019, όπου συγκέντρωσε 2.251.618 ψήφους σε αριθμό 9.984.934 εγγεγραμμένων πολιτών στους εκλογικούς καταλόγους, συγκεντρώνοντας, δηλαδή, ένα ποσοστό της τάξης του 22% δεν φαίνεται να αγκαλιάζουν τόσο πολύ οι φοιτητές την ΔΑΠ. Όσο κι αν το θέλει ο αρθρογράφος!

Ύστερα, ο αρθρογράφος αναφέρει ότι «Τα παραπάνω δεν αθωώνουν τη ΔΑΠ από προηγούμενα αμαρτήματά της. Κατά το παρελθόν, η συγκεκριμένη φοιτητική παράταξη έχει κυκλοφορήσει χυδαίες αφίσες με σεξιστικό περιεχόμενο. Σε πολλές σχολές συμμετείχε στο «εμπόριο σημειώσεων» μαθημάτων, μια «υπηρεσία» που προσφέρουν οι φοιτητικές παρατάξεις στους φοιτητές προς άγραν ψήφων. Δεν έχει μετρηθεί η «συμβολή» της ΔΑΠ, σε σχέση με άλλες παρατάξεις, σε αυτό το παρεμπόριο και δεν γνωρίζουμε αν μπορεί να μετρηθεί το ύψος της διαφθοράς και διαπλοκής εντός των ΑΕΙ. Απλώς σημειώνουμε τον τρόπο που η επαναλαμβανόμενη προπαγάνδα γίνεται σκληρό δόγμα και τελικώς «γενική ομολογία».

Εδώ ο γράφων δεν κάνει ουσιαστικά μια πραγματική κριτική στη ΔΑΠ, απλώς παραδέχεται υποκριτικά κάποια πράγματα καθότι δεν μπορεί να τα διαψεύσει! Αυτό, διότι υπάρχουν αδιάσειστα τεκμήρια τα οποία έχουν παρουσιαστεί ακόμα και στη Βουλή. Προσπαθεί επίσης, να διαμοιράσει την ευθύνη αλλού λέγοντας το παιδιαρίστικο «ναι, αλλά δείτε τι κάνουν οι άλλοι, μόνο σε μένα την λέτε;». Βέβαια, αυτό δεν ισχύει, γιατί η πρακτική αυτή έχει γίνει καθιερωμένη πολιτική της ΔΑΠ (όπως και άλλων παρατάξεων, κατά καιρούς και ανά σχολές-τμήματα).

Ωστόσο, ένα από τα κυριότερα σημεία αποτελεί το γεγονός ότι δεν αναφέρει όλα τα υπόλοιπα παραπτώματα τα οποία κάνει η ΔΑΠ, με χαρακτηριστικότερο αυτό της παράδοσης θεμάτων από φιλικούς προς τη Νέα Δημοκρατία καθηγητές στη ΔΑΠ πριν την ημέρα της εξέτασης ώστε να περάσουν όλοι οι ΔΑΠίτες. Ή επίσης, δεν αναφέρει κάτι για τις λίστες με τα ονόματα ΔΑΠιτών οι οποίες μπαίνουν στα γραφεία των ίδιων καθηγητών ώστε όλοι τους απευθείας να περάσουν. Αυτά και άλλα τόσα όμως, προφανώς και δεν τα αναφέρει ο κ. Μανδραβέλης. Για αυτή την αριστεία μας μιλάει η Νέα Δημοκρατία, την οποία υλοποιεί (και) μέσω της φοιτητικής της παράταξης!

Πηγές:

https://www.kathimerini.gr/opinion/561392500/diafthora-kai-diaploki-sta-aei/

https://www.kathimerini.gr/society/561390019/istoriko-diethnes-anoigma-tis-iatrikis-scholis-athinon/

https://ekloges.ypes.gr/current/v/home/parties/