Λίγο blues, λίγο rock, λίγο jazz / Μια ΦΚ Συνέντευξη από τους U.B.P

Λίγο blues, λίγο rock, λίγο jazz / Μια ΦΚ Συνέντευξη από τους U.B.P

«Συναντήσαμε» τους U.B.P. (UnknownBlues Project), μια νεανική πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα με ωραίο τζαζ, μπλουζ και ροκ ήχο που δίνουν πνοή οξυγόνου στη νεανική μουσική σκηνή! Ελάτε να τους γνωρίσουμε γιατί, παίδες, προσωπικά πιστεύω ότι σε λίγα χρόνια θα πηγαίνουμε να τους ακούμε σε μεγάλες σκηνές…

1. Πώς προέκυψε το όνομά σας;

-Το όνομα προέκυψε μάλλον τυχαία και είναι ο ορισμός του “ουδέν μονιμότερον του προσωρινού”. Πριν την ένταξη της Ινώς Χρόνη τα τέλη του 2021, η μπάντα αποτελούνταν από εμένα (Γιάννης Διαμαντόπουλος), τον Αλέξανδρο Παπαβασιλείου και τον Νίκο Ναούμ. Η πρώτη επαφή με τα παιδιά έγινε στο Κοινωνικό Φροντιστήριο Δάφνης-Υμηττού όπου παρακολουθούσαν μαθήματα θεωρητικής κατεύθυνσης με καθηγητή τον υποφαινόμενο. Πολύ σύντομα, αφού ανακαλύψαμε ότι έχουμε κοινά γούστα στην μουσική και μια καλή συνεννόηση, αρχίσαμε να παίζουμε κάποια jam sessions στα οποία η χημεία μεταξύ μας ήταν έκδηλη. Έτσι λοιπόν, δημιουργώ μια κοινή συνομιλία με τους τρεις μας στο Messenger και την ονομάζω UnknownBlues-Rock Project, εκφράζοντας την επιθυμία μου, αφού ολοκληρώσω την στρατιωτική μου θητεία, να συνεργαστώ με τα παιδιά σε κάποιο άγνωστο μπλουζ-ροκ πρότζεκτ που ακόμα δεν ήξερα τι θα ήταν. Περιττό να αναφέρω, ότι το όνομα δεν άλλαξε ποτέ και αφού αφαιρέσαμε το “Rock” (στον τίτλο μονάχα και όχι στην μουσική μας!) το κρατήσαμε για επίσημο όνομα. Το Blues στο όνομα συμβολίζει τόσο το μουσικό είδος όσο και την ιδεολογία, τις επιρροές και την διάθεση σε αρκετά από τα κομμάτια μας.

2. Πώς θα προσδιορίζατε τη μουσική ταυτότητα της μπάντας σας;

Γ: Εδώ μας βάζεις δύσκολα! Αρκετές φορές το έχουμε συζητήσει και μεταξύ μας, ακριβώς διότι τα πρωτότυπα τραγούδια που γράφουμε έχουν μικρή σχέση το ένα με το άλλο. Εμείς για να βγούμε από την δύσκολη θέση λέμε ότι παίζουμε UBPέϊκα! Πέρα από την πλάκα, η μουσική μας ταυτότητα αναπόφευκτα έχει επηρεαστεί από τις διαφορετικές μουσικές επιρροές των μελών μας, όπως θα πούμε και παρακάτω εκτενέστερα. Εγώ προσωπικά, ακριβώς επειδή ο όρος Rock είναι τόσο αόριστος και τόσο γενικός, θεωρώ ότι μας καλύπτει.

Ι: Όταν πρωτομπήκα στην μπάντα, τα παιδιά είχαν κι από ένα διαφορετικό κομμάτι να μου δείξουν, με μεγάλη αγάπη για ένα συγκεκριμένο που το λες και progressive, δεν θα πω περισσότερα! Εξεπλάγην πολύ ευχάριστα, διότι κατάλαβα ότι είναι πολυσχιδής η μουσική που επρόκειτο να γράφουμε από δω και πέρα και ότι είναι ανοιχτοί σε νέες και διαφορετικές ιδέες. Νομίζω είναι σημαντικό φυσικά να έχεις μια ταυτότητα ως μπάντα αλλά πιο πολύ να πειραματίζεσαι με καινούριες ιδέες, να μην βάζεις ταμπέλες.

Ν: Εγώ θα περιέγραφα το είδος μας ως μια μίξη πολλαπλών στοιχείων, κάτι σαν εναλλακτική κλασσική ροκ με στοιχεία blues.

Α: Αυτή είναι πραγματικά μια πολύ δύσκολη ερώτηση, καθώς και εμείς δεν έχουμε ξεκάθαρη απάντηση! Όσον αφορά τα δικά μας κομμάτια, το σίγουρο είναι ότι αυθόρμητα όλοι βάζουμε ο καθένας μας τις δικές του προσωπικές επιρροές και συνολικά βγαίνει κάτι τρομερό που μας αρέσει πολύ. Σίγουρα συνδυάζουμε πολλά στοιχεία, καθώς ο ήχος μας είναι πιο «παλιός» αλλά τα κομμάτια βγαίνουν πιο alternative με έντονη μπλουζ προσέγγιση. 

3. Από ποια μέλη αποτελείται η μπάντα; Πείτε λίγα λόγια ο καθένας σας για τον εαυτό του και τη συμμετοχή του στην μπάντα.

Γιάννης Διαμαντόπουλος-Κιθάρα/Φωνητικά: Εγώ είμαι ο μεγαλύτερος ηλικιακά της παρέας. Τα πάθη μου είναι τρία: Ιστορία, Μουσική και Αθλητισμός. Τη χρονική περίοδο που μιλάμε κατανέμω τον χρόνο μου μεταξύ των τριών, όντας υποψήφιος διδάκτωρ Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, μέλος των UBP και δρομέας μεγάλων αποστάσεων θα τολμήσω να πω. Στην μπάντα θέλω να πιστεύω ότι συνέβαλλα στην ανάπτυξη των μπλουζ στοιχείων στα τραγούδια τόσο στιχουργικά όσο και μελωδικά, αν και αυτά είναι πιο «κρυμμένα».

Ινώ Χρόνη-Τραγούδι/Πλήκτρα: Εγώ είμαι το μόνο θηλυκό της παρέας. Φοιτήτρια στο τμήμα Ψυχολογίας του Καποδιστριακού και δυνάμει μουσικοθεραπεύτρια! Η μουσική υπάρχει στη ζωή μου από μικρή ηλικία αλλά η αγάπη μου γι’ αυτή είναι παντοτινή και απεριόριστη, οπότε αποφάσισα ότι θέλω να συγκεράσω τις ακαδημαϊκές μου σπουδές με το χόμπι μου. Παράλληλα, στον ελεύθερο μου χρόνο μελλοντικά με φαντάζομαι να ασχολούμαι πάνω στη μουσική, κάνοντας εμφανίσεις και ηχογραφώντας πρωτότυπη δικιά μου μουσική/της μπάντας μου. Επίσης, είμαι λάτρης της μόδας και της καλαισθησίας αλλά και όλων των τεχνών γενικότερα. Στη μπάντα ήρθα για να δώσω φωνή στα κομμάτια μας, ενισχύοντας τη συναισθηματική επικοινωνία και την αμεσότητα, να φέρω τις δικές μου ιδέες στα κομμάτια τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, υλοποιώντας τες και στην πράξη μέσω των πλήκτρων. Τέλος, ήρθα, γιατί μια μπάντα που δεν αποτελείται μόνο από άνδρες, έχει περισσότερο ενδιαφέρον!

Νίκος Ναούμ-Ντραμς: Εγώ είμαι ο Βενιαμίν της παρέας! Τα δύο μεγαλύτερα ενδιαφέροντά μου είναι το αυτοκίνητο και η μουσική. Με τα κρουστά άρχισα να ασχολούμαι κάπου στα 15 μου, καθώς ξέθαψα από το πατάρι ένα παλιό ηλεκτρονικό ντραμκιτ (το οποίο ονομάζω κουζινέτο λόγω του σχήματός του). Εκεί ξεκίνησα τις πρόβες μου. Μετά γνώρισα τον μπασίστα, τον Αλέξανδρο, γίναμε πολύ καλοί φίλοι μέσα από την μουσική και στην πορεία γνωρίστηκα και με τον Γιάννη και την Ινώ και νομίζω δέσαμε σε ένα εξαιρετικό παρεάκι, το οποίο γουστάρει τη φάση με τη μουσική. Προσωπικά, στη μουσική μας θέλω ως ντράμερ να δίνω τον παλμό και να κρατάω ζωντανό το κομμάτι, με διάφορες δυναμικές εναλλαγές.

Αλέξανδρος Παπαβασιλείου-Μπασίστας/Φωνητικά: Εγώ μάλλον είμαι ο musicgeek της παρέας. Τελειόφοιτος στο τμήμα μουσικής τεχνολογίας, λάτρης της μουσικής από παιδική ηλικία, κάτι το οποίο οφείλω στους γονείς μου οι οποίοι με ενέταξαν στο χώρο αυτό, μέσω ακουσμάτων τόσο του πατέρα μου (ο οποίος είναι μια μουσική βιβλιοθήκη) όσο και της μητέρας μου που ακούει πιο μέταλ συγκροτήματα. Σίγουρα όμως έπαιξαν ρόλο και τα γονίδια, καθώς πολύ πριν την γέννησή μου, οι γονείς μου είχαν ένα συγκρότημα με τον πατέρα μου στα ντραμς και την μητέρα μου στο μπάσο (και οι δύο έκαναν τα φωνητικά). Το πρώτο μου όργανο ήταν τα ντραμς τα οποία ξεκίνησα στην Πέμπτη Δημοτικού με λίγη βοήθεια από τον πατέρα μου, μετά προχώρησα στην κιθάρα και στο μπάσο και πρόσεξα ότι με ενδιαφέρει πιο πολύ ο ρόλος του μπασίστα σε ένα συγκρότημα οπότε και αυτό ακολούθησα. Στην πορεία έμαθα και λίγα φωνητικά, λίγο πιάνο, λίγο φλάουτο και μάλλον θα συνεχίσω να μαθαίνω κι άλλα στο μέλλον! Θέλω να πιστεύω πως στην μπάντα λειτουργώ όπως ακριβώς και ο ρόλος μου, μια γέφυρα δηλαδή, ώστε να βγει κάτι πολύ καλό. Πέρα από τη μουσική έχω αρκετά άλλα ενδιαφέροντα όπως είναι η ζωγραφική, εκδρομές, περίπατοι, κάμπινγκ, καγιάκ, ιππασία και άλλες τέτοιες δραστηριότητες σε φυσικά τοπία μακριά κυρίως στο βουνό (να ξεφύγουμε και λίγο από την πόλη βρε αδελφέ!). Και γενικότερα πολλή γυμναστική.

4. Ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές;

Γ: Από την γέννησή μου έως τώρα μεγάλωσα σε ένα μουσικό περιβάλλον και υπαίτιοι αυτού ήταν ο πατέρας μου και δύο θείοι μου. Η οικογένεια τρέφει μια πολύ μεγάλη αγάπη για τον βασιλιά της RnR, Elvis Presley, σε σημείο που τον νιώθουμε ως οικογενειακό μέλος! Ο πατέρας μου είναι από τους μεγαλύτερους φαν του Έλβις, γνωρίζοντας τα πάντα για αυτόν όποτε το μικρόβιο της «Ελβισίτιδας» το κόλλησα και εγώ. Ο αδερφός του πατέρα μου ανέλαβε να μου δείξει συγκροτήματα και καλλιτέχνες πριν την εποχή της ροκ, από το 60’ και πίσω. Με πάνω από 2.500 δίσκους στην κατοχή του κάναμε ακροάσεις από διάφορα μουσικά είδη όπως Doowop, Rockabilly, Soul, Blues, Pop, Surf και πολλά άλλα. Τέλος, ο έτερος θείος μου έδειξε τον δρόμο για τα πιο γνωστά μονοπάτια της ροκ με Beatles, LedZeppelin, Cream κλπ. Από εκεί και πέρα, την μουσική εξερεύνηση την ανέλαβα προσωπικά!

Ι: Σαν παιδί, θυμάμαι τον πατέρα μου να βάζει τέρμα στο στερεοφωνικό διάφορες ροκιές, με αγαπημένους τους DeepPurple, LedZeppelin, Beatles κ.α., εγώ να κοπανιέμαι στο ρυθμό και εκείνος να με φωνάζει “παλιοροκού”! Ωστόσο, σαν μαθήτρια κλασικού πιάνου, είχα περιορισμένα ακούσματα, στραμμένα κυρίως στην ποπ μουσική που ήταν δημοφιλής τότε στους εφήβους και δεν ψαχνόμουν πολύ. Με την είσοδό μου στις σύγχρονες σπουδές άρχισα να ανακαλύπτω όλο το μεγαλείο της jazz, rock, blues&soul. Στο πιάνο, με εκφράζει πολύ η jazz και η blues ενώ στη φωνή πιο πολύ η blues-rock. Αγαπημένοι καλλιτέχνες είναι: η AmyWinehouse, η BethHart, η AliciaKeys, ο BillyJoel κ.α. και από συγκροτήματα οι Queen, οι Beatles, οι PinkFloyd, οι Red HotChiliPeppers και από πιο καινούριους οι Black Pumas.

Ν: Εάν έλεγα ότι μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ακούγονταν τα πάντα, θα φαινόμουν κλισέ. Θα πω επομένως ότι στο σπίτι δεν ακούγαμε deathmetal και Μπέσσυ Αργυράκη! Όπως και να έχει, γνώρισα πολλά μουσικά είδη μέσα σε αυτό το περιβάλλον και έμαθα να ακούω πολλούς διαφορετικούς ήχους. Αυτό που με κέρδισε όμως κυρίως ήταν η ροκ μουσική· και μάλιστα η εποχή των 60s και 70s. Κύρια επιρροή στο παίξιμό μου είναι ο JohnBonham (ντράμερ των LedZeppelin), αλλά παίρνω και ιδέες από άλλες μπάντες, όπως PinkFloyd, Toto, Jimi Hendrix Experience, και από πιο μοντέρνα σχήματα Muse και Red HotChiliPeppers.

