Τότε, τώρα και για πάντα το Πολυτεχνείο ζει

Τότε, τώρα και για πάντα το Πολυτεχνείο ζει

Πολυτεχνείο, 1973, εξέγερση, φοιτητές. Αυτές ήταν κάποιες λέξεις που είχαν μείνει στο μυαλό μου ως παιδί, όταν έφτανε η 17η μέρα του Νοεμβρίου. Θυμάμαι να νιώθω περηφάνια, όταν άκουγα από τους δασκάλους μου ότι πλήθος φοιτητών κατέλαβε το Πολυτεχνείο, ίδρυσε δικό του ραδιοφωνικό σταθμό και καλούσε τους πολίτες σε εξέγερση ενάντια στην Χούντα των Συνταγματαρχών. Δικτατορία τη λέγαν πολλοί και σήμαινε ότι κάποιοι λίγοι κατέλαβαν την εξουσία και στέρησαν πολλές ελευθερίες από το λαό. Επίσης φυλάκιζαν, εξόριζαν και βασάνιζαν όποιον άνθρωπο είχε αντίθετη άποψη από αυτή του καθεστώτος.

Αυτές οι πληροφορίες μου προκαλούσαν φόβο. Φόβο που σίγουρα ένιωθαν οι πολίτες εκείνη την περίοδο. Όμως οι φοιτητές, οι νέοι που πάντα παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, για να αλλάξουν τον σάπιο κόσμο των παλιών, πρωτοστάτησαν και σε αυτό και με τον αγώνα τους, το αίμα τους, κατάφεραν να ρίξουν την Χούντα. Πάλεψαν για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία και τα κατάφεραν. 

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα στο Πολυτεχνείο. Ήμουν Τετάρτη Δημοτικού. Ένιωσα δέος μπροστά στο μνημείο, στην πόρτα που έριξε το τανκ εκείνη την νύχτα και γέμισε με το αίμα των φοιτητών. Άφησα ένα γαρύφαλλο κι η μητέρα μου μού εξήγησε όλα όσα έβλεπα. Έπειτα περάσαμε στο εσωτερικό όπου είδα κάποιες φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Ένιωσα περήφανος που πάτησα στο χώρο που κάποιοι νέοι άνθρωποι πριν 36 χρόνια έχασαν τη ζωή τους μαχόμενοι για την ελευθερία τους ενάντια στους δικτάτορες, στους φασίστες.

Σήμερα επισκέφτηκα ξανά το χώρο του Πολυτεχνείου, 13 χρόνια μετά. 22 ετών πλέον εγώ, τελειόφοιτος του Παιδαγωγικού τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης και μέλος του Φοιτητικού Κόσμου. Τα συναισθήματα διαφορετικά, οι γνώσεις περισσότερες, η πολιτική άποψη κατά πολύ διαμορφωμένη, αλλά με μια κοινή συνισταμένη με την προηγούμενη φορά. Την τιμή και τον σεβασμό στους Φοιτητές που όρθωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη Χούντα. Ένιωσα μεγάλη εσωτερική συγκίνηση όσο βρισκόμουν στο χώρο αυτό, όσο συνομιλούσα με φοιτητές, όσο έβλεπα τον κόσμο που συνέχεια ερχόταν. Κυρίως όμως όταν έβλεπα μικρά παιδιά να αφήνουν το γαρύφαλλό τους και να παρατηρούν το χώρο του Πολυτεχνείου όπως εγώ παιδί. 

Το Πολυτεχνείο ζει. Ζει μέσα από τη μνήμη. Ζει μέσα από την τιμή στους φοιτητές αγωνιστές, ζει μέσα από τους αγώνες. Ζει από γενιά σε γενιά. Μας θυμίζει πάντα την αξία του αγώνα για την Ελευθερία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Σε μια εποχή που η κυβέρνηση εφαρμόζει πολιτική ακραίας καταστολής, το Πολυτεχνείο παραμένει ζωντανό και επίκαιρο. Όσο και να μας χτυπάνε, εμείς θα αγωνιζόμαστε.

Γιατί όπως λέει και ο μεγάλος μας ποιητής Τάσος Λειβαδίτης άλλωστε:

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος 

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι 

για την ειρήνη και το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις 

τα χείλη σου θα ματώσουν από τις φωνές.

Το πρόσωπο σου θα ματώσει από τις σφαίρες

μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω».

+ posts

Ονομάζομαι Θανάσης Σχοινάς και είμαι 4ετής φοιτητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΕΚΠΑ. Είμαι λάτρης των αθλημάτων και κυρίως του ποδοσφαίρου, ευαίσθητος στα κοινωνικά ζητήματα, θεατρόφιλος και μουσικόφιλος και στον ελεύθερο χρόνο μου αρέσει να διαβάζω βιβλία. Επιθυμώ ένα κόσμο που ο ρατσισμός, η βία και η αγένεια θα 'ναι άγνωστες λέξεις και η αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση, η ευγένεια και ο σεβασμός ευρέως διαδεδομένες. Άλλωστε... την Άνοιξη αν δεν τη βρεις την φτιάχνεις!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *