Το Μάτι θα το ζωγραφίσουμε ξανά

Το Μάτι θα το ζωγραφίσουμε ξανά

Είναι από τις φορές που συναισθηματικά δυσκολεύομαι όσο καμία άλλη μέχρι στιγμής να αποτυπώσω τις σκέψεις μου λόγω του συγκεκριμένου θέματος, και γι’ αυτό ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για την αταξία της δομής του κειμένου αυτού.

Νιώθω, λοιπόν, το χρέος να γυρίσω, έστω και νοερά, σε κείνη την κυριολεκτικά μαύρη μέρα του 2018, η οποία από τότε μαυρίζει τη ζωή 102 οικογενειών που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους.

23 Ιουλίου… η ημερομηνία που σηματοδοτεί την τραγωδία που όλοι μας καταβάλλουμε υπεράνθρωπη προσπάθεια να ξεχάσουμε. Όμως οι άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους εκείνη τη μέρα πονάν ακόμη… και θα πονάν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Τα εγκαύματα του σώματός τους είναι οι πληγές της ψυχής τους που δεν πρόκειται να επουλωθούν όσα χρόνια κι αν περάσουν…

Μετά την τραγωδία αυτή μέχρι και πέρυσι, κάθε φορά που περνούσαμε με το αμάξι από τις πληγείσες περιοχές του Νέου Βουτζά και του Ματιού, ένιωθα την ανάγκη να χαμηλώσω τη μουσική στο ραδιόφωνο. Η σιωπή του καμμένου τόπου ηχεί τόσο δυνατά στην ψυχή και το θέαμα της καμμένης γης σου καίει τα μάτια.

Η ώρα δείχνει 16.42, όταν η κάμερα ενός σπιτιού καταγράφει το ξεκίνημα της μοιραίας φωτιάς. Ώρα 18.32: η πύρινη λαίλαπα διασχίζει τη λεωφόρο Μαραθώνος και τότε είναι που χάνεται ολοσχερώς ο έλεγχος. 19.50: το ρολόι παγώνει. Καταγράφεται η πρώτη κλήση για νεκρό άτομο στο Κόκκινο Λιμανάκι. Δε θέλω να κάνω τα πράγματα πιο δύσκολα, ούτε να κάνω ανθρώπους να πονέσουν περισσότερο θυμίζοντάς τους εκείνες τις ώρες. Τις έζησαν. Σήμερα περνούν ακριβώς τρία χρόνια από εκείνη τη μαύρη μέρα. Ωστόσο, με στοιχειώνει ακόμη η φωνή εκείνης της μάνας που έχει καταγραφεί στα ντοκουμέντα: “Γιατί μας έχετε ξεχάσει;;;”.

Η φωτιά ξέσπασε, όμως το Κράτος άφησε να καούν 102 ψυχές. Λανθασμένες οδηγίες. Λανθασμένες προτεραιότητες. Να σωθούν μάντρες ορισμένων “σημαντικών” παρά να σωθούν 102 άνθρωποι. Σταματώ. Η οργή που ακολουθεί τον αβάσταχτο πόνο όλων αυτών των ανθρώπων που οι δικοί τους κάηκαν ζωντανοί είναι το πλέον κατανοητό συναίσθημα. Για άλλη μια φορά το Κράτος στάθηκε ανίκανο να παρέχει βοήθεια στους πολίτες του και η αμέλειά του τους οδήγησε στον θάνατο. Πυροσβέστες, αστυνομικοί, γιατροί, εθελοντές με τα λίγα μέσα που διέθεταν και απλοί άνθρωποι που έδωσαν την ψυχή τους ήταν οι ουσιαστικές δυνάμεις βοήθειας. Το οργανωμένο Κράτος ήταν απόν.

Το Μάτι θα ξεναγεννηθεί μέσα από τα μάτια όλων των παιδιών που μένουν ακόμη εκεί, γιατί τα παιδιά έχουν πάντα τα πιο όμορφα μάτια και θα ζωγραφίσουν ξανά τον καμμένο τόπο. Το κάνουν ήδη. Ελπίδα μόνο θέλω να μεταδώσω και μια σκέψη προς όλους αυτούς τους ανθρώπους: ότι “κάποιοι σας σκεφτόμαστε”. Και όποτε τύχει και περάσουμε ξανά από το Μάτι, ας δυναμώσουμε τη μουσική, ας τη βάλουμε στο τέρμα και ας φωνάξουμε με χαμόγελο: ΤΟ ΜΑΤΙ ΘΑ ΤΟ ΖΩΓΡΑΦΙΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ.

Υ.Γ: Τη φωτογραφία την τράβηξα μια μέρα μέσα στον Μάιο φέτος που πέρασα από ένα σχολείο της Ραφήνας. Το γκράφιτι είναι αφιερωμένο στους 102 ανθρώπους που χάθηκαν εκείνη τη μέρα. Κάθε λουλούδι συμβολίζει και μία ψυχή.

+ posts

Τις καλημέρες, καλησπέρες και καληνύχτες μου και από μένα. Ονομάζομαι Αγγελική Πολυκράτη, είμαι παιδί του 2002, σπουδάζω στο Τμήμα Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και προσπαθώ να ζω τη λεγόμενη "φοιτητική ζωή" στα χρόνια του κορονοϊού! Σαν το "Έρωτας στα χρόνια της χολέρας" ένα πράγμα!
«Σ' έναν κόσμο που βράζει και φλέγεται», το να αποτυπώνει κανείς τη σκέψη του με λέξεις που έχουν μια αλήθεια να σου πουν είναι η πιο τρυφερή επανάσταση. Έτσι, λοιπόν, μπήκα κι εγώ στην όμορφη ομάδα του Φοιτητικού Κόσμου για να επαναστατούμε παρέα με τον δικό μας τρόπο με τις... λέξεις!