Α: Όπως και με τις παραπάνω περιπτώσεις, καθοριστικό ρόλο στα ακούσματά μου είχαν οι γονείς μου. Ο πατέρας μου με έβαζε να ακούσω σχεδόν τα πάντα, από πολύ γνωστά μέχρι και πολύ άγνωστα συγκροτήματα, από jazz μέχρι μέταλ. Κυρίως όμως η αδυναμία του ήταν, είναι και θα είναι το progressive rock. Η μητέρα μου έβαζε να ακούω κυρίως μέταλ αλλά και μπαλάντες, ενώ τώρα τελευταία μου βάζει έντεχνα ελληνικά. Πλέον οι μουσικές μου επιρροές (αυτές που με έχουν εξελίξει σαν μουσικό) είναι σίγουρα οι IronMaiden, οι Beatles, οι Yes, AmonAmarth, Opeth κι άλλες…

5. Με ποια γνωστή μπάντα του εξωτερικού θα φανταζόσασταν να βρίσκεστε στην ίδια μουσική σκηνή παίζοντας μπροστά από ένα τεράστιο πλήθος;

Γ: Σαν Γιάννης ασυζητητί θα ήθελα να παίξω με τον EricClapton, για τον οποίο τρέφω μεγάλο μουσικό θαυμασμό και αγάπη. Ως U.B.P. θα μου άρεσε να μοιραστώ την σκηνή με τους ανερχόμενους Gretavan Fleet και τον Gary ClaΙ: Ομολογώ πως δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό, καθώς πρέπει να προηγηθούν κάποια στάδια απομυθοποίησης! Αυθόρμητα σκεπτόμενη θα ήθελα πολύ με τη BethHart, γιατί είναι μια πολύ εκφραστική ερμηνεύτρια που δεν φοβάται να τσαλακωθεί πάνω στη σκηνή και πιστεύω ότι θα μου έδινε τον αέρα. Σαν UBP θα μας φανταζόμουν να παίζουμε με τους Black Pumas!

Ν: Σε έναν φανταστικό κόσμο, θα ήθελα πάρα πολύ να ανοίγω τους LedZeppelin! Πιο ρεαλιστικά θα μου άρεσε πολύ να παίξω με την BethHart, τους Greta Van Fleet, αλλά και με τους Muse και (ίσως) και τους PinkFloyd.

Α: Αυτή είναι μια εξίσου δύσκολη ερώτηση, γιατί τα συγκροτήματα που ιδανικά σε ένα φανταστικό κόσμο θα ήθελα να παίξουμε μαζί σαν U.B.P. είναι οι Beatles, οι Zeppelin για να ονοματίσω λίγα. Σαν Αλέξανδρος θα ήθελα να παίξω με τους Beardfish, με Doobiebrothers, Opeth κι άλλες…

6. Τι είναι για σας μουσική και ποια θα χαρακτηρίζατε ως «καλή» μουσική;

 -Γ: Έχω κάνει αυτή την συζήτηση αμέτρητες φορές και κάθε φορά «πιάνω» τον εαυτό μου να αλλάζει γνώμη. Παλαιότερα είχα πιο ελιτιστικές απόψεις αλλά στην μουσική δεν είναι όλα μαύρο και άσπρο. Τα γούστα είναι υποκειμενικά: κάποιος μπορεί να ανατριχιάσει στο άκουσμα του Layla του EricClapton και άλλος στο Απορώ Αν Αισθάνεσαι Τύψεις φερ’ειπείν. Δυο άκρως αντίθετα είδη με ίδιο αποτέλεσμα όμως. Είναι πολλοί παράγοντες που παίζουν ρόλο και από τους πιο σημαντικούς είναι ο στόχος, κατά την άποψή μου, δηλαδή για ποιο λόγο γράφεις ένα τραγούδι. Υπάρχουν τραγούδια με νόημα και μήνυμα (π.χ. Strange Fruit-Billie Holiday, A Change Is Gonna Come-Sam Cooke και πολλά άλλα), άλλα με απίστευτη εξιστόρηση γεγονότων (Hurricane-Bob Dylan), άλλα για έναν χαμένο έρωτα βγαλμένο από τα βιβλία του Δάντη (Bell Bottom Blues-Derek and the Dominos) και άλλα που στοχεύουν εξ ολοκλήρου στη διασκέδαση. Ένας ακροατής μπορεί να ξεχωρίσει πιστεύω ένα αδύναμο κομμάτι και να παραδεχτεί ένα σφαιρικά καλό, και ας μην του αρέσει το είδος.

Ι: Κατά την ταπεινή μου άποψη δεν υπάρχει κατηγορηματικά “καλή” και “κακή” μουσική, όπως δεν συμμερίζομαι και τους “Flat Earthers”, που διατηρούν μια αρκετά δογματική αντίληψη! Κάθε τι είναι υποκειμενικό, διαφέροντας όχι μόνο από άνθρωπο σε άνθρωπο αλλά και από διάφορες περιόδους ζωής του ίδιου του ανθρώπου. Η μουσική, αν και έχει καταλήξει ένα εμπορικό προϊόν, ας μην ξεχνάμε ότι προπάντων είναι ένα μέσο θεραπείας της ψυχής. Εγώ σαν Ινώ, θεωρώ ποιοτική τη μουσική που μου αρέσει στο αυτί μου και μετά που έχει κάποιο νόημα το περιεχόμενό της. Η ξένη μουσική με εκφράζει πιο πολύ, χωρίς να αποκλείω κάποια παλιά καλά ελληνικά κομμάτια και διασκευές τους, που μπορούν να τα απογειώσουν. Δηλώνω επίσης προτίμηση στα πιο δυναμικά κομμάτια, τα πιο “χορευτικά”.

