ΦΚ Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Λιμαράκης/Πολίστας του Πανιωνίου

ΦΚ Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Λιμαράκης/Πολίστας του Πανιωνίου

Το πόλο στην Ελλάδα είναι ένα άθλημα που δεν έχει στραμμένα πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας που του αξίζουν, αν αναλογιστούμε τις επιτυχίες που φέρνει και εθνικά και συλλογικά. Μιλήσαμε με τον τερματοφύλακα της ομάδας του Πανιωνίου στο πόλο Ανδρών, Κωνσταντίνο Λιμαράκη, για το άθλημά του, την καριέρα του και την εκπληκτική πορεία του Πανιωνίου, που κατέλαβε την 3η θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα.

-Πώς επέλεξες να ασχοληθείς με το πόλο; Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το άθλημα;

-Άρεσε στους γονείς μου η κολύμβηση και είχα ξεκινήσει από 4 χρονών να κολυμπάω και όσο μεγάλωνα μου τράβηξε το ενδιαφέρον το πόλο. Έπαιξε ρόλο βέβαια και ότι είχα μείνει λίγο πίσω στην κολύμβηση, γιατί σταματούσα το χειμώνα και πήγαινα  την άνοιξη ξανά στις προπονήσεις, κι όταν ήμουν έκτη Δημοτικού ο ΝΟΠ στην Πάτρα οργάνωνε και στελέχωνε ξανά τις ακαδημίες του, μου είπαν να πάω και πήγα δοκιμαστικά.
Την πρώτη μέρα δεν μ’ άρεσε καθόλου, ο πατέρας μου όμως μου είπε να μην το παρατήσω αμέσως, αλλά να κάτσω λίγο περισσότερο να δω πώς θα μου φανεί, γιατί του άρεσε το πόλο και έβλεπε αρκετά. Εν τέλει έκατσα και στην πορεία μου άρεσε πολύ.

-Πώς πήρες την απόφαση να επιλέξεις την θέση του τερματοφύλακα;

-Γενικά μου άρεσε η θέση του τερματοφύλακα, ακόμα και ποδόσφαιρο που έπαιζα με τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο επέλεγα αυτή τη θέση. Στο πόλο όταν ξεκίνησα, επειδή ήμουν ψηλός από μικρός, ο προπονητής μου μού πρότεινε τη θέση του τερματοφύλακα. Μετά από δύο μήνες ζήτησα να παίξω σε κάποια άλλη θέση, αλλά δεν πήγε όπως το περίμενα και ξαναγύρισα στη θέση του τερματοφύλακα που μου ταίριαζε περισσότερο και μου άρεσε, γιατί ήταν ξεχωριστή και ιδιαίτερη.

-Πότε κατάλαβες ότι έχεις ταλέντο σε αυτό που κάνεις και ότι θα το ακολουθήσεις επαγγελματικά;

-Το πόλο μου άρεσε, τα πήγαινα καλά και ατομικά και συλλογικά, φτάναμε σε τελικές φάσεις στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με την ομάδα που ήμουν μικρός. Σίγουρα ήθελα να καταφέρω πράγματα και να παίξω επαγγελματικά αλλά δεν ήταν αυτοσκοπός για μένα. Κάθε χρόνο ήθελα να παίζω και να γίνομαι καλύτερος.

-Πότε ξεκίνησες την επαγγελματική σου καριέρα και ποια ήταν η αγωνιστική σου πορεία μέχρι να φτάσεις στον Πανιώνιο;

-Σε ανδρική ομάδα ήμουν από Β’ Γυμνασίου στον ΝΟΠ στην Πάτρα. Η πρώτη μου σεζόν ως βασικός στην Α2 ήταν στην Β’ Λυκείου και στην Α1 την επόμενη χρονιά που ανέβηκε η ομάδα. Έπειτα είχα κάποιες προτάσεις από αθηναϊκές ομάδες κι από τον Πανιώνιο. Συμφώνησα μαζί του, αλλά επειδή δεν το είχα δουλέψει καλά μέσα μου, ζήτησα από τον προπονητή να γυρίσω πίσω. Ήταν ένα πισωγύρισμα αυτό. Έμεινα μετά 2 χρόνια στην Πάτρα στην Α2 και την τρίτη χρονιά, την χρονιά που έσκασε ο Covid-19, μου ξανάκανε πρόταση ο Πανιώνιος, την οποία αποδέχτηκα και από τότε είμαι στην ομάδα.

-Ποιος ήταν ο αρχικός στόχος που είχε θέσει ο Πανιώνιος φέτος και αν ήταν αναμενόμενη αυτή η καταπληκτική πορεία που έφερε την ομάδα στην 3η θέση και την έξοδο στα Προκριματικά του Champions League;

-Την φετινή χρονιά η ομάδα είχε πέντε προσθήκες και αυτομάτως ανέβαιναν οι στόχοι. Αυτές ήταν ο Νικολά Μοσκόφ από τον Απόλλωνα Σμύρνης, ο Νίκος Κοπελιάδης από την γαλλική Σετ, ο Παύλος Μουρατίδης από τον Άρη, ο Γιάννης Παπάκος από τον ΠΑΟΚ και ο Δημήτρη Καζάκος από την Τρίαινα Βούλας.

Στόχος στην αρχή της σεζόν ήταν η εξασφάλιση ενός ευρωπαϊκού εισιτηρίου, να τερματίσει η ομάδα τουλάχιστον 5η. Με αυτόν τον στόχο ξεκίνησε η προετοιμασία και όσο προχωρούσε η χρονιά και φαινόταν ότι η ομάδα είχε δυνατότητες, στόχος έγινε η 4αδα. Και τα έφερε έτσι η χρονιά που, όχι μόνο καταφέραμε τον στόχο της 4αδας, αλλά φτάσαμε να χάνουμε τη συμμετοχή μας στους τελικούς για ένα πέναλτι στον τελευταίο αγώνα με την Βουλιαγμένη.

-Πώς νιώσατε εκείνη τη στιγμή; Τότε που φτάσατε στην πηγή του τελικού και δεν ήπιατε νερό;

-Εντάξει, και μόνο το ότι μπήκαμε στην 4αδα μετά την νίκη επί του ΠΑΟΚ καθιστούσε τη χρονιά επιτυχημένη για μας αλλά επειδή στον αθλητισμό δεν μπαίνουν όρια στα όνειρα και τις επιτυχίες θέλαμε να παλέψουμε για το καλύτερο. Παίζαμε με την Βουλιαγμένη, μια ομάδα καλύτερη από εμάς αλλά το πιστεύαμε, πήγαμε για να νικήσουμε. Στο πρώτο παιχνίδι χάσαμε στο τελευταίο λεπτό τη νίκη, στη Νέα Σμύρνη κερδίσαμε και φτάσαμε στο τελευταίο παιχνίδι. Ήρθε ισοπαλία, το χάσαμε στα πέναλτι.

Σίγουρα στενοχωρηθήκαμε αλλά το ότι καταφέραμε να παίξουμε για τη 2η θέση με τη Βουλιαγμένη ήταν πολύ σημαντικό. Υπήρχε απογοήτευση αλλά και μια δόση χαράς για αυτό που πετύχαμε, που δεν ήταν καθόλου εύκολο και αποδείξαμε ότι δεν ήμασταν μια ομάδα πυροτέχνημα, όπως φάνηκε και με την κατάληψη της 3ης θέσης.

-Πού θεωρείς οφείλεται η τόσο επιτυχημένη πορεία της ομάδας και η δικιά σου ξεχωριστά; Θεωρώ πως ήσουν από τους διακριθέντες.

