Σαν πρόβατα προς σφαγή

Σαν πρόβατα προς σφαγή

Η σημερινή ημέρα μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ιστορική. Βλέπετε, ύστερα από 1,5 χρόνο εξ αποστάσεως λειτουργίας, τα ΑΕΙ της χώρας ανοίγουν εκ νέου τις πύλες τους για να φιλοξενήσουν το εν δυνάμει επιστημονικό προσωπικό. Ύστερα από 1,5 χρόνο, η Ανώτατη Εκπαίδευση θα πάψει να έχει τον μονοδιάστατο διαδικτυακό χαρακτήρα που την είχε κυριεύσει και θα αποκτήσει και πάλι την διαπροσωπική και απαραίτητη επικοινωνία. Πώς, όμως, θα γίνει αυτή η επιστροφή;

Το πρωτόκολλο λειτουργίας των ΑΕΙ, παραθέτει ως αναγκαία έγγραφα το πιστοποιητικό πλήρους εμβολιασμού 14 ημερών, το πιστοποιητικό νόσησης 6 μηνών καθώς και την είσοδο με τεστ, ράπιντ ή μοριακό. Αυτοί οι περιορισμοί εκτός από σωστοί, είναι πράγματι και αναγκαίοι. Από εκεί και πέρα όμως, τι συμβαίνει;

Η αλήθεια είναι πως κατά τα άλλα, κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν πάρθηκε προκειμένου να περιοριστεί η εξάπλωση της πανδημίας. Βλέπετε, σε πρώτο χρόνο, οι φοιτητές θα αρχίσουν να συνωστίζονται και πάλι στα Μ.Μ.Μ., χώρους υπερμετάδοσης. Δεν νομίζω πως πρόκειται άλλωστε να αυξηθούν τα δρομολόγια ή να βελτιωθούν οι ίδιες οι συγκοινωνίες.

Ας μιλήσουμε και για τις αίθουσες. Στις πιο πολλές πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις της χώρας, οι δομές υποφέρουν τόσο από το χειμωνιάτικο ψύχος, όσο και από τον καλοκαιρινό καύσωνα. Έγινε κάποια ειδική παραγγελία κατάλληλων κλιματιστικών των οποίων τα φίλτρα να καταπολεμούν τον κορωνοϊό; Δεν νομίζω είναι η απάντηση, τουλάχιστον για την πληθώρα των Πανεπιστημίων.

Παράλληλα, από την στιγμή που γνωρίζουμε πως, έστω και σε μικρότερο βαθμό, είναι πιθανή η διασπορά του ιού ανάμεσα και στους εμβολιασμένους φοιτητές, δεν θα έπρεπε να τηρηθούν κάποια μέτρα χωρητικότητας στις αίθουσες; Ένα πιλοτικό σύστημα διαδικτυακής σε συνδυασμό με δια ζώσης εκπαίδευση, με τήρηση απουσιών, θα ήταν ενδεχομένως για αρχή ένα αρκετά ικανοποιητικό μέσο. Για παράδειγμα, στην δια ζώσης παρακολούθηση για το μάθημα της Δευτέρας δικαίωμα για είσοδο στην αίθουσα θα έχουν όσοι διαθέτουν ζυγό Αριθμό Μητρώου και οι υπόλοιποι εξ αποστάσεως (με απουσίες για να μην παρατηρηθούν φαινόμενα συγκέντρωσης πολλών φοιτητών σε σπίτια). Στο επόμενο μάθημα, το αντίθετο και ούτω καθεξής.

Είναι αδιαμφησβήτητη η ανάγκη να ανοίξουν εκ νέου τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, τόσο για τους φοιτητές και εν γένει τα Ιδρύματα, αλλά και για τις τοπικές οικονομίες. Άλλωστε υπάρχουν κατεξοχήν «φοιτητούπολεις» σαν τα Ιωάννινα ή την Λάρισα, που το μακροχρόνιο κλείσιμο των ΑΕΙ είχε ως αποτέλεσμα το λουκέτο σε αρκετές τοπικές επιχειρήσεις. Από την άλλη, τα ΑΕΙ είναι ο χώρος δημιουργίας του αυριανού επιστημονικού δυναμικού της χώρας. Αυτό σημαίνει πως η υγεία του δεν πρέπει να θυσιαστεί, ούτε καν να διακινδυνευτεί, στον βωμό κανενός πρόσκαιρου οικονομικού κέρδους. Και αν αυτό σημαίνει κλειστά ΑΕΙ μέχρι την εύρεση μιας λύσης, είναι προτιμότερο αυτό το σενάριο από το να θρηνήσουμε συναδέλφους.

+ posts

Tο όνομά μου είναι Κωνσταντίνος-Διονύσιος Ρουκανάς, κάτι που δεν ήταν επιλογή μου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο νησί της Ζακύνθου, πάλι, χωρίς να το επιλέξω. Κατάφερα να γίνω
φοιτητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, με σκοπό να πολεμήσω το οικονομικό σύστημα από μέσα. Βέβαια τώρα, σκέφτομαι ήδη τρόπους να το υπηρετήσω μελλοντικά. Αυτό ενδέχεται όμως να είναι μια επιλογή μου.
Επιλογή μου σίγουρα, πάντως, ήταν να μπω στην ομάδα του Φοιτητικού
Κόσμου, διότι από την μία η ενασχόληση με την δημοσιογραφία και την αθλητικογραφία αποτελεί μια ουτοπία που θα ήθελα να ζήσω, από την άλλη η γενικότερη δομή της ιστοσελίδας βασίζεται πάνω σε αρχές οι οποίες έχουν βασικό ρόλο στην δική μου ιδιαίτερη κοσμοθεωρία. Η απορία που έχω, ωστόσο, είναι για πόσο καιρό τα παιδιά της ομάδας θα αντέξουν ένα άτομο που δεν έχει υπάρξει σοβαρό ποτέ στην ζωή του για πάνω από 1 λεπτό.
Ίσως, όταν παίζει η ομάδα μου, η ΑΕΚ, κι είναι δύσκολα τα πράγματα γίνομαι υπερβολικά σοβαρός, σε βαθμό να ξεχνάω τις προτεραιότητες που υποτίθεται πως έχω θεσπίσει στην ζωή μου.