Την μέρα που δακρύσαν τα αγάλματα

Την μέρα που δακρύσαν τα αγάλματα

*Στον Διαμαντή

Τα αγάλματα κατέβηκαν από τα βάθρα τους,

κάθισαν σκυφτά και άρχισαν να θρηνούν με πέτρινα δάκρυα

μια κάποια χρυσή εποχή.

Έτσι κι αλλιώς δεν θα τα έβλεπε κανείς.

Οι άνθρωποι είχαν άλλες ασχολίες και δε διψούσαν πια για τέχνη.

Έτρεχαν αγώνες δρόμου που για έπαθλο,

κέρδιζαν κάτι πολύχρωμα χαρτιά.

Ένας κούρος άκουσε πως τα ΄λέγαν λεφτά.

Αν κάτι διάλεξαν οι άνθρωποι,

να μοιάσουν στα αγάλματα, ήταν το μάρμαρο.

Οι καρδιές τους,

βλέπεις,

αφυδατώθηκαν και είχαν πια μορφή γρανίτη.

Φρόντιζαν δε, πάντα να τον γυαλίζουν και να τον περιποιούνται

με τα πολύχρωμα χαρτιά τους.

Το μουσείο είχε κλείσει ώρες τώρα,

μα εδώ και ώρα ακουγόταν ένας περίεργος χτύπος.

Οι Καρυάτιδες είπαν πως ήταν μια καθαρή καρδιά,

που γλύτωσε και δεν έγινε απολίθωμα.

Έτσι λέει χτυπούσαν οι καρδιές παλιά…

Και τελικά δικαιώθηκαν.

Στους διαδρόμους του Μουσείου τριγυρνούσε ένας φοιτητής της Αρχαιολογίας,

Κοιτώντας με δέος τα αγάλματα.

Η μαλακή καρδιά του, του επέτρεψε να ακούσει:

το κλάμα των αγαλμάτων.

Λυπήθηκε και άρχισε να καλύπτει,

τα μάτια και τα αυτιά τους με γάζα.

Να μην ακούν και να μην βλέπουν.

Μέσα του έκανε μια ευχή,

 να μπορέσει κάποια στιγμή να ξεσκεπάσει το παρελθόν,

για να αντικρίσει ένα αλλιώτικο μέλλον.

~Μ.Α.~

{Επιμένω να επιμένω

Και ας μην έχω δεδομένο

Έστω μια μικρή ελπίδα

Πως θα έρθει η αλλαγή.} Μ.Α.

+ posts

Γεια παιδιάαα! Ονομάζομαι Μαρία Αθανασοπούλου, είμαι 19 χρονών, γεννηθείσα στις 27/09/2002 (ναι, ζυγός είμαι) και σπουδάζω νηπιαγωγός στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Αγαπώ πολύ το γράψιμο και χαίρομαι που πλέον έχω ένα βήμα για να εκφράσω τις σκέψεις μου δημόσια.
Σκέψη άκρως συνειρμική, μ’ αρέσει να διαβάζω βιβλία, να πίνω ούζο με πορτοκαλάδα και να παίζω κιθάρα. Για μένα η συγγραφή είναι μια μορφή τέχνης και η Τέχνη -αντίθετα με αυτό που πολλοί πιστεύουν- δεν πρέπει να ’ναι όμορφη, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, πρέπει να σε κάνει να αισθανθείς κάτι.