Ν: Καλή μουσική είναι αυτή που μιλάει στην ψυχή σου. Γιατί στο φινάλε, δεν παίζει ρόλο ούτε η τεχνική, ούτε το πόσες νότες θα παίξεις. Πολλές φορές η δύναμη της μουσικής κρύβεται στις παύσεις. Επομένως καλή μουσική θεωρώ οποιοδήποτε κομμάτι (ανεξαρτήτως είδους) που μπορεί να με επηρεάσει. Είτε θα με κάνει να χορέψω, είτε θα με κάνει να συγκινηθώ, είτε οτιδήποτε.

Α: Όπως και στην περίπτωση του Γιάννη, παλιά είχα πιο ελιτίστικες απόψεις πάνω στο θέμα (ευτυχώς δεν είμαι ο μόνος!). Πλέον έχω συνειδητοποιήσει πως όλα τα είδη, εξυπηρετούν σε ένα σκοπό τον οποίο εκφράζει ξεχωριστά τον καθένα π.χ. εμένα δεν με εκφράζει η σημερινή ποπ μουσική αλλά άλλους τους εκφράζει, γιατί βγάζουν τέλειες χορογραφίες. Το σίγουρο πάντως κατ’ εμέ είναι ότι, ανεξάρτητα το είδος, αν καταντήσει η μουσική να βγαίνει μόνο για το χρήμα και όχι από την ψυχή σου, μετά από μόνο του δεν θεωρείται μουσική αυτό!

7. Ποια η γνώμη σας για τα σύγχρονα μουσικά πρότυπα (trappers) που έχουν ιδιαίτερη απήχηση στις πιο νεανικές ηλικίες;

Γ: Είθισται κάθε -μουσική- γενιά να «κράζει» την επόμενη και αρκετές φορές αναρωτιέμαι αν έχουμε πέσει θύματα αυτού και εμείς. Πόσο κρίθηκαν τότε οι Beatles και ο Elvis τόσο για την μουσική όσο για την εμφάνιση ή τα ήθη που περνούσαν στο νεανικό κοινό και το οποίο διέφθειραν σαν άλλοι «Σωκράτηδες». Από την άλλη σκέφτομαι ότι μουσικά δεν είμαστε τόσο συντηρητικοί, σχεδόν τίποτα δεν σοκάρει στη μουσική· έχουν ειπωθεί και έχουν (επί)δείξει τα πάντα. Είναι πολύ διαφορετικό να εξιστορείς μια ιστορία μέσα από τα τραγούδια σου και άλλο να το κάνεις πράξη και τρόπο ζωής. Στιχουργικά αίσχη και ανέμπνευστες μελωδίες έτοιμα προς μαζική κατανάλωση. Στην τελική μόδα είναι και θα περάσει. Οι ακροατές κατά συντριπτικό ποσοστό είναι εφηβικής ηλικίας και αναπόφευκτα είτε θα μεγαλώσουν είτε θα μεταπηδήσουν στο επόμενο μουσικό trend.

Ι: Θα είμαι αρκετά λακωνική, η trap μουσική κατ’ εμέ είναι απλά μια μόδα όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω. Εύπεπτη μουσική με επιφανειακό -στην καλύτερη- και αισχρό -στη χειρότερη- στίχο και μονότονη μουσική. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι πιο κοντά σε αυτή τη μουσική βρίσκεται η ραπ, με μεγάλη διαφορά όμως στον τρόπο που εκφράζει αυτά που θέλει να πει, ναι μεν με τσαμπουκά και δυναμισμό αλλά με έναν επαναστατικό τρόπο. I hope you got me!

Ν: It’s just a fad! Σύντομα θα σβήσει, δεν έχει μέλλον. Σε αντίθεση με την ραπ, η οποία αφενός έδειξε μια καινούργια τάση στη μουσική και αφετέρου ακούγεται μέχρι και στις μέρες μας, η τραπ δύσκολα θα ακούγεται μετά από 20 χρόνια… Βασικά τι λέω; Έξι χρόνια πέρασαν από το DAB, πόσοι το ακούνε τώρα; Exactly!

