Χρέος μας ο αγώνας για την Ειρήνη-Ηχηρό μήνυμα στη Συναυλία για την Ουκρανία

Χρέος μας ο αγώνας για την Ειρήνη-Ηχηρό μήνυμα στη Συναυλία για την Ουκρανία

Την ίδια ώρα, όπου συνάνθρωποί μας δολοφονούνται από τους βομβαρδισμούς στην Ουκρανία, στην Τουρκία -η οποία ελίσσεται σε πλεονεκτική θέση προσφέροντας τον χώρο των διαπραγματεύσεων- οι συζητήσεις μεταξύ Ουκρανών και Ρώσων είναι σε ένα τεντωμένο σκοινί, στην Αθήνα, μια τεράστια λαοθάλασσα έδινε το δικό της μήνυμα: «Ειρήνη είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση». Δυνατά, καθαρά, κόντρα στην ακραία λασπολογία και συκοφαντία των τελευταίων ημερών (ακόμα κι εναντίον των ίδιων των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στην Συναυλία Ειρήνης), ένα ανθρώπινο ποτάμι βροντοφώναξε για την Ελευθερία και την Ειρήνη.

Γεμάτη με πολλές στιγμές και συγκινήσεις, η λαοθάλασσα που κατέκλυσε τα Προπύλαια αποτελούνταν από φοιτητές, νέες, νέους, γονείς με παιδιά, ηλικιωμένους, Συλλογικότητες, Σωματεία και ανθρώπους από κάθε μονοπάτι της ζωής. Όλες, όλοι κι όλ@ ανταποκρίθηκαν στο φιλειρηνικό και δημοκρατικό κάλεσμα της Πρωτοβουλίας «Αλληλεγγύης για Όλους» που διοργάνωσε τη Συναυλία. Μια Συναυλία, η οποία ακόμα και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, αποσιωπήθηκε από τα 4 μεγάλα κανάλια της χώρας, πέρασε στα «ψιλά» και μόνο με την «Καθημερινή» (από πλευράς των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ) να γράφει για την ύπαρξή της. Για άλλα ΜΜΕ χθες ήταν μια απλή Τρίτη! Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Αστυνομίας και των διοργανωτών, η προσέλευση κυμάνθηκε μεταξύ των 7.000 με 10.000 συμμετεχόντων. Σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, στα Προπύλαια παρευρέθηκε ο πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ., Αλέξης Τσίπρας.

Οι πολίτες δεν ενέδωσαν στα όσα γράφτηκαν, ακόμα και από τον γιο του πρωθυπουργού, κι ένωσαν τις φωνές τους μαζί με τους περίπου 40 καλλιτέχνες που συμμετείχαν σε μια βραδιά μαγική. Ουκρανικές, παλαιστινιακές (αυτή κι αν την ξεχνάμε), ελληνικές και σημαίες της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας κυμάτιζαν στα Προπύλαια. Μια βραδιά που, ειδικά για όσους εδώ και 2 χρόνια πανδημίας αποφεύγουμε τους κλειστούς χώρους συναυλιών, ήταν μια πραγματική «απόδραση».

Αναλυτικά, η ανακοίνωση των διοργανωτών που δεν παρουσιάστηκε ποτέ από πολλά ΜΜΕ και είναι απολύτως ξεκάθαρη:

«Καταδικάζουμε την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Απαιτούμε να σταματήσει τώρα ο πόλεμος Γνωρίζουμε ότι όταν κερδίζει ο πόλεμος, χάνει η ζωή. Σκοτωμοί. Ορφάνια. Προσφυγιά. Καταστροφή. Δυστυχία. Φτώχεια. Μίσος. Τείχη ανάμεσα στους λαούς και τις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό είναι το σκοτάδι και η φρίκη των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Και όλοι μας, αν επικρατήσει, είμαστε ηττημένοι.

Είναι απαραίτητο να σιγήσουν τα όπλα. Οι βομβαρδισμοί, η πυρηνική απειλή, οι κούρσες εξοπλισμών ποτέ δεν ήταν η λύση. Να σταθούμε δίπλα στους πρόσφυγες και σε όσους έχουν ανάγκη! Να φωτίσουν τον κόσμο οι αξίες της ανθρωπότητας. Ο πολιτισμός. Ο ανθρωπισμός. Η αλληλεγγύη. Η παγκόσμια αδελφοσύνη. Να νικήσει η ζωή. Ειρήνη!».

