Μία… αποκαλυπτική συνέντευξη τύπου

Μία… αποκαλυπτική συνέντευξη τύπου

30 λεπτά κράτησε μία κοινή συνέντευξη τύπου του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ολλανδού ομολόγου του Μάρκο Ρούτε, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τέτοιες συνεντεύξεις συνήθως έχουν εντελώς επικοινωνιακό ρόλο και στοχεύουν στην πρόκληση θετικών εντυπώσεων από την μία προς την άλλη πλευρά, και αντιστρόφως. Ωστόσο, αυτή η συνέντευξη έμελλε να υπάρξει επεισοδιακή.

Σε ερώτηση της Ολλανδέζας δημοσιογράφου Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ, διεθνώς γνωστής ανταποκρίτριας για τα προσφυγικά ζητήματα και συλληφθείσας τον Ιούνιο για την φιλοξενία ενός Αφγανού πολίτη του οποίου το αίτημα για άσυλο έχει απορριφθεί δις, περί των πολλαπλών επαναπροωθήσεων προσφύγων από την Ελλάδα προς την Τουρκία τα τελευταία 2 χρόνια μέσω της Ελληνικής Ακτοφυλακής, “άναψαν” τα αίματα, με τον Έλληνα πρωθυπουργό να απορρίπτει το γεγονός ότι η δημοσιογράφος έχει επισκεφτεί το προσφυγικό camp, παρότι αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό μέσα από το έργο της όπως και από την βιογραφία της, καθώς ζει 40 χρόνια στην Ύδρα ως ρεπόρτερ για λογαριασμό ολλανδικών μέσων.

Κάποιος θα μπορούσε να δικαιολογήσει την στάση του πρωθυπουργού λέγοντας ότι υπερασπίστηκε το ελληνικό έθνος και τον ελληνικό λαό σε μία ευθεία και δύσκολη ερώτηση, ίσως και προσβλητική, θεωρώντας ότι η Ολλανδέζα απλώς αναπαράγει την ερντογανική προπαγάνδα και προσπαθεί να πλήξει το κύρος και την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας.

Άλλος θα υποστήριζε το ακριβώς αντίθετο αφήγημα: ότι ο Μητσοτάκης φάνηκε πρώτα αμήχανος και μετά τσαντισμένος επειδή μία δημοσιογράφος του παρέθεσε αληθινά γεγονότα που πλήττουν την εικόνα του σε επίπεδο συνέντευξης τύπου Ε.Ε., την στιγμή που στο εσωτερικό της χώρας δέχεται ελάχιστες επικρίσεις από λίγα μέσα, ελέω τεράστιας δημόσιας χρηματοδότησης μεγάλων ιδιωτικών κέντρων ενημέρωσης για να είναι φιλικά προσκείμενα προς την κυβέρνηση στην διάρκεια μίας πανδημικής κρίσης.

Αφού υπάρχουν τόσο διαμετρικά αντίθετες απόψεις πάνω στο ίδιο γεγονός, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μία ανάλυση για να καταλήξουμε σε κάποια λογικά συμπεράσματα.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός παραδέχεται έμμεσα ότι το λειτούργημα της δημοσιογραφίας δεν λειτουργεί σωστά στην Ελλάδα από τις πρώτες λέξεις της απάντησής του: «Αντιλαμβάνομαι ότι στην Ολλανδία έχετε την παράδοση να ρωτάτε ευθείς ερωτήσεις, κάτι που σέβομαι». Γιατί είναι λειτούργημα η δημοσιογραφία; Γιατί σκοπός ύπαρξής της είναι η ελεύθερη ενημέρωση των κυβερνώμενων ώστε να μπορούν να κρίνουν ελεύθερα τους κυβερνώντες. Γιατί λειτουργεί ως ο πρώτος και τελευταίος έλεγχος της εξουσίας. Και όταν ο Μητσοτάκης λέει κάτι τέτοιο, αφήνει να εννοηθεί αφελώς ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυστηρός έλεγχος του κυβερνητικού έργου και του έργου του ίδιου του πρωθυπουργού. Και αυτό είναι κάτι αντιδημοκρατικό, αφού ευνοεί τους ολίγους και ισχυρούς έναντι των πολλών και αδυνάτων.

Ο μεγάλος ξεσηκωμός αντιδράσεων από σύσσωμο τον ελληνικό αντιπολιτευτικό τύπο και τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης για την αυταρχική συμπεριφορά του Μητσοτάκη προς την Μπέουχελ φαίνεται τουλάχιστον υπερβολική. Όλοι μπορεί να χάσουν τον αυτοέλεγχό τους όταν εκτίθενται δημοσίως, πάρα πολλά πολιτικά πρόσωπα και μη τείνουν να περνάνε στην επίθεση όταν δείχνουν να “στριμώχνονται” ή να προσβάλλονται. Η ουσία κρύβεται στο τι ειπώθηκε. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η συμπεριφορά αντιστοιχεί στο «φαίνεσθαι» και τα λόγια στο «είναι».