-Σε ευχαριστώ πολύ. Σίγουρα κουραστήκαμε πολύ, δουλέψαμε πολύ. Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο θεωρώ ότι είχαμε πολύ καλή σχέση μεταξύ μας όλοι οι παίκτες. Από τον Ιανουάριο που έδεσε περισσότερο η ομάδα, ήμασταν σαν μια οικογένεια και αυτό είναι πολύ σημαντικό στα ομαδικά αθλήματα, να παίζουν όλοι για όλους και όχι ο καθένας για τον εαυτό του.

Προσωπικά, σίγουρα με βοήθησε ότι η ομάδα είχε πολύ καλούς παίκτες που σε τραβάνε και εσένα να πας προς τα πάνω, να βελτιωθείς, δούλεψα αρκετά έχοντας ήδη εμπειρία από την προηγούμενη χρονιά, αυτά πάνω-κάτω.

-Στη σειρά των μικρών τελικών με τον Απόλλωνα 2/3 παιχνίδια οδηγήθηκαν στα πέναλτι, το πρώτο και το τελευταίο το κρίσιμο. Και στις δύο αυτές διαδικασίες πέναλτι έκανες από 2 αποκρούσεις. Πώς ένιωσες; Είναι οι αποκρούσεις των πέναλτι το δυνατό σου σημείο;

-Όχι, δεν είναι το δυνατό μου σημείο, ίσα-ίσα παλαιότερα είχα αδυναμία σε αυτό, την οποία δούλεψα για να βελτιώσω. Σίγουρα ένιωσα πολύ ωραία που κατάφερα να αποκρούσω και τα δύο πέναλτι του πρώτου αγώνα και τα καθοριστικά δύο πέναλτι στο τρίτο. Είναι θέμα ψυχολογίας πιστεύω περισσότερο, και τις δύο φορές ένιωθα πολύ σίγουρος, είχα αυτοπεποίθηση και μου βγήκε.

-Γνώμη για τους Πάνθηρες και την στήριξή τους στη φετινή σεζόν και ειδικά στους τελευταίους αγώνες που γέμιζαν όλα τα κολυμβητήρια που αγωνιζόσασταν.

-Από την πρώτη στιγμή μας στήριζαν, έρχονταν στους αγώνες μας αλλά κυρίως από τα ματς με τον ΠΑΟΚ και μετά κάθε παιχνίδι μας ήταν τρομερή εμπειρία! Μας έδιναν μεγάλη ψυχολογική βοήθεια και ώθηση να δώσουμε το 110%. Ειδικά στους πανηγυρισμούς μετά από τις νίκες ήταν φανταστική η ατμόσφαιρα. Μακάρι να συνεχίσουμε να φέρνουμε χαρές στην ομάδα και να ζούμε τέτοιες στιγμές που μας δίνουν και εμάς μεγάλη χαρά. Τους ευχαριστούμε πολύ!!

-Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια και φιλοδοξίες τόσο με τον Πανιώνιο όσο και προσωπικά. Μένεις στον Πανιώνιο και του χρόνου;

-Ναι, είναι πολύ πιθανό να μείνω. Αν μείνω σίγουρα ο στόχος είναι ένα βήμα παραπάνω, η εξασφάλιση του χάλκινου μεταλλίου, να παλέψουμε να πάμε στον τελικό και να κάνουμε μια καλή πορεία στην Ευρώπη.
Προσωπικά δεν βάζω μακροπρόθεσμους στόχους, θέλω κάθε χρόνο να τα πηγαίνω καλύτερα και να βελτιώνομαι.

-Κεφάλαιο Εθνική ομάδα. Πότε έγινε η πρώτη κλήση και πώς ένιωσες;

-Η πρώτη κλήση ήταν φέτος για τη συμμετοχή της Εθνικής ομάδας στο World League. Ήθελα να κληθώ, αγωνιζόμουν για αυτό και ένιωσα μεγάλη χαρά όταν συνέβη. Μου έδωσε μεγάλο κίνητρο να συνεχίσω να δουλεύω. Έπαιξα με τη Σερβία στο δεύτερο ημίχρονο σε αυτό το τουρνουά. Ήταν τρομερή εμπειρία. Να βλέπεις κάποιους ανθρώπους που τους έβλεπες από την τηλεόραση μπροστά σου είναι απίστευτο συναίσθημα. Να είσαι με την Εθνική ομάδα σε ένα ταξίδι είναι τρομερό, κάτι το διαφορετικό.