Η παρέλαση αστέρων, ο αγέρωχος Πουλικάκος και η αναφορά του Χ. Ζαραλίκου στον Γρηγόρη Λαμπράκη

Στη συναυλία συμμετείχαν οι παρακάτω καλλιτέχνες:

Μάριος Αθανασίου, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Γλυκερία, Φοίβος Δεληβοριάς, Πάνος Δρακόπουλος, Εισβολέας, Χριστόφορος Ζαραλίκος, Πέγκυ Ζήνα, Θανάσιμος, Χρήστος Θηβαίος, Κώστας Θωμαΐδης, Κώστας Καλδάρας, Μυρτώ Καμβυσίδη, Μαρία Κανελλοπούλου, Ελένη Καρακάση, Κώστας Λειβαδάς, Μίλτος Λογιάδης, Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μητσοτάκης, Νατάσα Μποφίλιου, Γιώτα Νέγκα, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιώργος Νταλάρας, Πάνος Παπαϊωάννου, Μάνια Παπαδημητρίου, Νίκος Πλατύραχος, Δημήτρης Πουλικάκος, Μαριάννα Τουμασάτου, Κώστας Τριανταφυλλίδης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Τάνια Τσανακλίδου, Νεφέλη Φασουλή, Idra Kayne, Magic de Spell και Sugahspank. Δυστυχώς, λόγω της πολυκοσμίας αλλά και της οργάνωσης από την πρωτοβουλία, η ακουστική ήταν λίγο αδύναμη σε αρκετά σημεία γύρω από τα Προπύλαια. Λογικό από τη μια λόγω του υπαίθριου χώρου, αλλά από την άλλη ήταν αναγκαία η ύπαρξη κι άλλων ηχείων.

Ιδιαίτερη ήταν η εμφάνιση του πολυαγαπημένου Δημήτρη Πουλικάκου. Ο «θείος Νώντας», ετών 79 πλέον, βγήκε στη σκηνή θυμίζοντάς πόσο μας έχει λείψει να τον βλέπουμε ζωντανά, ενώ έγιναν viral και οι αιχμηρές δηλώσεις του απέναντι στα κυβερνητικά στελέχη που συκοφάντησαν την συναυλία. Πάντα λακωνικός και ακριβής “πετσόκοψε” τους παράλογους επικριτές της Συναυλίας Ειρήνης.

«Εμένα μου κάνει εντύπωση ότι μία τέτοια συναυλία υπό άλλες συνθήκες ας πούμε, αν είχε γίνει με τα ίδια ονόματα, που είναι καμία 40αριά, μεταξύ των οποίων και πολύ γνωστά ονόματα, πώς θα πέρναγε τόσο απαρατήρητη από τα τέσσερα κυρίαρχα κανάλια; Μου κάνει εντύπωση”, ανέφερε στην τηλεφωνική παρέμβαση στην εκπομπή της Αναστασίας Γιάμαλη στο Kontra».

Συγκλονιστικές ήταν όλες οι εμφανίσεις με τον Γιώργο Νταλάρα και τη διαχρονική φωνή του να ξεχωρίζει, όπως και η Γιώτα Νέγκα με τη Νατάσσα Μποφίλιου να ξεσηκώνουν το κοινό. Απίθανος ήταν και ο Χριστόφορος Ζαραλίκος, όπως μας έχει συνηθίσει. Ευθύς, ξεκάθαρος και με απολαυστική σάτιρα απάντησε και πετσόκοψε κάθε επικριτή της Συναυλίας Αλληλεγγύης. Το κοινό ξέσπασε σε γέλια. Αναφέρθηκε στην ουσία των ημερών που δεν είναι η αποστολή όπλων στην Ουκρανία -όπως έπραξε ο Κ. Μητσοτάκης δίχως καν να συγκαλέσει το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών ή να συμβουλευτεί τον ίδιο του τον Υπουργό των Εξωτερικών- αλλά η Αλληλεγγύη και ο αγώνας για την Ειρήνη. Ειδικά στη χώρα μας, όπως και οι αγώνες για τη Δημοκρατία, έτσι και για την Ειρήνη, έχουν βαθιές ρίζες.

Κι εννοείται πως δεν θα μπορούσε να μην ειπωθεί το όνομα του Γρηγόρη Λαμπράκη. «59 χρόνια πριν. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης διαδήλωνε για την Ειρήνη. Και τον κατηγορούσαν για πράκτορα κι έστειλαν τον Κοτζαμάνη και τον σκότωσε. Αν ζούσε σήμερα ο Λαμπράκης θα πήγαινε πάνω-κάτω τον δρόμο έτσι!» και κράτησε ένα πανό με την λέξη «Ουκρανία» και το σήμα της Ειρήνης, όπως ήταν το γνωστό πανό του βουλευτή της ΕΔΑ που έλεγε «ΕΛΛΑΣ» στην πορεία ειρήνης το 1963.