Α: Αυτό είναι ένα ευαίσθητο θέμα να πω την αλήθεια για μένα, για να μιλήσω κόσμια κιόλας… Θα πω όμως ότι είπα και πιο πάνω. Αν δεν βγαίνει από την ψυχή η μουσική και βγαίνει μόνο για τα λεφτά ή την μόδα δεν είναι καν μουσική αυτό. Ειδικά, όταν το περιεχόμενο αναφέρεται σε καταχρήσεις ουσιών, σεξιστικά σχόλια και πάσης φύσεως προσβλητικό περιεχόμενο! Το χειρότερο όμως είναι πως τα μικρά παιδιά μεγαλώνουν με τέτοια πρότυπα. Τέλος πάντων, μακάρι να είναι μόνο μια μόδα και να περάσει γιατί αλλιώς…

8. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο σας κομμάτι «Do You Remember?», ποια τα μελλοντικά σχέδια της μπάντας;

-Μετά από αρκετά κύματα, κατορθώσαμε να κυκλοφορήσουμε επιτέλους το πρώτο μας τραγούδι. Δυστυχώς η Ινώ ήρθε στην μπάντα με το που τελειώναμε τις ηχογραφήσεις του Remember, με αποτέλεσμα να μην προλάβει να ενσωματωθεί σε αυτό το κομμάτι. Οι στόχοι αυτή τη στιγμή είναι δύο: να κάνουμε live εμφανίσεις όπου και όσο συχνά μπορούμε και φυσικά να μπούμε στο στούντιο να βάλουμε κάτω διάφορες ιδέες που έχουν πέσει στο τραπέζι για κομμάτια και ηχογραφήσουμε με την Ινώ, διότι έχουμε πάρα πολύ υλικό στην διάθεσή μας.

9. Πώς φαντάζεστε τον μουσικό εαυτό σας σε λίγα χρόνια;

Ν: Αυτό που θα ήθελα από τον εαυτό μου αλλά και από τους υπόλοιπους στην μπάντα είναι να πάμε μουσικά όσο πιο μπροστά μπορέσουμε. Μπορεί σε πέντε χρόνια από τώρα να είμαστε σε μια τεράστια σκηνή, μπορεί και να μην υπάρχουμε σαν μπάντα. Δεν έχει σημασία. Αρκεί να το παλέψουμε.

Α: Σε ατομικό επίπεδο, θα ήθελα να γίνω η καλύτερη μουσική έκδοση του εαυτού μου και ιδανικότερα να φτάσω σε ένα σημείο να έχω δημιουργήσει και εγώ κάτι που να μην ακούγεται τόσο συχνά. Σαν να έχω μια ταυτότητα, βέβαια αυτό αφορά και όλους τους υπόλοιπους σαν μπάντα.

Ι: Σαν προσωπικότητα είμαι ανήσυχη, ψάχνομαι πάντα για το τι με εκφράζει τη δεδομένη χρονική περίοδο, μου αρέσουν πολλά είδη, πολλές αισθητικές. Δεν είμαι ταγμένη αποκλειστικά π.χ. στη blues, θέλω να δοκιμάζω κι άλλα στοιχεία. Κατά συνέπεια, ο μουσικός μου εαυτός μάλλον δεν είναι ξεκάθαρος από τώρα στα μάτια μου… Πάντως, αυτό που προσδοκώ από μας σαν μπάντα είναι να είμαστε συνεχώς δημιουργικοί και δραστήριοι, να πειραματιζόμαστε με ό,τι μας ελκύει και όπου μας βγάλει!

10. Ποιο είναι το συνεκτικό στοιχείο που σας κρατάει δεμένους;

Ν: Αδιαμφισβήτητα η χημεία μας. Ο χαβαλές μας. Οι πλάκες μας. Όσο ψάχναμε φωνή φοβόμασταν ότι θα βρούμε μια πολύ καλή (τεχνικά μιλώντας) φωνή, η οποία όμως δεν θα έδενε μαζί μας και σαν φίλ@. Ευτυχώς η Ινώ έδεσε σχεδόν αμέσως μαζί μας και πλέον έχει γίνει συνένοχος στις πλάκες μας!

Α: Σωστά τα λέει ο φίλτατος Νίκος. Η χημεία μας είναι αξεπέραστη και το ίδιο και η φιλία μας. Είναι πολύ σπουδαίο, όταν οι καλύτεροι σου φίλοι είναι και «συμπαίκτες» σε συγκρότημα που το έχετε δημιουργήσει εσείς. Με την δυνατή ένταξη και της Ινώς, δένει το παρεάκι ακόμη πιο πολύ και κατ’ επέκταση και η μουσική μας δημιουργία.

Ι: Without further ado, το συνεκτικό μας στοιχείο είναι το καλαμπούρι! Όμως θα ήθελα να προσθέσω ότι αυτό που μας κρατάει ενωμένους είναι ο σεβασμός και το ενδιαφέρον για τις απόψεις του άλλου. Μπορεί να έχουμε αραδιάσει ένα σωρό διαφορετικές απόψεις πάνω σ’ ένα θέμα χωρίς να έχουμε κατασταλάξει σε μία. Μέχρι να καταλήξουμε, έχουμε φροντίσει όλοι να εξηγήσουμε στους άλλους πώς το έχουμε εμείς στο μυαλό μας, δεν επαναπαυόμαστε στο ότι έχουμε δίκιο και ότι θα γίνει το δικό μας. Ακόμα κι αν δεν συμφωνήσουμε όλοι, τα ζυγίζουμε και αποφασίζουμε το καλύτερο για όλους.