Η Μπέουχελ στην αρχή της ερώτησής της τονίζει ότι απευθύνεται και στους δύο άντρες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν προσπαθεί να επιτεθεί στον ελληνικό λαό, αλλά να προβληματίσει για την προσφυγική πολιτική σε επίπεδο εθνικό (Μητσοτάκης) και περιφερειακό (Ρούτε-ευρωπαϊκό). Επιρρίπτει ευθύνες και στον Ολλανδό πρωθυπουργό που δεν έκανε συνεχείς εκκλήσεις για την μεταφορά προσφύγων της Ελλάδας σε ολλανδικό έδαφος, ενώ υπάρχουν δήμοι ανά την χώρα που δηλώνουν έτοιμοι και διαθέσιμοι για την φιλοξενία ατόμων κατατρεγμένων. Καταδικάζει και την πολιτική των Βρυξελλών (Ε.Ε.), οι οποίες έχοντας συγκεκριμένες δυνάμεις και χώρες στην ηγεμονία της Ένωσης αδιαφορούν ουσιαστικά για το προσφυγικό ζήτημα, την στιγμή που στην Ελλάδα εδώ και 6-7 χρόνια υπάρχουν τεράστιες εισροές ανθρώπων που ψάχνουν για δεύτερο σπίτι, σε μία Ελλάδα που έχει πληγεί από μνημόνια, ενώ δεν έχει και το πιο αραιοκατοικημένο έδαφος σ’ ό,τι αφορά την στέγαση και την ενσωμάτωση των προσφύγων.

Τελευταίο στοιχείο αποτελεί η μη προβολή του επεισοδίου στη δημόσια τηλεόραση, όπως και οι επιθετικοί τίτλοι των ιδιωτικών καναλιών προς την Ολλανδέζα. Εφόσον ο Έλληνας πρωθυπουργός απάντησε περίφημα στην δύσκολη -ομολογουμένως- ερώτηση της Μπέουχελ, γιατί να αποκρύβεται η συνέντευξη ή κομμάτια της; Γιατί να σπεύσουν όλοι οι έγκριτοι φιλικά προσκείμενοι προς την κυβέρνηση δημοσιογράφοι να “τσακίσουν” την δημοσιογράφο που έκανε μία ερώτηση ελέγχου και κριτικής προς την εξουσία, όπως οφείλει να κάνει και έχει ορκιστεί καθένας που ακολουθεί αυτό το επάγγελμα;

Η επίμαχη ερώτηση και η επίμαχη απάντηση από το 20λεπτο του βίντεο και έπειτα

Στην τελική, συμπεραίνεται ότι επαναπροωθήσεις πράγματι γίνονται συστηματικά, όπως έμμεσα δηλώνει και ο πρωθυπουργός στην απάντησή του. Όχι ότι δεν το γνωρίζαμε, αλλά αυτό είναι κάτι το απάνθρωπο. Αντί να ελαφρύνει το ελληνικό κράτος με την άμεση πίεση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για την μετεγκατάσταση ανθρώπων που ζουν με άσυλο 5-6 χρόνια στη χώρα ώστε αυτή να μπορέσει να υποδεχθεί καινούριους κατατρεγμένους και να αποτελεί εκείνη την γέφυρα που οφείλει γεωγραφικά να είναι, η σημερινή κυβέρνηση εργαλειοποιεί τις προσφυγικές ροές προς χάριν της διεθνής πολιτικής και του συσχετισμού δυνάμεων. Φυσικά, αποδεικνύεται επίσης για άλλη μία φορά η απομόνωση της Ελλάδας και της Τουρκίας απέναντι σε ένα μαζικό προσφυγικό ρεύμα, η απουσία συμφωνιών για τον καταμερισμό του προβλήματος/την χρηματική υποστήριξη και την αδιαφορία των Βρυξελλών που μεταφράζεται στην κακή λειτουργία της Ένωσης, η οποία δεν εκπληρώνει τους στόχους για τους οποίους δημιουργήθηκε αλλά εξυπηρετεί συμφέροντα.

Παύλος Γιαννόπουλος... Αμέ, έχω και εγώ ένα όνομα. Ένα όνομα και ένα επίθετο, ανάμεσα σε τόσα άλλα στον κόσμο ετούτο. Ένας απλός φοιτητής του Καποδιστριακού, συγκεκριμένα στο τμήμα των Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης, διαβάζοντας και γράφοντας συνεχώς, προσπαθώντας να αφυπνίσω συνειδήσεις προπαγανδίζοντας (αν υπάρχει τέτοια φράση), ώστε στον βαθμό που και εγώ μπορώ να δώσω το θετικό μου στίγμα σε μία Γη που βράζει. Σε κοινωνίες και άτομα που χρήζουν εν συναίσθησης και εν συνείδησης.
ΦΚ λέγεται το project που μπορεί να πετύχει και να μετουσιώσει τα παραπάνω. Mία φοιτητική ιστοσελίδα που χαρακτηρίζεται από μία ανιδιοτέλεια και μία αντικειμενική υποκειμενικότητα που στους καιρούς μας απουσιάζουν.