Eίναι εχθροί μας

Eίναι εχθροί μας

(Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, οι απόψεις και η γενικότερη υφή του κειμένου δεν εκφράζουν σαν σύνολο την συντακτική ομάδα του Φοιτητικού κόσμου. Το κείμενο αυτό εκφράζει τον Δημήτρη Δανόπουλο και κανέναν άλλο στο πλαίσιο του σάιτ. Θεμελιώδης αρχή του Φοιτητικού Κόσμου είναι η ελευθερία γραφής όλων των εκλεγμένων συντακτών της ομάδας. Αυτήν την ελευθερία επικαλούμαι και τώρα. Εκφράζω όμως μονάχα τον εαυτό μου και είμαι μονάχα εγώ υπεύθυνος για τα λεγόμενά μου.

Ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων για το έντονο υποκειμενικό στοιχείο. Κάποιες καταστάσεις σε κάνουν να αγανακτείς τόσο, ώστε το μόνο που σε νοιάζει είναι να καταδικάζεις κάτι που όλο σου το «είναι» φωνάζει πως είναι άδικο.)

Είναι εχθροί μας.

Αυτοί που βαράνε ντελιβεράδες για να πάρουν την δόση της εξουσίας και της αίσθησης ανωτερότητας που τους χρειάζεται για να επιτελούν το λειτούργημά τους. Αυτοί που κόβουνε κάθε λογής πρόστιμα επειδή κάποιος με ευγένεια τους χτυπά το κόμπλεξ τους στα μούτρα- και εκείνοι ανταποδίδουν λέγοντας πως «θα σου κόψω πρόστιμο επειδή το παίζεις μάγκας».

Eίναι εχθροί μας.

Αυτοί οι προστάτες του νόμου, που κόβουν μισό μηνιάτικο από συνταξιούχο παππού που έβγαλε λίγο τη μύτη από την μάσκα για να πάρει μια ανάσα, και που με δάκρυα τους παρακαλούσε να μην το κάνουν γιατί δεν θα έχει να ζήσει. Αυτοί που προστατεύουν τους νόμους, όσο ένας πρωθυπουργός τσαρλατάνος κάνει ταξίδια αναψυχής πάνω σε μηχανές χωρίς ίχνος μέτρου προστασίας.

Είναι εχθροί μας.

Αυτοί οι προστάτες της υγείας, που προσάγουν 15χρονα με μάσκες, ταυτότητες και μήνυμα για να τα χώσουν σαν αρουραίους σε τρύπες, στοιβαγμένα με άλλους τόσους φουκαράδες, χωρίς εξαερισμό, χωρίς φαΐ. Αυτούς που, για να τα αφήσουν να φύγουν, τα βάζουν να υπογράψουν ό,τι κατεβάσει η στομάχα τους υπό την απειλή της απείθειας.

Είναι εχθροί μας.

Αυτοί που μας κοιτούν με μισό μάτι, λες και έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας, λες και τους έχουμε σκοτώσει καμία μάνα. Αυτοί που με την πρώτη ευκαιρία θα μας χλευάσουν, θα μας απειλήσουν, θα μας τραμπουκήσουν.

Είναι εχθροί μας.

Αυτοί που όσο κόσμος πεθαίνει και σαπίζει κλεισμένος σε 4 τοίχους, ανήμπορος να κάνει το οτιδήποτε, περνάνε ανενόχλητοι νέους πτωχευτικούς κώδικες, διασύρουν το Σύνταγμα, καταπατούν δικαιώματα, αστυνομοκρατούν μια ολόκληρη κοινωνία όχι τόσο από φόβο διασποράς του ιού, όσο από φόβο για το τι θα γίνει στην Αθήνα έτσι και επιτρέψουν στον κόσμο να διαδηλώσει. Αυτοί που μας προσάγουν επειδή πάμε ένα λουλούδι σε ένα μνημείο, επειδή έτυχε να πέσουμε στο λάθος άτομο…

Μα τι έγινε ρε παιδιά, πόσα περιστατικά με λάθος άτομα χωράει μια  βδομάδα, μια ημέρα;

Είναι εχθροί μας.

Αυτοί που εγκλωβίζουν μαθητές στο mall, τους ψοφάνε στα δακρυγόνα και τους χτυπάνε επειδή τόλμησαν να διαδηλώσουν.

Είναι εχθροί μας.

Αυτοί που θα σε προσάγουν σε μια ειρηνική πορεία και θα σου απαγγείλουν κάθε λογής κατηγορία. Και άντε να αποδείξεις πως δεν είσαι «ελέφαντας».

Αυτοί που μπαίνουν σε σπίτια με κρότου λάμψης.

Που προσάγουν μια ολόκληρη οικογένεια χωρίς λόγο, που ξεπερνάνε κάθε όριο, προκειμένου να μας τρομοκρατήσουν και να μας κάνουν να αδρανοποιηθούμε.

Είναι εχθρός μας.

Αυτός, και ο κάθε σκύλος που έχει το θράσος να ατιμάζει ένα νεκρό παιδί. Αυτός και ο κάθε σκύλος που τραβά όπλο, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, προς ένα παιδί.

Και μεγαλύτερος εχθρός, ο κάθε σκύλος υπουργός, η κάθε σκυλίσια κυβέρνηση που δίνει πάτημα και άλλοθι σε αυτά τα εγκλήματα. Και που δεν έχει την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να υποβάλει την παραίτησή του, και να απαλλάξει μια και καλή τον τόπο από την πολιτική του παρουσία.

Είναι εχθροί μας, και μας το δηλώνουν κάθε μέρα. Περιστατικό με περιστατικό, αυθαιρεσία με την αυθαιρεσία. Μια συμμορία τραμπούκων που τρομοκρατεί τους πολίτες, όσο η Ελλάδα καίει στον πυρετό, την απόγνωση και την αδικία. Έως πότε θα παίζει η αστυνομία τον ρόλο του Κρατικού δήμιου; Έως πότε θα βλέπουμε πράσινο, χακί και θα τρέχουμε λες και είδαμε άγριο θεριό.

Πρέπει να πούμε όχι. Γιατί όσο γυρνάμε το κεφάλι μας από τα περιστατικά αυτά, η πρακτική αυτή γίνεται συνήθεια. Η συνήθεια γίνεται καθημερινότητα. Η καθημερινότητα γίνεται κάτι το λογικό. Δεν γίνεται να το αφήσουμε να συμβεί αυτό. Ας πάρουμε τα παραδείγματα της Γαλλίας, της Αμερικής, της Αλβανίας, και ας καταλάβουμε ότι δεν γίνεται να θυσιάζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια στον βωμό ενός ιού για πάντα.

+ posts

Με λένε Δημήτρη Δανόπουλο. Σπουδάζω Νομική στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μ αρέσει να γράφω, να εκφράζω τη σκέψη μου σε ένα κείμενο στο οποίο ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση και να αλληλοεπιδράσει μ΄ αυτό, κυρίως δε να συγκεντρώνω το χάος του κεφαλιού μου σε ένα οργανωμένο πλαίσιο. Το αν γίνεται να συμβαίνει πάντοτε αυτό, είναι άλλη υπόθεση...