‘The Father’: Όσκαρ για Χόπκινς και συνειρμοί με τη φρικιαστική υπόθεση του γηροκομείου στα Χανιά

‘The Father’: Όσκαρ για Χόπκινς και συνειρμοί με τη φρικιαστική υπόθεση του γηροκομείου στα Χανιά

Σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας -βραβευμένης πανηγυρικά με το βραβείο Όσκαρ- ο Άντονι Χόπκινς αναμετράται στην ταινία ‘The Father’ με τη φθορά και τη φαυλότητα της άνοιας. Στη μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Φλοριάν Ζέλερ, με σκηνοθεσία του ιδίου στη μεγάλη οθόνη, ο 80χρονος Άντονι που πάσχει από γεροντική άνοια δέχεται (;) τη φροντίδα της κόρης του Αν. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο “χωροχρόνο” όπως τον βιώνει ο Άντονι, με συχνή δηλαδή τη σύγχυση της μέρας με τη νύχτα, της πραγματικότητας με την αμυδρή ανάμνηση και την αδυναμία αναγνώρισης προσώπων, ακόμη και της ίδιας της κόρης του. Όλα αυτά, μάλιστα, συνδυασμένα με συχνές σκηνές-λούπες, διαλόγους και αλληλεπιδράσεις που εμπλέκονται στη μνήμη του -άρα και στην ταινία- και τεχνάσματα ωρολογιακού μοντάζ του, επίσης υποψηφίου για Όσκαρ, Γιώργου Λαμπρινού. Οι γυναικείοι ρόλοι της ταινίας, όπως η Αν και δύο βοηθοί που θα τον φροντίσουν, παρουσιάζονται ως στοργικοί χαρακτήρες. Σε αντίθεση με τους ανδρικούς, όπως ο σύντροφος της Αν, που εκφράζει ενώπιον του την αγανάκτησή του, αλλά και το γιατρό του γηροκομείου όπου καταλήγει, που φέρεται να τον κακοποιεί.

Εδώ γίνεται αναπόφευκτα ο συνειρμός

Εάν μία ταινία, με ανεπανάληπτη βέβαια την ερμηνεία των πρωταγωνιστών Χόπκινς και Κόλμαν στο ρόλο της Αν, καταφέρνει με απέριττους, ωμούς διαλόγους να συγκινήσει και τον πιο απαθή θεατή, η πραγματικότητα έρχεται να την καλύψει. Η υπόθεση με τους θανάτους ηλικιωμένων σε γηροκομείο των Χανίων τελεί υπό διερεύνηση της δικαιοσύνης με ένα φάκελο 20 καταθέσεων και μαρτυριών πρώην εργαζομένων στο ίδρυμα. Η υποψία των αρχών, και όχι μόνο, είναι σαφής καθώς ανάμεσα στους 68 νεκρούς του γηροκομείου από το 2020 ερευνάται το εάν υπήρξε άκληρος ηλικιωμένος ο οποίος μάλιστα να υπέγραψε τη διαθήκη του πριν καταλήξει στο ίδρυμα. Τα αδικήματα που διερευνώνται αφορούν τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και την ανθρωποκτονία με δόλο, δια παράλειψης και κατά συρροή. Πληροφορίες του ΑΝΤ1 κάνουν λόγο για κακομεταχείριση των τροφίμων με σωματική κακοποίηση, ελλιπή σίτιση και κακές συνθήκες υγιεινής.

Η σοκαριστική μαρτυρία του πρώην εργαζομένου

Είδα να πεθαίνουν οι άνθρωποι. Στην αρχή 3-4 άτομα. Μετά μέσα σε μια βδομάδα πέθαναν 14 άτομα. Δούλευα από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο εκεί πέρα. Είχα πάει ως βοηθός νοσηλευτή. Οι συνθήκες ήταν πολύ άθλιες. Κακομεταχείριση των γερόντων. Τους έδιναν χάπια έτσι ώστε να είναι σε καταστολή, σκουπίζαμε με μία πετσέτα 5 άτομα παρόλο που έβγαζαν σπυριά. Αντί για πάνες τους έβαζαν ουροκαθετήρα για να μην λερώσουν“, δηλώνει μεταξύ άλλων στο ΣΚΑΙ.