«Αυτή είναι η δική μας πλευρά της ιστορίας. Να είστε υπερήφανοι που είστε εδώ απόψε», είπε στο κοινό ο Χριστόφορος Ζαραλίκος. Τα χειροκροτήματα έπεσαν βροχή για τον γνωστό κωμικό που έδωσε και αυτός τη δική του «νότα» στη βραδιά.

«Τίποτα δεν πάει χαμένο»-Το κλείσιμο της Συναυλίας

Στο τέλος της συναυλίας στο μικρόφωνο ανέβηκε η γνωστή και πολυαγαπημένη στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου απαγγέλοντας γνωστούς στίχους της που έχουν γίνει τραγούδια, όπως το «Δυνατά», με το σύνολο των καλλιτεχνών να κλείνει δυναμικά τη Συναυλία. «Τίποτα δεν πάει χαμένο», δεν θα μπορούσε να υπάρχει καταλληλότερο κλείσιμο για αυτή τη νύχτα από το τραγούδι του Μάνου Λοΐζου (μουσική) και του Μανώλη Ρασούλη (στίχοι). Αν και η Χαρούλα Αλεξίου πλέον έχει αποσυρθεί, η συλλογική ερμηνεία των καλλιτεχνών ήταν μοναδική με το κοινό να γίνεται ένα μαζί τους. Ο «Φοιτητικός Κόσμος» σας δίνει και μια γεύση από χθες το βράδυ.

Ευχαριστούμε πολύ την αναγνώστριά μας Κατερίνα Λεβέντη για το βίντεο από το κλείσιμο της Συναυλίας Ειρήνης.

Συνολικά για 4 ώρες, μέσα από διαχρονικές μελωδίες, ποιήματα, τις φωνές των καλλιτεχνών και του κόσμου που έδωσε το παρόν, στην Αθήνα φύσηξε ένας δυνατός αντιπολεμικός αέρας, παρά τη στάση της κυβέρνησης. Το μήνυμα ισχυρό, ξεκάθαρο και αυτό που αξίζει σε μια χώρα που έχει πρωτοστατήσει στους αγώνες για την Ειρήνη. Γιατί τα πραγματικά θύματα των πολέμων είναι μόνο οι λαοί. Κόντρα σε όσους χλευάζουν το αντιπολεμικό κίνημα και καπηλεύονται τον ανθρώπινο πόνο. Ενάντια στον καθένα που επιθυμούσε να διαστρεβλώσει το αγνό μήνυμα μιας συναυλίας για την ειρήνη που δοκιμάζεται. Χιλιάδες πολίτες έγιναν ένα σε ένα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι. Το Αντιπολεμικό Κίνημα ήταν χθες, είναι και θα είναι πάντα παρόν να θυμίζει αυτό που βροντοφώναξαν όλοι όσοι ήταν χθες στο κέντρο της Αθήνας: Η Ειρήνη είναι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα.

+ posts

Ονομάζομαι Βαγγέλης Βαλαβάνης. Συντάκτης, από τα ιδρυτικά μέλη του Φοιτητικού Κόσμου. Είμαι φοιτητής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Αν και ερωτευμένος βαθιά με την Ιστορία και το Ιστορικό-Αρχαιολογικό, ο αέρας των Πανελληνίων με έστειλε στο εξωτικό και γυναικοκρατούμενο Πάντειο. Ιστορία, η πρώτη αγάπη. Πολιτικές Επιστήμες η δεύτερη. Η συγγραφή όμως, μια και μοναδική. Ίσως ο μοναδικός τρόπος να μπορώ να είμαι κοντά και στις δυο μου αγάπες. Να εκφράζομαι, να προβληματίζομαι, να αναδεικνύω τα κακώς κείμενα της εποχής μου, να δέχομαι και να ασκώ κριτική, να…να…να… Να ταξιδεύω και να αναπνέω.
Γιατί αυτό είναι η συγγραφή. Μια ανάσα μες στην σκόνη του κόσμου. Μια πράξη βαθιά πολιτική και συναισθηματική. Γιατί η γραφή ήταν, είναι και θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργήματα του Ανθρώπου. Ο τρόπος του να αποτυπώσει την ψυχή του, το αέναο πάθος του για τη ζωή και να ακολουθεί το βαθύ του χτυποκάρδι. Ένα ταξίδι για να τον ανακαλύψουμε και να τον κάνουμε καλύτερο. Και αυτός εδώ στον Φ.Κ. είναι και ο δικός μας στόχος. Γράψτε. Προβληματιστείτε. Ανακαλύψτε και Ονειρευτείτε για τον δικό σας. Για έναν κόσμο που μας αξίζει. Για τον δικό μας κόσμο. Τον Φοιτητικό Κόσμο.