Ο ΦΚ θυμάται: 1 χρόνος από τη καταδίκη της Χ.Α./Συνεντεύξεις και Άρθρα

Ο ΦΚ θυμάται: 1 χρόνος από τη καταδίκη της Χ.Α./Συνεντεύξεις και Άρθρα

Κι όμως πέρασε ένας χρόνος από εκείνη τη μαγική, τη μοναδική όμορφη μέρα του 2020 και εκείνη την απίστευτη λαοθάλασσα Δημοκρατίας έξω από το Εφετείο. «Την προσοχή σας. Επόμενη ανακοίνωση του Τριμελούς Εφετείου: Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση!!!» και ένα ρεύμα συγκίνησης να διαπερνάει τους 20.000 και πολίτες που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Εφετείο και στα στενά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. «Ο Παύλος ζει. Τσακίστε τους ναζί», «Φασίστες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες» αντηχούσαν στην καρδιά της Αθήνας.

Μια ατέρμονη χαρά, αγκαλιές και πανηγυρισμοί μόνο αντίστοιχοι της πτώσης της Χούντας το 1974. Την ημέρα που ο Παύλος τα κατάφερε ήμασταν κι εμείς εκεί. 365 μέρες μετά, θυμόμαστε όλες τις λέξεις που πλέον δεν πονούσαν τόσο πολύ. Γιατί;… Γιατί η Δικαιοσύνη επιτέλους αποδόθηκε (αν και με το «χρυσαυγιτισμό» δεν έχουμε τελειώσει ακόμα).

Σας ταξιδεύουμε πίσω σε εκείνη τη μέρα, όπως και οφείλουμε να κάνουμε. Πρόσωπα που μίλησαν τον Οκτώβρη του 2020, δικές μας σκέψεις κι εννοείται οι συνεντεύξεις-χείμαρροι των δικηγόρων της Πολιτικής Αγωγής κ. Κ. Παπαδάκη και Θ. Καμπαγιάννη. Γιατί η νίκη του Παύλου δεν πρέπει ποτέ να ξεθωριάσει από τη μνήμη. Γιατί δίχως τη μνήμη δεν μπορεί να υπάρξει Δικαιοσύνη.

Μια νέα αυγή. Του συντάκτη μας Παύλου Γιαννόπουλου
Του συντάκτη μας Δημήτρη Δανόπουλου
Του συντάκτη μας Βαγγέλη Βαλαβάνη
Το 1ο μέρος της συζήτησης των συντακτών μας Μανώλη Θεοχάρη και Βαγγέλη Βαλαβάνη με τον κ. Κώστα Παπαδάκη.
Το 2ο μέρος της συζήτησης των συντακτών μας Μανώλη Θεοχάρη και Βαγγέλη Βαλαβάνη με τον κ. Κώστα Παπαδάκη.
Η συνέντευξη του κ. Θανάση Καμπαγιάννη στους συντάκτες μας Μανώλη Θεοχάρη και Βαγγέλη Βαλαβάνη.
Της συντάκτριάς μας Μελίνα Ρέκα.
Ο κ. Αλέξανδρος Ρήγας για τη Δίκη που άργησε ΠΟΛΥ.
+ posts

Ονομάζομαι Βαγγέλης Βαλαβάνης. Συντάκτης, από τα ιδρυτικά μέλη του Φοιτητικού Κόσμου. Είμαι φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Αν και ερωτευμένος βαθιά με την Ιστορία και το Ιστορικό-Αρχαιολογικό, ο αέρας των Πανελληνίων με έστειλε στο εξωτικό και γυναικοκρατούμενο Πάντειο. Ιστορία, η πρώτη αγάπη. Πολιτικές Επιστήμες η δεύτερη. Η συγγραφή όμως, μια και μοναδική. Ίσως ο μοναδικός τρόπος να μπορώ να είμαι κοντά και στις δυο μου αγάπες. Να εκφράζομαι, να προβληματίζομαι, να αναδεικνύω τα κακώς κείμενα της εποχής μου, να δέχομαι και να ασκώ κριτική, να…να…να… Να ταξιδεύω και να αναπνέω.
Γιατί αυτό είναι η συγγραφή. Μια ανάσα μες στην σκόνη του κόσμου. Μια πράξη βαθιά πολιτική και συναισθηματική. Γιατί η γραφή ήταν, είναι και θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργήματα του Ανθρώπου. Ο τρόπος του να αποτυπώσει την ψυχή του, το αέναο πάθος του για τη ζωή και να ακολουθεί το βαθύ του χτυποκάρδι. Ένα ταξίδι για να τον ανακαλύψουμε και να τον κάνουμε καλύτερο. Και αυτός εδώ στον Φ.Κ. είναι και ο δικός μας στόχος. Γράψτε. Προβληματιστείτε. Ανακαλύψτε και Ονειρευτείτε για τον δικό σας. Για έναν κόσμο που μας αξίζει. Για τον δικό μας κόσμο. Τον Φοιτητικό Κόσμο.

+ posts

Με λένε Δημήτρη Δανόπουλο. Σπουδάζω Νομική στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μ αρέσει να γράφω, να εκφράζω τη σκέψη μου σε ένα κείμενο στο οποίο ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση και να αλληλοεπιδράσει μ΄ αυτό, κυρίως δε να συγκεντρώνω το χάος του κεφαλιού μου σε ένα οργανωμένο πλαίσιο. Το αν γίνεται να συμβαίνει πάντοτε αυτό, είναι άλλη υπόθεση...

+ posts

Παύλος Γιαννόπουλος... Αμέ, έχω και εγώ ένα όνομα. Ένα όνομα και ένα επίθετο, ανάμεσα σε τόσα άλλα στον κόσμο ετούτο. Ένας απλός φοιτητής του Καποδιστριακού, συγκεκριμένα στο τμήμα των Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης, διαβάζοντας και γράφοντας συνεχώς, προσπαθώντας να αφυπνίσω συνειδήσεις προπαγανδίζοντας (αν υπάρχει τέτοια φράση), ώστε στον βαθμό που και εγώ μπορώ να δώσω το θετικό μου στίγμα σε μία Γη που βράζει. Σε κοινωνίες και άτομα που χρήζουν εν συναίσθησης και εν συνείδησης.
ΦΚ λέγεται το project που μπορεί να πετύχει και να μετουσιώσει τα παραπάνω. Mία φοιτητική ιστοσελίδα που χαρακτηρίζεται από μία ανιδιοτέλεια και μία αντικειμενική υποκειμενικότητα που στους καιρούς μας απουσιάζουν.

+ posts