11. Πού μπορούμε να σας ακούσουμε live την περίοδο αυτή;

-Πέρα από το Live της 1ης Ιουλίου στην κεντρική πλατεία του ΕΜΠ, έχουμε σκοπό να κάνουμε σίγουρα ένα ακόμα σε γνωστό livestage μέσα στον Ιούλιο. Ωστόσο είναι ακόμα προς διαπραγμάτευση!

Λίγα λόγια από τους U.B.P για το πρώτο live τους, στην κεντρική πλατεία του ΕΜΠ:

Ι: “Σχετικά με όλη την εμπειρία του live και της διοργάνωσης από την αρχή μέχρι το τέλος, ήταν μια δυνατή εμπειρία, με την κούρασή της, την έντασή της και τα όλα της! Παίξαμε στον προαύλιο χώρο της κεντρικής πλατείας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με θέα το βουνό και τη φύση. Ο χώρος ήταν ανοιχτός, ο ουρανός από πάνω μας φανερός και όλο αυτό μου έδινε μια αίσθηση ελευθερίας. Το live άρχισε γύρω στις 21.30 με τη μπάντα μας να ανοίγει τη διοργάνωση και έπειτα ακολούθησαν κατά σειρά εμφάνισης οι: No Joke,  Less Thought και τέλος οι Τσέρρυ Μπράντυ. Εμείς βρισκόμασταν στην σκηνή κοντά στη μία ώρα. Παρά το ότι ήταν η παρθενική μας εμφάνιση ως U.B.P. και θα περίμενε κανείς να έχουμε αρκετό άγχος, συνέβη το αντίθετο. Ανεβήκαμε στη σκηνή ενθουσιασμένοι και έτοιμοι να “παίξουμε” με το κοινό. Λόγω του ότι παίξαμε πρώτοι, δυστυχώς δεν είχε μαζευτεί ακόμη πολύς κόσμος, αυτό όμως δεν μας επηρέασε. Σαν Ινώ βίωσα μια συναρπαστική εμπειρία ως “frontwoman”, ήθελα να έχω επαφή με το κοινό και να μοιραστώ όσα περιέγραφαν οι στίχοι των κομματιών, μάλιστα ένιωσα τόσο άνετα που πολλά πράγματα που έκανα ήταν αυτοσχεδιαστικά. Ο Γιάννης (κιθάρα) έκανε αισθαντικά σόλο στην κιθάρα γεμάτα συναίσθημα -όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει- ο Νίκος (ντράμς) δεν σταμάτησε λεπτό να δίνει τον παλμό και να μας ξεσηκώνει με την εκρηκτική του ενέργεια και ο Αλέξανδρος (μπάσο) κρατούσε συνεχώς το χαλί, διατηρώντας μας δεμένους ενώ παράλληλα πρόσφερε αβίαστα τα σόλο του. Υπήρχε χημεία μεταξύ μας που πιστεύω ότι πέρασε και στον κόσμο. Τι άλλο να πω; Ανυπομονώ για τα επόμενα!

Γ: Σε αντίθεση με την Ινώ, τον Αλέξανδρο και τον Νίκο, οι οποίοι είχαν και προηγούμενες συναυλιακές εμπειρίες με άλλα σχήματα στο παρελθόν, εγώ έλαβα το βάπτισμα του πυρός εκείνη τη Παρασκευή της 1ης Ιουλίου. Αρκετή ώρα κάθομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή  και προσπαθώ να αποτυπώσω τα συναισθήματά μου αλλά ανεπιτυχώς· οι λέξεις αποτυγχάνουν να εκφράσουν εντελώς αυτό που ένιωσα. Από την δική μου προοπτική, απόλαυσα το live στο έπακρον, δίχως άγχος, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή του, κάθε τραγούδι και κάθε νότα με άλλα τρία άτομα επί σκηνής που μας ενώνει υπέροχη φιλία και συνεργασία. Η κάθε είδους ανταπόκριση από το κοινό, είτε είναι χειροκρότημα είτε είναι ένας χορός είτε sing-a-long, είναι εξαιρετικά αναζωογονητική και μπορεί να γεμίσει με πολλά και ποικίλα συναισθήματα (τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί οι “γερόλυκοι” της ροκ θέλουν να “πεθάνουν” επί σκηνής!). Από την προοπτική της μπάντας να πω ότι ήταν μια δικαίωση, διότι κατόπιν αρκετών δυσκολιών που αντιμετωπίσαμε, απότη δημιουργία του συγκροτήματος ως σήμερα κατορθώσαμε να κάνουμε την παρθενική μας εμφάνιση και να λάβουμε μάλιστα πολλαπλά επαινετικά σχόλια και κριτικές. Σίγουρα δεν θα σταματήσουμε να κυνηγάμε το βέλτιστο και να προοδεύουμε τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Ήταν να μην γίνει η αρχή, έπεται συνέχεια!

