Η συναυλία που θα θυμάμαι: Ο Σωκράτης στο Κατράκειο

Η συναυλία που θα θυμάμαι: Ο Σωκράτης στο Κατράκειο

Κάθομαι στο γραφείο μου και προσπαθώ να γυρίσω το χρόνο πίσω. Κλείνω τα μάτια και αισθάνομαι. Τις μουσικές, τους ήχους, τους κρότους των χεριών και τους κτύπους των καρδιών που εκείνο το βράδυ γίναν ένα. Ο κόβιντ μας στέρησε πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζαμε και επιστρέφοντας δειλά-δειλά σε μια κανονικότητα, που φαντάζει τόσο οικεία όμως αποδεικνύεται ολότελα ξένη, τα ξαναζούμε όλα απ την αρχή. Όπως εκείνη η πρώτη μέρα στο σχολείο. Έτσι θα είναι η ζωή μας από δω και πέρα…

Προχθές είχα την τύχη να πάμε με το παρεάκι σε μια από τις πιο σημαντικές συναυλίες της ζωής μου. Ο Μάλαμας, οι στίχοι και οι μουσικές του έχουν γραφεί ανεξίτηλα στην καρδιά και το μυαλό μου. Οι διαδικασίες ήταν συνοπτικές, έπεσε η πρόταση στο τραπέζι και ακόμα και οι φίλοι που δεν ήξεραν όλη την δισκογραφία του Σωκράτη, συμφώνησαν να κλείσουμε εισιτήρια. Στις συναυλίες αυτές δεν χρειάζεται να ξέρεις στίχους, να έχεις ντυθεί και να έχεις φτιαχτεί καλά. Χρειάζεται να έχεις καρδιά. Και εμείς είχαμε μπόλικη και για απόθεμα.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι ήχους. Συναισθάνομαι μελωδίες και το αίμα μου τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα. Η καρδιά μου σκιρτά και παίρνει αποφάσεις για την ζωή της που ούτε και εκείνη γνωρίζει ακόμα. Δεν καταλαβαίνεις την αλλαγή όταν γίνεται ανάγκη. Αναγκαιότητα που υποτάσσεται στην μεγάλη μας επιθυμία για ζωή. Και στις συναυλίες αυτές όλοι υμνούμε την ζωή. Και διεκδικούμε το δικαίωμά μας να ζούμε ελεύθεροι. Ποτέ δεν είσαι ίδι@ μετά από μια συναυλία.

Γέλια και μια μεγάλη αγκαλιά που ξεκινά από το παρεάκι και επεκτείνεται. Μεγαλώνουν τα χέρια και γινόμαστε όλοι ένα. Μια μεγάλη οικογένεια που χωράει τον κάθε ένα από μας. Όπως και αν είμαστε, ό,τι και αν είμαστε. Λέει σε ένα στίχο ο Σωκράτης: ”Πώς νιώθουμε παράφορα, πώς ζού(ν)με έτσι αδιάφορα“. Σε μια εποχή που όλα διαφημίζονται, που όλα καταναλώνονται και όλα αγοράζονται, ας γίνουμε εμείς η ασπίδα προστασίας και το ναι σε ένα καλύτερο αύριο.

Και όχι, δεν πρόκειται περί πολιτικής διαφήμισης για πρόοδο και καλύτερα αύριο. Σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους που διανύουμε η απάντηση είμαστε εμείς, η αλήθεια, η ομαδικότητα και η αγάπη. Ο Οδυσσέας χωρίς τους συντρόφους του δεν θα είχε φτάσει στην Ιθάκη. Και εμείς χωρίς την αγάπη θα ήμασταν απλά ρομπότ, με ανεπτυγμένο το συναίσθημα της επιβίωσης. Και πιστέψτε με, είμαστε πολλά περισσότερα από αυτό.

Θα κλείσω με ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του Σωκράτη. Το ‘χε γράψει σε μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής του. ”Τίποτα δεν χάθηκε ωραίε μου εαυτέ, όλα συμβαίνουν τώρα“. Οι πύλες του παρελθόντος είναι εκεί, να πονάνε αλλά χωρίς πόνο δεν θα μάθεις την ζωή. Όσο δύσκολα και αν είναι τα πράγματα, να ξέρετε ότι όλα εδώ είναι. Στα χέρια σας και στην αγκαλιά σας. Αγκαλιά γιατί χωρίς αγάπη, ο πόνος δεν θα γιατρευτεί.

ΥΓ. ”Κι αν είναι λόγια δύσκολα είναι τα αγαπημένα“. Φοβάσαι να μιλήσεις, γιατί αγαπάς. Αλλά να ξέρετε ότι η αγάπη δεν είναι φόβος, κι ας μας έμαθαν να φοβόμαστε ό,τι αγαπάμε.

+ posts