Στο ελληνικό Πόλο, και συγκεκριμένα στην Α1 κατηγορία, ένας πολίστας μπορεί να βιοποριστεί από το άθλημα του;

-Σίγουρα το πόλο δεν σου εξασφαλίζει χρήματα να ζήσεις όλη σου τη ζωή. Αλλά αν παίζεις σε καλές ομάδες μπορείς να ζεις μια χαρά όσο παίζεις πόλο.

-Πώς είναι η ζωή ενός νέου ανθρώπου που κάνει πρωταθλητισμό;

-Δεν νομίζω ότι στερείσαι πολλά πράγματα. Μπορεί όταν έχεις προπόνηση το επόμενο πρωί να μην μπορείς να βγεις για ποτό το βράδυ, για παράδειγμα, αλλά εφόσον το επιλέγεις και σ’ αρέσει δεν νιώθεις ότι σου λείπει κάτι.

-Υπάρχει ελεύθερος χρόνος και, αν ναι, πώς τον αξιοποιείς; Έχεις κάποιο χόμπι;

-Υπάρχει ελεύθερος χρόνος, όχι πολύς αλλά υπάρχει, αν υπολογίσουμε ότι από την πρωινή στην βραδινή προπόνηση μεσολαβούν αρκετές ώρες. Όταν έχω ελεύθερο χρόνο μ’ αρέσει να το περνάω όπως οι υπόλοιποι νέοι, να πάω για καφέ/ποτό με την παρέα μου, καμιά βόλτα, απλά πράγματα.

-Και τέλος μια ερώτηση που δεν ξέρω αν οι άσχετοι με το πόλο κάνουν αλλά θα στη κάνω. Το πόλο είναι τόσο δύσκολο άθλημα όσο φαίνεται; (γέλια)

-Όλα τα αθλήματα του νερού είναι δύσκολα, γιατί δεν είναι σε έδαφος, χρειάζεται τεχνική, προϋποθέτει να έχεις ξεκινήσει από μικρός κολύμβηση. Από κει και πέρα έχει δύσκολη προπόνηση αρκετά, θέλει χρόνο να καταφέρεις κάποια πράγματα, να καταλάβεις πώς παίζεται όλο το άθλημα. Η θέση του τερματοφύλακα είναι πιο ξεκούραστη γενικά αλλά έχει μεγάλη ευθύνη, καθώς τα λάθη δεν συγχωρούνται.

Ευχαριστούμε πολύ τον Κωνσταντίνο Λιμαράκη για τον πολύτιμο χρόνο του και για την όμορφη κουβέντα που είχαμε. Του ευχόμαστε τα καλύτερα στην καριέρα του, υγεία και επιτυχίες!!

*Ευχαριστώ πολύ και την συντάκτρια μας Κωνσταντίνα Τσέλιου για την βοήθειά της.

+ posts

Ονομάζομαι Θανάσης Σχοινάς και είμαι 4ετής φοιτητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ. Είμαι λάτρης των αθλημάτων και κυρίως του ποδοσφαίρου, ευαίσθητος στα κοινωνικά ζητήματα, θεατρόφιλος και μουσικόφιλος και στον ελεύθερο χρόνο μου αρέσει να διαβάζω βιβλία. Επιθυμώ ένα κόσμο που ο ρατσισμός, η βία και η αγένεια θα 'ναι άγνωστες λέξεις και η αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση, η ευγένεια και ο σεβασμός ευρέως διαδεδομένες. Άλλωστε... την Άνοιξη αν δεν τη βρεις την φτιάχνεις!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.