Α: Έχει τύχει στο παρελθόν μαζί με άλλα μουσικά σχήματα που συμμετείχα, να εμφανιστώ επί σκηνής και κάποιες φορές ήταν μαζί με τον Νίκο, πολύ πριν δημιουργηθούν οι U.B.P.  Μάλιστα, η τελευταία μου συναυλία (πριν από αυτή που έγινε στη 01/07/2022), ήταν μαζί του το 2018. Γι’ αυτό τον λόγο, είχα πολύ τρακ μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, καθότι είχα ξεχάσει το πώς ήταν η αίσθηση τού να δίνεις μια ζωντανή παράσταση. Στο άγχος συνέβαλε και η εργασία μου, διότι δεν μπορούσα να παρευρεθώ σε όλες τις πρόβες που έκαναν τα παιδιά με αποτέλεσμα να έχουμε κάνει μόνο 1 πρόβα συνολικά και οι 4 μαζί. Παρά ταύτα, ήταν χωρίς υπερβολή η καλύτερη συναυλία που έκανα ποτέ στη ζωή μου μέχρι στιγμής, τόσο ατομικά όσο και συνολικά σαν μπάντα! Δεν περίμενα ποτέ από το πρώτο μας κιόλας live να έχουμε κεντρίσει τόσες πολλές εντυπώσεις από το κοινό μιας και που ήμασταν αυτοί που άνοιξαν την εκδήλωση. Άλλωστε αυτός ήταν και ο στόχος μας! Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να κάνεις κάτι που αγαπάς μαζί με σημαντικούς ανθρώπους και παρά όλες αυτές τις δυσκολίες, τελικά να βγαίνει ένα αξιοπρεπέστατο αποτέλεσμα. Μπράβο στην ομάδα και ιδιαίτερα στον Γιάννη, ο οποίος έκανε τη πρώτη του παρθενική εμφάνιση επί σκηνής και δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητος, είτε με το παίξιμό του, είτε με τις κινήσεις του, είτε με την αλληλεπίδρασή του με το κοινό είτε με τον αυτοσχεδιασμό του· το παιδί είναι γεννημένος ροκ σταρ! Βέβαια δεν μπορώ να μην σχολιάσω την εκπληκτική σταθερότητα του Νίκου στον ρυθμό, τους αυτοσχεδιασμούς του, τα σόλα του και τη φοβερή ερμηνεία και δυναμικότητα στα φωνητικά της Ινώς και το πώς ξεσήκωνε το κοινό. Προφανώς δεν μένουμε εκεί, τώρα που έγινε η αρχή, δεν πρόκειται να σταματήσουμε να παίζουμε ζωντανά so stay tuned…

Ν: Παρότι έχω ξαναπαίξει σε σκηνή (και μαζί με τον Αλέξανδρο κιόλας), ποτέ δεν είχα παίξει σε κάτι που το θεωρούσα πραγματικά μια μουσική έκφραση. Συχνά παίζαμε σε κάποιες σχολικές γιορτές και εκδηλώσεις, οι οποίες όμως δεν άφηναν το περιθώριο να εκφράσουμε τις μουσικές μας ανησυχίες. Έπειτα από 4 χρόνια, έπαιξα σε ένα πολύ δυνατό live και πραγματικά δε θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Τα συναισθήματα που βγήκαν επί σκηνής ήταν απερίγραπτα. Ποτέ άλλοτε δεν έχω ξανανιώσει τέτοια ευχαρίστηση επάνω σε σκηνή. Ένιωθα πως εκείνη τη στιγμή κρατούσα τις μπαγκέτες μου και έδινα τον παλμό στον κόσμο. Σίγουρα σε αυτό έπαιξε τον ρόλο της η ατομική προσπάθεια για βελτίωση. Κυρίως όμως βοήθησε η σειρά από πρόβες που κάναμε με τα παιδιά η οποία έχτισε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της ομάδας. Μπορεί να μην ήμασταν πολλές φορές απαρτία αλλά στο τέλος της μέρας, ήμασταν δεμένοι σαν γκρουπ, χωρίς πολλά λάθη και πιστεύω πως κάναμε ένα αξιοπρεπέστατο πρώτο live. Φυσικά αυτό ήταν μόνο η αρχή! Ετοιμαζόμαστε για περισσότερα και καλύτερα πράγματα!

Ακούστε το καινούριο τους κομμάτι εδώ:

+ posts

Τις καλημέρες, καλησπέρες και καληνύχτες μου και από μένα. Ονομάζομαι Αγγελική Πολυκράτη, είμαι παιδί του 2002, σπουδάζω στο Τμήμα Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και προσπαθώ να ζω τη λεγόμενη "φοιτητική ζωή" στα χρόνια του κορονοϊού! Σαν το "Έρωτας στα χρόνια της χολέρας" ένα πράγμα!
«Σ' έναν κόσμο που βράζει και φλέγεται», το να αποτυπώνει κανείς τη σκέψη του με λέξεις που έχουν μια αλήθεια να σου πουν είναι η πιο τρυφερή επανάσταση. Έτσι, λοιπόν, μπήκα κι εγώ στην όμορφη ομάδα του Φοιτητικού Κόσμου για να επαναστατούμε παρέα με τον δικό μας τρόπο με τις... λέξεις!