Προσφυγικό εν αδρανεία

Είναι η φύση του ανθρώπου κατεξοχήν πολεμοχαρής; Είναι απλώς αποτέλεσμα ιστορικών και πολιτικών ανακατατάξεων; Το μόνο σίγουρο είναι πως προσφυγικές τάσεις εντοπίζονται καθ΄όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας.

Βάσει της Σύμβασης για το Καθεστώς των Προσφύγων της Γενεύης του 1951, ως πρόσφυγας ορίζεται «ένα άτομο που λόγω βάσιμου φόβου δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή πολιτικών πεποιθήσεων ευρίσκεται εκτός της χώρας της ιθαγένειάς του και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου, δεν επιθυμεί να θέσει εαυτόν υπό την προστασία της εν λόγω χώρας, ή που δεν έχει υπηκοότητα και είναι εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του, ως αποτέλεσμα των γεγονότων αυτών, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτή…».

Ένας πατέρας με το παιδί του δεν πιστεύουν ότι τα κατάφεραν κι έφτασαν στη Λέσβο από την Τουρκία (15/10/2015)

Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, υπήρξε ανέκαθεν προσβάσιμη, ως χώρα υποδοχής προσφυγικών ρευμάτων, ιδίως των προερχομένων από τη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα το 2015, εξαιτίας του συριακού πολέμου και της συνακόλουθης έξαρσης του φαινομένου, να κατακλύζεται από μια άνευ προηγουμένου προσφυγική ροή . Αυτήν τη στιγμή, στα ελληνικά νησιά, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Κω και Λέρο, συναντώνται σε καταυλισμούς, κατά προσέγγιση 37.000 πρόσφυγες. Όπως είναι εύλογο, αίτημα των τοπικών κοινοτήτων είναι η αποσυμφόρηση των νησιών, με τη μεταφορά των ανθρώπων αυτών στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ιδανικό και επιθυμητό σενάριο, όχι μόνο εκ μέρους της Ελλάδας, αλλά και εκ μέρους των ιδίων των προσφύγων, αποτελεί η «αναδιανομή»τους στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό το σχέδιο, δε φαίνεται να ευδοκιμεί στο άμεσο μέλλον.

Όσον αφορά το γνωστό σε όλους μας «προσφυγικό», παρατηρείται, εν γένει, μία στάση κάπως παθητική. Ένα πρόσφατο εγχείρημα που επικυρώνει το συγκεκριμένο γεγονός, συνιστά η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που δημοσιεύτηκε στις 2 Μαρτίου 2020 από τον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Ν. Μηταράκη, με την οποία, εν όψει κορονοϊού, αποφασίστηκε η προσωρινή αναστολή της Σύμβασης της Γενεύης. Με λίγα λόγια, προβλέπεται η παύση της υποβολής αιτήσεων ασύλου και η άμεση απέλαση από τη χώρα όσων εισέρχονται παράτυπα κατά τη διάρκεια της ισχύος της, με το δεύτερο να προκαλεί θύελλα αντιδράσεων στη διεθνή κοινότητα. Αυτό τι σημαίνει; Η διαδικασία παροχής ασύλου, μία διαδικασία τόσο γραφειοκρατική που ακόμη και «σε καλές μέρες» ως επί το πλείστον κωλυσιεργεί, τώρα, θυσιάζεται επ΄ αόριστον στον βωμό του κορονοϊού, με τους πρόσφυγες να παραμένουν χιλιάδες στοιβαγμένοι σε άθλιες συνθήκες στα νησιά, αντιμέτωποι οι νεοεισερχόμενοι με τον κίνδυνο επαναπροώθησης. Παρόλα αυτά, ας μην κρίνουμε τόσο έντονα αυτήν την -αντίθετη προς τα ανθρώπινα δικαιώματα- απόφαση, βρισκόμαστε και σε καιρούς πανδημίας. Ας αναρωτηθούμε, όμως, πριν παρουσιαστεί το ελαφρυντικό πρόσχημα του Covid-19, ποιες ήταν από την άλλη πλευρά, οι προβλεπόμενες κινήσεις της Ε.Ε. σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα;

Αν αναλογιστούμε πως βρίσκονται ακόμη 37.000 άνθρωποι στα ελληνικά νησιά, συνάγεται το συμπέρασμα πως το θέμα, αν και επίμαχο, χαρακτηρίζεται από μία αδράνεια. Στην προσπάθεια εύρεσης πηγών για το συγκεκριμένο άρθρο, ήρθα αντιμέτωπη με τη συνειδητοποίηση πως ουδεμία απτή απόφαση δεν προβλέπεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την αναδιανομή των προσφύγων στα ευρωπαϊκά κράτη, παρά μόνο όλο υποσχόμενες δηλώσεις από ηγέτες κρατών. Στα μέσα του Μαρτίου, μετά τα επεισόδια στα σύνορά μας, έλαβε χώρα μία τετραμερής συνομιλία μεταξύ των ηγετών Τουρκίας, Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Γερμανίας στο πλαίσιο της οποίας, μεταξύ άλλων, θίχτηκε και η εν δυνάμει κοινή αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού, με το θέμα μάλλον να λήγει εκεί…Χαρακτηριστικό παράδειγμα αδράνειας αποτελεί, επιπλέον, η τραγωδία των ασυνόδευτων προσφυγόπουλων. Σχετικά με αυτό, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Κομισιόν, έχει εκφράσει την ευαισθητοποίηση της και την καλή της θέληση για τη διευθέτησή του, ενώ στην Ελλάδα εξακολουθούν να παρευρίσκονται 5.500 ασυνόδευτα παιδιά. Συνάμα, στους δρόμους της πόλης Αννόβερο στη Γερμανία, συναντώνται άνθρωποι διαμαρτυρόμενοι επί του θέματος, με το σύνθημα «Wir haben Platz» («Έχουμε Χώρο»)…

“ΕΧΟΥΜΕ ΧΩΡΟ” βροντοφώναξαν διαδηλωτές στο Αννόβερο για τη μεταφορά 4.000 ασυνόδευτων προσφυγόπουλων από τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου

Δικαιολογημένα, λοιπόν, βρισκόμαστε σε θέση να αναρωτηθούμε: είναι στην πραγματικότητα, ο αριθμός των προσφύγων τόσο «μη διαχειρίσιμος»; Ή η υφιστάμενη κατάσταση αποτελεί ζήτημα πολιτικής βούλησης, με την τελευταία να απουσιάζει ολοσχερώς;

+ posts