Εν συνεχεία δήλωσε ότι ενημέρωσε και ο ίδιος την ιδιοκτήτρια του ιδρύματος κατηγορώντας την ότι ενώ γνώριζε, το παράκαμπτε χάριν του κέρδους που της απέφεραν οι τρόφιμοι, ήτοι 800-1000 ευρώ το μήνα έκαστος. Αναφέρθηκε επίσης σε ένα περιστατικό του οποίου έγινε μάρτυρας και κατήγγειλε στις αρχές.

“Ήταν η βάρδια μου. Ξαφνικά ακούσαμε ένα γδούπο και τρέξαμε να δούμε τι συμβαίνει. Η γυναίκα είχε πέσει κάτω και την σηκώσαμε. Έτρεχε αίμα από το κεφάλι γιατί είχε χτυπήσει. Επειδή είδα ότι δεν ήταν καλά είπα να πάει νοσοκομείο, αλλά η υπεύθυνη μου είπε ότι δεν ξέρω από αυτά και το μόνο που έκανε ήταν να γελάσει. Δεν την πήγαν νοσοκομείο όπως έπρεπε. Την άφησαν στο έλεος του Θεού. Της έβαλαν απλά κάποιες γάζες και την επόμενη μέρα δάγκωσε την γλώσσα της κόβοντας ένα κομμάτι και την επόμενη (την Τρίτη μέρα) απεβίωσε. Πιο πριν είχαν πάρει οι συγγενείς και η ιδιοκτήτρια τους είχε πει ότι ήταν καλά, ενώ η γυναίκα πέθαινε και όταν έκλεισε το τηλεφώνημα γέλασε”.

Ο θάνατος της αποδόθηκε, όπως και όλοι οι προηγούμενοι στο ίδρυμα, σε ανακοπή καρδιάς. Γνωμάτευση για αυτόν όπως βεβαίως και για τους προηγούμενους έδινε ένας (!) γιατρός όπου είχε υπό την ευθύνη του τις δεκάδες των ηλικιωμένων του οίκου “ευγηρίας”.

“Άλλαξαν την αγωγή ψυχοπαθούς, τους δένανε στο υπόγειο”

Άλλη μία μαρτυρία αυτή τη φορά στο MEGA της κόρης 60χρονης με ψυχική νόσο, η οποία κάνει λόγο για αλλαγή αγωγής, χορήγηση ισχυρών κατασταλτικών χαπιών και πρόσδεση της μητέρας της μαζί με άλλους ηλικιωμένους στο υπόγειο του κτιρίου. Η εν λόγω περίπτωση συγγενή αποτρέπει τον καθένα μας από το να “κουνήσει το δάκτυλο” των ευθυνών περί εγκατάλειψης του γονιού. Πρόκειται για μία μητέρα μονογονεϊκής οικογένειας, εργαζόμενη σε ξενοδοχεία, με ότι αυτό συνεπάγεται σήμερα αλλά και διαχρονικά. Δε μπορεί κανείς να εικάζει και να καταδικάζει, όταν μάλιστα στην εξίσωση ενυπάρχουν παιδιά και άτομο με ψυχική νόσο. Τα διλήμματα και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει κανείς, έχοντας δει μάλιστα τη μεταχείριση του ίδιου του του γονιού, μόνο τραγικά μπορούν να χαρακτηριστούν και είναι σίγουρα αρκετά βασανιστικά για να μας κάνουν να σωπάσουμε μπροστά στο δράμα που ήδη ζουν.

Αν κάτι μπορεί να προβληματίσει τον καθένα είναι το πώς μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο η απανθρωπιά και η απληστία. Επίσης το τι εύφορο έδαφος βρίσκει σε ένα περιβάλλον με τεράστιο κενό σε δημόσιες και επαρκείς δομές φροντίδας για τους ηλικιωμένους και την πλήρη ανάθεσή του στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς κανένα έλεγχο από δημόσιους φορείς.

+ posts