Η τρικυμία του έρωτα

Η τρικυμία του έρωτα

Όλοι μας κάνουμε όνειρα, όλοι μας τα επιζητάμε περισσότερο από κάθε άλλο, περισσότερο και από τα σίγουρα του σήμερα. Όλοι μας δημιουργούμε τη δικιά μας ιστορία έτσι όπως θα ήταν ιδανική στο μυαλό μας. Για μένα, λοιπόν, και για κάθε χθες μέχρι και απόψε το όνειρό μου ήσουν εσύ. 

Οι ιστορίες αγάπης πάντα είναι τα άκρα στις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι οι πόλοι της γης θα μπορούσε να πει κανείς, με την ελπίδα ότι βρισκόμαστε σε εκείνον με το λιγότερο κρύο ή στη περίπτωση που συζητάμε, τον λιγότερο επίπονο. Κάποιες ιστορίες αυτού του τύπου είναι παντοτινές, άλλες είναι σύντομες όπως μια βροχή. Όπως πολλοί αναρωτιόμαστε, αξίζει να δείξουμε πολλά σε μια σύντομη βροχή, σε μια περίεργη νύχτα, σε ένα ανέμελο καλοκαιρινό απόγευμα; Η δικιά μου ταπεινή άποψη είναι πως, αν δεν το κάνουμε, μπορεί να μην ξαναέχουμε την ευκαιρία. Στο παιχνίδι της αγάπης και του έρωτα όλοι είναι ίσοι, δεν διαφέρουμε. Είμαστε σύμπαντα το ένα απέναντι στο άλλο και ο έρωτας παίζει το ρόλο της μαύρης τρύπας, μόνο που στη δικιά μας περίπτωση είναι στο χέρι μας αν θα εξαφανιστούμε το ένα από το άλλο ή αν θα γίνουμε όλα. Είμαστε ολότητες και ολότητες πρέπει να αγαπάμε. Καθένας μας μοναδικός, με έναν απώτερο και μοναδικό σκοπό. Τι είμαστε; Η απάντηση απλή. Καράβια. Ερχόμαστε στο κόσμο για να φορτωθούμε με συναισθήματα, στιγμές, ανθρώπους. Ταξιδεύουμε δίχως πυξίδα, μα με καθαρά πανιά. Τον προορισμό μας δεν τον γνωρίζουμε, εκείνος θα μας βρει. Λίγο πριν φτάσουμε, ναυαγούμε! Αυτό το λέμε ζωή. 

Και στη ζωή στην οποία προσπαθούμε να ανακαλύψουμε, ο έρωτας έρχεται έτσι από εκεί που δε το περιμένουμε, ενώ έχουμε χάσει την ελπίδα και τη πίστη μας στο πρόσωπό του. Όσοι νιώθουμε ανάγκη να έχουμε δίπλα μας τον άνθρωπό μας, το φωνάζουμε κάθε στιγμή μακριά του και ταυτόχρονα ψιθυρίζουμε στο αυτί του ανθρώπου μας δειλά αλλά ταυτόχρονα τολμηρά το “Σ’ αγαπώ”. Ο έρωτας είναι ένα φονικό όπλο που μας αφήνει ζωντανούς, η αγάπη μια θρησκεία συναισθημάτων. Όταν αγαπάμε και ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο είμαστε επικίνδυνα ικανοί για τα πάντα! Ξέρουμε πως βρήκαμε τον άνθρωπο μας, όταν μετατρέπει τις Δευτέρες σε Σάββατα, τη μουσική στα ακουστικά σε συναυλίες που τραγουδάμε αγκαλιά του, το μισοφέγγαρο της ψυχής μας σε πανσέληνο γαλήνης και το όνειρο του ιδανικού στη πραγματικότητα του διαφορετικού. 

Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε για όσο μας δίνετε η τύχη ρομαντικοί, ονειροπόλοι και πάνω από όλα αληθινοί. Να ερωτεύεστε, να τολμάτε και να δίνετε ευκαιρίες σε ανθρώπους που είναι ικανοί να δημιουργήσουν και να σχηματίσουν μαζί σας την λέξη ευτυχία με τις πράξεις τους. Δεχθείτε τα βέλη του έρωτα και αφήστε τον άνθρωπό σας να επουλώσει τη κάθε σας πληγή. Εις το επανιδείν…

+ posts

Ονομάζομαι Βαγγέλης Βαλαβάνης. Συντάκτης, από τα ιδρυτικά μέλη του Φοιτητικού Κόσμου. Είμαι φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Αν και ερωτευμένος βαθιά με την Ιστορία και το Ιστορικό-Αρχαιολογικό, ο αέρας των Πανελληνίων με έστειλε στο εξωτικό και γυναικοκρατούμενο Πάντειο. Ιστορία, η πρώτη αγάπη. Πολιτικές Επιστήμες η δεύτερη. Η συγγραφή όμως, μια και μοναδική. Ίσως ο μοναδικός τρόπος να μπορώ να είμαι κοντά και στις δυο μου αγάπες. Να εκφράζομαι, να προβληματίζομαι, να αναδεικνύω τα κακώς κείμενα της εποχής μου, να δέχομαι και να ασκώ κριτική, να…να…να… Να ταξιδεύω και να αναπνέω.
Γιατί αυτό είναι η συγγραφή. Μια ανάσα μες στην σκόνη του κόσμου. Μια πράξη βαθιά πολιτική και συναισθηματική. Γιατί η γραφή ήταν, είναι και θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργήματα του Ανθρώπου. Ο τρόπος του να αποτυπώσει την ψυχή του, το αέναο πάθος του για τη ζωή και να ακολουθεί το βαθύ του χτυποκάρδι. Ένα ταξίδι για να τον ανακαλύψουμε και να τον κάνουμε καλύτερο. Και αυτός εδώ στον Φ.Κ. είναι και ο δικός μας στόχος. Γράψτε. Προβληματιστείτε. Ανακαλύψτε και Ονειρευτείτε για τον δικό σας. Για έναν κόσμο που μας αξίζει. Για τον δικό μας κόσμο. Τον Φοιτητικό Κόσμο.

One thought on “Η τρικυμία του έρωτα

  1. Απίστευτο κείμενο !!!! Συγκινήθηκα πολύ…..

Comments are closed.