Όνειρο θερινής νύχτας

Του Άγγελου Μαγνήσαλη

Ένα ταξίδι. Στον Χρόνο, στον Χώρο, στην Ιστορία, στη Ζωή, στις Ιδέες.

Κάποιες νύχτες σκέφτομαι. Πώς θα ήταν;

Πώς θα ήταν μια βραδιά σε μια θερινή κατοικία. Κάπου, σε κάποια εξοχή μάλλον.

Ο Van Gogh, ο Ελύτης, ο Chaplin, ο Sartre, ο Χατζιδάκις, ο Rothko.

Στη βεράντα ο Dali γελάει με τον Duchamp. Έχουν ξεκαρδιστεί, κάνουν καλή παρέα.

Ο Καβάφης στο γραφείο σιωπηλός, στοχαστικός. Κάποια οπτασία φαντάζεται αρχαία, αλεξανδρινή.

Ο Camus και ο Brecht βαδίζουν στον κήπο. Συνάντησαν τον Rilke, κάτι θα πιούν, κάτι θα πουν.

O Βολταίρος έχει πιάσει κουβέντα στον Beckett, του οποίου ο νους, βέβαια, πάντα ξεφεύγει με τους πίνακες του Μόραλη και του Matisse, του Malevich και του Magritte. Σίγουρα δεν προσέχει πολύ τον συνομιλητή του.

Ο Κουν κάνει πρόβες με τον θίασό του. Λένε πως θα ανεβάσουν «Δον Κιχώτη»: Ο Κατράκης διεκδίκησε τον ομώνυμο ρόλο και τον πήρε, απλή υπόθεση. Δουλτσινέα η Audrey και Σάντσο ο Einstein.

Ο Freud κάθεται στην πολυθρόνα του, μόνος. Στον τοίχο πίσω του ζωγραφισμένο το «Μεγάλο Κύμα» του Hokusai. Τον πλησίασαν από νωρίς Pessoa με τον Prévert, αλλά δεν είχε πολλή όρεξη για κουβέντα. Άρχισαν να ψάχνουν επόμενο θύμα, το βρήκαν στο πρόσωπο του Zola…

Ο Kubrick, ο Hawking και ο Klimt ακούν στο σαλόνι δίσκους στο πικάπ: Chopin, Louis Armstrong, Nina Simone και ύστερα -αφού αποφάσισαν σήμερα να αφιερωθούν στη Μουσική- μιλήσαν για τον Ξενάκη και τον Stockhausen. Ξεχάστηκαν και πέρασε η ώρα.

Ο Ρίτσος στέκεται δίπλα στο μεγάλο παράθυρο και καπνίζει. Χαμένος στον καπνό του κοιτά τον κόσμο.

Ο Delon και ο Kierkegaard είχαν όρεξη για ποδόσφαιρο, έκανε καλό καιρό. Ο Fellini τέρμα, άμυνα ο Hugo, εξάρι ο Καραγάτσης και στις βαθιές μπαλιές ο Al Pacino. Ο Pele αναγκαστικά στον πάγκο μιας και στην κορυφή της επίθεσης έπαιξε ο Keaton. Άνιση μάχη. Ο Μητρόπουλος ως προπονητής διεύθυνε την ομάδα, αλλά μπήκε και αυτός στο ματς. Πώς να κρατηθείς;

Πιο αργά, κατά τις 9, ο Chekhov με τον Καστοριάδη ετοίμασαν δείπνο. Το κρασί το διάλεξε η Merilyn. Εκλεκτό κρασί.

Ο Παπανικολάου και η Λαμπέτη μάζεψαν τα διάφορα από το τραπέζι: βιβλία, σημειώσεις, χαρτιά, τσιγάρα και τα λοιπά και έστρωσαν τα σερβίτσια.

Καθίσαν όλοι. Πήραν τις θέσεις τους.

Φαντάζεστε κουβέντες, φαντάζεστε γέλια. Η φιλοσοφία, τα ταξίδια, ο έρωτας.

Υπήρξαν και εντάσεις, δεν το κρύβω. Ο Bukowski αρπάχτηκε λιγάκι με την De Beauvoir, αλλά τους ηρέμησε ο Λογοθετίδης που ευτυχώς καθόταν δίπλα τους. Καίρια παρέμβαση.

Η Σαπφώ έγειρε στη μεριά της Δημουλά και κάτι της ψιθύρισε, χαμογέλασαν παρέα.

Ο Αναγνωστάκης είχε φέρει γλυκό, το οποίο και σερβίρισαν αμέσως. Πετυχημένη επιλογή, μέχρι και ο Baudelaire δοκίμασε.

Μετά το τέλος του φαγητού μεταφέρθηκαν όλοι στο σαλόνι.

Καθίσαν όπου έβρισκαν: στο χαλί, τα μπράτσα από τις πολυθρόνες, τους μεγάλους καναπέδες, τις μαξιλάρες και τα σκαμπώ, όρθιοι, οκλαδόν, γονατιστοί, ξαπλωμένοι.

Άρχισε πάλι η κουβέντα. Καπνός, φωνές, απόψεις, παρεξηγήσεις, αστεία.

Έξω η καλοκαιρινή βραδιά ήταν μαγευτική. Η Σελήνη δέσποζε.

Κάποια στιγμή ο Μικρούτσικος πήγε στο πιάνο. Άρχισε να παίζει: «Οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia».

Όνειρο. Όνειρο καλοκαιρινό. Νύχτα καλοκαιρινή.

Ησυχία.

+ posts