Πεθαίνοντας για την ομάδα

Πεθαίνοντας για την ομάδα

Φλεβάρης του 2020, και ο τρόμος για έναν νέο και άγνωστο ιό, έχει αρχίσει να εισβάλει βίαια στην καθημερινότητά μας. Πολλά κρούσματα στην Κίνα, πολλά κρούσματα στην Ισπανία, πολλά κρούσματα στο Ηνωμένο Βασίλειο, πολλά κρούσματα στην Γαλλία καθώς και πολλά κρούσματα στην γειτονική Ιταλία. Ο βοναπαρτισμός που διέπει την ανθρωπότητα, αρχίζει σταδιακά να αντικαθίσταται από την αγωνία για το αύριο. Ένα αύριο το οποίο κανένας δεν είχε ζήσει τα τελευταία 100 χρόνια. Ένα αύριο που επίσης κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει. 

Αυτά τα συναισθήματα, κυριαρχούν για ολόκληρη την ανθρωπότητα, πλην μιας μικρής ιταλικής πόλης, το Μπέργκαμο. Και αυτό, διότι η τοπική ομάδα, η Αταλάντα, όχι μόνο πέρασε για 1η φορά στην ιστορία της στην φάση των ομίλων του UEFA Champions league, αλλά κατόρθωσε, πραγματοποιώντας έναν εξαιρετικό δεύτερο γύρο, να προκριθεί στους 16 καλύτερους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Αντίπαλος της θα ήταν η ισπανική Βαλένθια, γεμίζοντας μια ολόκληρη πόλη με όνειρα για την  συνέχεια του θεσμού. 

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να τονιστεί πως η Αταλάντα, όντας “πρωτάρα”, δεν είχε προνοήσει ώστε το γήπεδο της να καλύπτει τις απαιτήσεις της UEFA, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να δώσει τους ευρωπαϊκούς της -εντός έδρας- αγώνες στο ιστορικό μεν, μακρινό δε Μεάτσα, στο Μιλάνο. 

Και κάπως έτσι, ενώ η 19η του Φλεβάρη θα έπρεπε να απομνημονευθεί ως μια χρυσή σελίδα της ιστορίας της Αταλάντα, εν τέλει δεν θα λησμονηθεί για τον πόνο που προκάλεσε στην κοινωνία του Μπέργκαμο. Βλέπετε, η επιδημιολογική εικόνα της Ιταλίας είχε αρχίσει να ανησυχεί την επιστημονική κοινότητα, με την ίδια να επισημαίνει τους προβληματισμούς της για το γεγονός πως 40.000 άνθρωποι (το 1/3 του συνολικού πληθυσμού του Μπέργκαμο) θα ταξίδευαν προς το Μιλάνο για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα. Οι συστάσεις τους έπεσαν στο κενό και ο κόσμος ταξίδεψε κανονικά. Σχετικά με το αγωνιστικό σκέλος, οι Ιταλοί συνέτριψαν την Βαλένθια με 4-1 μπροστά στους εκστασιασμένους οπαδούς, παίζοντας κατά διαστήματα εξαιρετικό ποδόσφαιρο. 

Έρευνα, περίπου 8 μήνες μετά το παιχνίδι, έφερε στο φως σοκαριστικά στοιχεία. Έδειξε πως, στο εν λόγω παιχνίδι, 1 στους 5 φιλάθλους μετέπειτα νόσησε από τον SARS Cov 19, είτε όντας συμπτωματικός, είτε όχι. Η τεράστια διασπορά της 19ης του Φλεβάρη, είχε ως αποτέλεσμα να νοσήσει σε απόλυτους αριθμούς το 1/3 του πληθυσμού του Μπέργκαμο, δηλαδή πάνω από 40.000 άνθρωποι, μετατρέποντας την πόλη στο επίκεντρο του 1ου κύματος της πανδημίας παγκοσμίως. Μάλιστα, η πόλη έφτασε στο σημείο να αριθμεί ημερησίως πάνω από 500 χαμένες ψυχές, με το τοπικό σύστημα υγείας να καταρρέει σαν τραπουλόχαρτο. Οι τοπικές αρχές αδυνατούσαν να διαχειριστούν ακόμα και τον μεγάλο αριθμό των θυμάτων, με εικόνες όπως η πομπή φέρετρων να κάνει τον γύρο του κόσμου. 

Για τον εκάστοτε οπαδό, η εκδρομή για την παρακολούθηση αγώνα της ομάδας που υποστηρίζει, διαχρονικά ήταν, είναι και θα είναι κάτι σαν ιεροτελεστία. Προετοιμασία μέρες πριν, πρωινό ξύπνημα, συνάντηση με τους φίλους που θα συμμετάσχουν μαζί και άλλα πολλά. Πολλές φορές μάλιστα, το αποτέλεσμα του αγώνα δεν παίζει καμία απολύτως σημασία στο τέλος της ημέρας. Κάποιοι οπαδοί που ήταν στο Μεάτσα την 19η του Φλεβάρη, παρακολούθησαν την αγαπημένη τους ομάδα -εν αγνοία τους- για τελευταία φορά. Δυστυχώς, πλήρωσαν με την ίδια τους την ζωή την παθολογική αγάπη που είχαν για την ομάδα που υποστήριζαν. 

+ posts

Tο όνομά μου είναι Κωνσταντίνος-Διονύσιος Ρουκανάς, κάτι που δεν ήταν επιλογή μου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο νησί της Ζακύνθου, πάλι, χωρίς να το επιλέξω. Κατάφερα να γίνω
φοιτητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, με σκοπό να πολεμήσω το οικονομικό σύστημα από μέσα. Βέβαια τώρα, σκέφτομαι ήδη τρόπους να το υπηρετήσω μελλοντικά. Αυτό ενδέχεται όμως να είναι μια επιλογή μου.
Επιλογή μου σίγουρα, πάντως, ήταν να μπω στην ομάδα του Φοιτητικού
Κόσμου, διότι από την μία η ενασχόληση με την δημοσιογραφία και την αθλητικογραφία αποτελεί μια ουτοπία που θα ήθελα να ζήσω, από την άλλη η γενικότερη δομή της ιστοσελίδας βασίζεται πάνω σε αρχές οι οποίες έχουν βασικό ρόλο στην δική μου ιδιαίτερη κοσμοθεωρία. Η απορία που έχω, ωστόσο, είναι για πόσο καιρό τα παιδιά της ομάδας θα αντέξουν ένα άτομο που δεν έχει υπάρξει σοβαρό ποτέ στην ζωή του για πάνω από 1 λεπτό.
Ίσως, όταν παίζει η ομάδα μου, η ΑΕΚ, κι είναι δύσκολα τα πράγματα γίνομαι υπερβολικά σοβαρός, σε βαθμό να ξεχνάω τις προτεραιότητες που υποτίθεται πως έχω θεσπίσει στην ζωή μου.