“Κάποιος εμπρός μου”

“Κάποιος εμπρός μου”

Κουρασμένο και υπερφορτωμένο απόγευμα. Ήμουν στο μετρό, νομίζω είχαν περάσει αρκετές μέρες, δεν θυμάμαι πόσες, που είχα να σε δω. Γιατί η ζωή είναι τόσο απαιτητική. Γιατί οι υποχρεώσεις μπαίνουν πάνω από τα θέλω. Γιατί ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός. Γιατί στερούμε από τον εαυτό μας πράγματα πιστεύοντας ότι θα πετύχουμε άλλα, και τελικά χάνουμε σε όλα. Μια από εκείνες τις μέρες που η απουσία μας -θα πω ψέματα αν πω πως μου έλειπες μόνο εσύ, μου έλειπε αυτό που είμαι μαζί σου- με κατάτρωγε αργά και βασανιστικά, η μνήμη με γέλασε και σε ένιωσα για λίγο δίπλα μου. Εκείνη την ώρα της ημέρας που εραστές και μη, ερωτευμένοι και απογοητευόμενοι, τρέχουν βιαστικά να προλάβουν μια στιγμή, έστω κι αν ποτέ δεν είναι αρκετή, ένα φιλί, μια αγκαλιά. Ανάμεσα σε εκείνους, σε ένιωσα. Η μνήμη των αισθήσεων μου έφερε την γεύση της μυρωδιάς σου, γύρισα να προλάβω, είπα δεν γίνεται να είναι εκείνος. Μάταια σε έπλασα, δεν ήσουν εκεί. Με πρόδωσε η καρδιά, γιατί σου παραδόθηκε χωρίς εξηγήσεις και ανταλλάγματα. Με πρόδωσε και η μνήμη, η τελευταία αίσθηση της παρουσίας σου. Και έτσι αγκαλιά με την λήθη, σε ένα γεμάτο μετρό από άδειους ανθρώπους, προσπάθησα να σε φέρω κοντά μου.

Κάποιος εμπρός μου

Κάποιος εμπρός μου

φορούσε το άρωμα σου

γύρισα

πουθενά εσύ.

Κάποιος εμπρός μου

καπηλεύοντας την μυρωδιά σου

μου θύμησε την γεύση του εσυ.

Εκλάμψεις μνήμης,

μα η λήθη πάντα υπερισχύει.

(θα σε ξεχνάω περισσότερο, για να πεθαίνω λιγότερο)

Κάποιος εμπρός μου

μού έδωσε

για λίγο

νόημα και πνοή.

+ posts

Γειαα! Ένα άβολο γεια σε όποιον τύχει να διαβάσει το «βιογραφικό μου». Ονομάζομαι Παναγιώτα Μητσοπούλου, αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν «Μήτσο», Γιώτα-το απεχθάνομαι-και αλλά σχετικά με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μου παρατσούκλια που δεν είναι της παρούσης- κρίμα να με αντιπαθήσετε αμέσως-.Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στην ζωή νομίζω είναι το να εκφράζεσαι. Πολλές φορές όμως από φόβο -νομίζω κυρίως, το ψάχνω ακόμα- είτε δεν απευθύνουμε τις χρωματισμένες σκέψεις μας- συναισθήματα τις αποκαλούν κάποιοι- στα κατάλληλα πρόσωπα, είτε τα λόγια δεν σου έρχονται τις κατάλληλες στιγμές και έτσι αναγκάζεσαι να τις επαναπλάσεις στο μυαλό σου και ύστερα να τις μορφοποιήσεις στο χαρτί. Αυτό λοιπόν είμαι εγώ, η δειλία μου να μιλήσω, η ανάγκη μου να φωνάξω και η προσπάθεια μου να φυλάξω στιγμές και να τις φυλακίσω σε λεξεις.
Σε άλλα νέα η ζωή μου μοιράζεται μεταξύ Κορίνθου και Αθήνας, όπου σπουδάζω φιλολογία-ενίοτε. Μ΄αρέσει να τραγουδάω, να κάνω όμορφους περίπατους , πεθαίνω για πανκεικς με σοκολάτα μπουένο , α και καμιά φορά νευριάζω εύκολα- σχεδόν πάντα🤫.
Αυτή είμαι εγώ και εύχομαι μέσα από τα σκοτάδια των κειμένων μου , να ανακαλύπτετε το φως, που εγώ ακόμη ψάχνω.
Υ.Γ Να χαμογελάτε στην ζωή και εκείνη θα σας χαμογελάει δίπλα.
🌹🌻🎈