Μέσα από σένα

Μέσα από σένα

Μακάρι να ‘σουν εδώ.

Τις μέρες αυτές που ο χρόνος περνά και οι ανάσες μας πλησιάζουν. Τις μέρες που σε ψάχνω σε μηνύματα και ήχους, σε οθόνες και συσκευές.

Καταλαβαίνω ότι τίποτα δεν μπορεί να σε φτάσει, δεν είναι αρκετό. Και φοβάμαι μην σε πονέσω με την αγάπη μου. Και τρέμω μην σε αγγίξω και φθαρείς. Την ίδια στιγμή που προσμένω την ώρα να σε σφίξω πάλι στην αγκαλιά μου.

Μακάρι να ‘σουν εδώ.

Να ήταν οι μέρες μας όπως τότε. Δεν είχε μέτρο ο χρόνος. Οι ώρες ήταν τα φιλιά μας. Τα λεπτά-οι αγκαλιές (σου). Τα δευτερόλεπτα-οι ανάσες μας. Να πάλλονται και εγώ να σου λέω δες: Άλλοι θα χρειάζονταν δέκα ζωές. Και εμείς αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε. Πριν πρωτοκοιταχτούμε. Προτού καλά-καλά γνωριστούμε.

Και όμως είσαι εδώ.

Όσες μέρες κι αν έρθουν που ο χρόνος θα κυλά με τον δικό του κανόνα, θέτοντάς μας όρια και αποστάσεις. Όσες δυσκολίες, όσοι φόβοι και όσα σενάρια πνίξουν το μυαλό μου. Αυτές οι λέξεις δεν θα καταλήξουν σε αδιέξοδο. Κι αυτή η αγάπη δεν θα χαθεί στο βούρκο της συνήθειας και της απώλειας. -Όταν θα χάνω εμένα θα θυμάμαι ότι θα έχω πάντα εσένα και εσύ εμένα.-

Είσαι εδώ. Χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς προϋποθέσεις. Σε κουβαλάω πάντα μαζί μου. Σε μια άνοιξη που θα δω, σε ένα τραγούδι που θα ακούσω. Σε μια στιγμή που λίγο παραπάνω την ζωή θα αγαπήσω, γιατί σε έφερε στον δρόμο μου.

Ευτυχώς που είσαι εδώ. Κι οι στίχοι απέκτησαν άλλο νόημα. Οι λέξεις βρήκαν επιτέλους την ουσία τους. Και η φθαρτή ύπαρξή μου μπόρεσε να αγγίξει το αιώνιο. Μέσα από την αγκαλιά σου. Μέσα από τα φιλιά σου. Μέσα από την αγάπη σου.

Μέσα από σένα.

+ posts

Γειαα! Ένα άβολο γεια σε όποιον τύχει να διαβάσει το «βιογραφικό μου». Ονομάζομαι Παναγιώτα Μητσοπούλου, αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν «Μήτσο», Γιώτα-το απεχθάνομαι-και αλλά σχετικά με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μου παρατσούκλια που δεν είναι της παρούσης- κρίμα να με αντιπαθήσετε αμέσως-.Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στην ζωή νομίζω είναι το να εκφράζεσαι. Πολλές φορές όμως από φόβο -νομίζω κυρίως, το ψάχνω ακόμα- είτε δεν απευθύνουμε τις χρωματισμένες σκέψεις μας- συναισθήματα τις αποκαλούν κάποιοι- στα κατάλληλα πρόσωπα, είτε τα λόγια δεν σου έρχονται τις κατάλληλες στιγμές και έτσι αναγκάζεσαι να τις επαναπλάσεις στο μυαλό σου και ύστερα να τις μορφοποιήσεις στο χαρτί. Αυτό λοιπόν είμαι εγώ, η δειλία μου να μιλήσω, η ανάγκη μου να φωνάξω και η προσπάθεια μου να φυλάξω στιγμές και να τις φυλακίσω σε λεξεις.
Σε άλλα νέα η ζωή μου μοιράζεται μεταξύ Κορίνθου και Αθήνας, όπου σπουδάζω φιλολογία-ενίοτε. Μ΄αρέσει να τραγουδάω, να κάνω όμορφους περίπατους , πεθαίνω για πανκεικς με σοκολάτα μπουένο , α και καμιά φορά νευριάζω εύκολα- σχεδόν πάντα🤫.
Αυτή είμαι εγώ και εύχομαι μέσα από τα σκοτάδια των κειμένων μου , να ανακαλύπτετε το φως, που εγώ ακόμη ψάχνω.
Υ.Γ Να χαμογελάτε στην ζωή και εκείνη θα σας χαμογελάει δίπλα.
🌹🌻🎈

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.