«Όσο κρατάει ένας καφές»

«Όσο κρατάει ένας καφές»

Ο χρόνος μετρά αντίστροφα. Τελευταίες μας στιγμές, αλλά εμείς σπαταλάμε το τώρα, νομίζοντας ότι κρατά για πάντα. “Ήταν μια στιγμή και χάθηκε” θα πεις φεύγοντας…

Δεν έχουμε πια τι να πούμε. Σε κοιτάζω σαστισμένη, δεν ξέρω αν πρέπει να σου πω να μείνεις ή να σιωπήσω και να χαθείς για πάντα. Θέλει δύναμη να μένεις και κουράγιο να φεύγεις, και εσύ στις τελευταίες μας στιγμές φαινόσουν τόσο αδύναμος.

Ήσουν πράγματι τόσο αδύναμος ή απλά κενός – ποτέ δεν κατάλαβα.

Είσαι απέναντι. Για ακόμη μια φόρα, απέναντι και όχι δίπλα.

Ναρκοπέδιο η αγάπη, πόλεμος ο έρωτας.

Θυσία η στιγμή και καπνός το τέλος.

Σε κοιτάζω στα μάτια, ξανά όπως τότε. Δεν υπάρχει τίποτα που να μας ενώνει πια. Υπήρξε ποτέ πραγματικά, θα αναρωτηθώ κοιτάζοντάς σε να μπαίνεις στο αμάξι.

Τρέχω στα σκαλιά, ο πόλεμος τέλειωσε, η σάρκα μου κάηκε, δεν έχει μείνει τίποτα να σωθεί πια.

Τρέχω, η καρδιά μου πετάγεται και σ’ αγκαλιάζει, μείνε για λίγο, να ξεφύγω από το χαμό.

Στέκεις αμίλητος, κοιτάζεις στα μάτια την γυναίκα που σου δόθηκε ολόκληρη και εσύ της έδωσες μονάχα ένα ψήγμα της ύπαρξής σου: άραγε τόσο είχες να δώσεις ή απλά τόσος ήσουν;

Πόσο κρατάει ένας καφές: λίγο περισσότερο από τις περασμένες μας στιγμές, πολύ λιγότερο απ’ ότι αντέχεις.

Ξέρω ότι δεν θα σωθώ, έχω ήδη χαθεί και εσύ δεν λες λέξη.

Γιατί θέλει τόλμη να μένεις όταν δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα.

Και εσύ έφυγες και μου τα πήρες όλα.

+ posts

Γειαα! Ένα άβολο γεια σε όποιον τύχει να διαβάσει το «βιογραφικό μου». Ονομάζομαι Παναγιώτα Μητσοπούλου, αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν «Μήτσο», Γιώτα-το απεχθάνομαι-και αλλά σχετικά με την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μου παρατσούκλια που δεν είναι της παρούσης- κρίμα να με αντιπαθήσετε αμέσως-.Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στην ζωή νομίζω είναι το να εκφράζεσαι. Πολλές φορές όμως από φόβο -νομίζω κυρίως, το ψάχνω ακόμα- είτε δεν απευθύνουμε τις χρωματισμένες σκέψεις μας- συναισθήματα τις αποκαλούν κάποιοι- στα κατάλληλα πρόσωπα, είτε τα λόγια δεν σου έρχονται τις κατάλληλες στιγμές και έτσι αναγκάζεσαι να τις επαναπλάσεις στο μυαλό σου και ύστερα να τις μορφοποιήσεις στο χαρτί. Αυτό λοιπόν είμαι εγώ, η δειλία μου να μιλήσω, η ανάγκη μου να φωνάξω και η προσπάθεια μου να φυλάξω στιγμές και να τις φυλακίσω σε λεξεις.
Σε άλλα νέα η ζωή μου μοιράζεται μεταξύ Κορίνθου και Αθήνας, όπου σπουδάζω φιλολογία-ενίοτε. Μ΄αρέσει να τραγουδάω, να κάνω όμορφους περίπατους , πεθαίνω για πανκεικς με σοκολάτα μπουένο , α και καμιά φορά νευριάζω εύκολα- σχεδόν πάντα🤫.
Αυτή είμαι εγώ και εύχομαι μέσα από τα σκοτάδια των κειμένων μου , να ανακαλύπτετε το φως, που εγώ ακόμη ψάχνω.
Υ.Γ Να χαμογελάτε στην ζωή και εκείνη θα σας χαμογελάει δίπλα.
🌹🌻🎈