Θα βρεθούμε ξανά

Θα βρεθούμε ξανά

Νιώθω την ανυπέρβλητη ανάγκη τη στιγμή αυτή να καταγράψω τις συνειρμικές σκέψεις που με διακατέχουν και που με διαπερνούν. Σαν η μόνη μου παρηγοριά να είναι οι γραμμές αυτές. Προσάναμμα της εσωτερικής ανάγκης αυτής ίσως να είναι η συνειδητοποίηση της κατάστασης πως η ενηλικίωση πλέον είναι γεγονός και πως το καλωσόρισμα της τρίτης δεκαετίας είναι προ των πυλών. Όμως, το γεγονός ότι ο παιδικός μου εαυτός όλο κι απομακρύνεται από το οικείο του πεδίο καθιστά την ανάγκη της συνειρμικής αυτής γραφής όλο και πιο επιτακτική.

Πόσο κοντά και πόσο μακριά συγχρόνως φαντάζει εκείνη η παιδική ηλικία… Πόσο πολύ νοσταλγώ τον παιδικό μου εαυτό, τα όνειρά του τα παιδικά, τα φανταστικά, τις αγωνίες του και τις ανησυχίες του, που τότε ορθώνονταν τεράστιες και απροσπέλαστες μέσα από τα παιδικά του μάτια, μα που τώρα όμως οι ίδιες φαντάζουν τόσο μικρές, τόσο ποθητές, τόσο άπιαστες, τόσο άυλες.

Αχ και να μπορούσα να γύριζα τον χρόνο πίσω -όχι πολύ, λίγο μονάχα- να ξαναζούσα όλες εκείνες τις στιγμές που σαν ταινία πέρασαν και που ωστόσο χαράχτηκαν στην μνήμη της ψυχής ανεξίτηλα. Πόσο γρήγορα κυλούν τα χρόνια, πόσο γρήγορα οι εαυτοί μας μεγαλώνουν και πόσο εύκολα παρ’ όλα αυτά μπορούμε να ξεχάσουμε εκείνον τον παιδικό μας εαυτό. Τώρα που γράφω τις γραμμές αυτές, αναπολώ απεγνωσμένα εκείνα τα ζωηρά, τρυφερά στιγμιότυπα.

Νιώθω σαν να επιτρέπω στους γρήγορους ρυθμούς της τωρινής καθημερινότητας να με αποξενώνουν και να με απομακρύνουν από εκείνο το παιδί που κάποτε υπήρξα. Και να, τώρα τον εαυτό μου εκείνον τον έχω ξεχάσει και ένας άλλος δικός μου, ξένος όμως, τον έχει διαδεχθεί.

Θυμάμαι τον παιδικό μου εαυτό να είναι παθιασμένος, τόσο έντονα ερωτευμένος και απόλυτα δοσμένος σε εκείνο που τότε αγαπούσε. Η παιδική ψυχή αν ερωτευτεί, ερωτεύεται για πάντα, δεσμεύει στην αγκαλιά της το υποκείμενο του πόθου της και το κρατά καλά κρυμμένο στα έγκατά της για όσο εκείνη θέλει, για πάντα.

Απλώς να γυρνούσα τον χρόνο πίσω, να ξαναζούσα για μια στιγμή τον παιδικό μου εαυτό. Δεν νομίζω βέβαια ότι εκείνος έχει απομακρυνθεί πολύ, γιατί μπορώ και τον θυμάμαι. Το αισθάνομαι έντονα ότι τον θυμάμαι. Θυμάμαι τις σκέψεις του και τις ανησυχίες του εκείνες, θυμάμαι αυτό που τότε του έδινε ζωή, που τόσο αγαπούσε, που τόσο λαχταρούσε, αυτό που μονοπωλούσε τη σκέψη του και την ψυχή του, το θυμάμαι και το νιώθω ακόμη τόσο ζωντανά αυτό που κάποτε τον πλήγωσε.

Κι όλα όμως μου φαίνονται τώρα τόσο ίδια, σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε που αποχαιρέτησα τον παιδικό μου εαυτό. Ίσως τελικά να μην τον αποχαιρέτησα οριστικά ποτέ. Ίσως απλώς να απομακρύνθηκε για λίγο. Ίσως να χρειαζόταν ένα ταξίδι αναχωρητισμού. Ίσως να θέλει να γυρίσει πίσω.

Του χρωστάω πολλά εκείνου του παιδιού, εκείνου του εαυτού. Τον θαυμάζω για αυτό που ήταν, για αυτό που διάλεξε εκείνος να είναι, και μου λείπει πολύ. Τον έχω ανάγκη. Είναι το ασφαλές μου καταφύγιο και κάθε φορά που τον αναζητώ ξέρω ότι πάντα θα είναι εκεί, αρκεί μονάχα η αναζήτησή του να είναι ειλικρινής.

Υ.Γ. Παιδικέ μου εαυτέ, αυτές οι σκόρπιες γραμμές δεν ξέρω αν έχουν νόημα που σου τις γράφω αλλά αισθάνθηκα έντονα την ανάγκη να σου απευθυνθώ, είναι για σένα. Συγγνώμη, λοιπόν, για όσες φορές σε ξέχασα, σε καταπίεσα, σε πρόδωσα. Συγγνώμη για όσες φορές έκανα πίσω και δείλιασα. Συγγνώμη που σε έκανα να περιμένεις τόσο. Θα βρεθούμε ξανά.

Από μένα για σένα.

Εσύ.

+ posts

Τις καλημέρες, καλησπέρες και καληνύχτες μου και από μένα. Ονομάζομαι Αγγελική Πολυκράτη, είμαι παιδί του 2002, σπουδάζω στο Τμήμα Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και προσπαθώ να ζω τη λεγόμενη "φοιτητική ζωή" στα χρόνια του κορονοϊού! Σαν το "Έρωτας στα χρόνια της χολέρας" ένα πράγμα!
«Σ' έναν κόσμο που βράζει και φλέγεται», το να αποτυπώνει κανείς τη σκέψη του με λέξεις που έχουν μια αλήθεια να σου πουν είναι η πιο τρυφερή επανάσταση. Έτσι, λοιπόν, μπήκα κι εγώ στην όμορφη ομάδα του Φοιτητικού Κόσμου για να επαναστατούμε παρέα με τον δικό μας τρόπο με τις... λέξεις!